7 คืนนี้จะกลับบ้านไหม

หลังจากผ่านค่ำคืนสุดแสนขมขื่นของการเข้าหอนั้นพวกเขาทั้งสองก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านเดียวกันตามที่เคยตกลงไว้กับคุณนายเม็ดพลอย แม้ว่าชีวิตหลังการแต่งงานของเขานั้นคุณนายเม็ดพลอยจะไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายอย่างที่เคยบอก แต่เธอก็มีกฎเหล็กว่าหมื่นลี้ต้องกลับมานอนที่บ้านและนอนห้องเดียวกับชมพิ้งทุกคืน แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะเชื่อฟัง

ทว่าการที่หมื่นลี้เข้ามาอยู่ที่นี่เขานั้นรู้สึกอึดอัดและไม่เป็นตัวเองเอาเสียมาก ๆ สาเหตุหลัก ๆ ก็คือผู้เป็นภรรยาของเขานั่นแหละ ต่อหน้าเธอพยายามทำตัวน่าสงสารแต่เขารู้ดีว่าทั้งหมดนั้นชมพิ้งเพียงแกล้งทำ หมื่นลี้ไม่อาจทนเห็นการแสดงละครของอีกคนได้นานจึงทำให้เขาไม่ชอบที่จะกลับไปนอนที่บ้านสักเท่าไร

แชท

ชมพิ้ง : คุณหมื่นลี้คะ คืนนี้กลับบ้านไหม?

หมื่นลี้ : ทำไม?

ชมพิ้ง : เปล่าค่ะ ฉันทำอาหารไว้รอคุณแล้วนะคะ

หมื่นลี้ : ฉันเคยกินด้วยเหรอ

หมื่นลี้ : ไม่กลับ ไม่ต้องรอ

ชมพิ้ง : พิ้งขอถามได้ไหมคะว่าคุณหมื่นลี้จะไปที่ไหน...

หมื่นลี้ : อย่ามาทำตัวเป็นเมียฉันจำเอาไว้

บทสนทนาที่สุดแสนจะใจร้ายนี้ความจริงต้นเหตุมันมาจากแชตจากคนแปลกหน้าที่ส่งมาอย่างไม่รู้จุดประสงค์ หญิงสาวที่ตอนแรกกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการทำงานบ้านและซักเสื้อผ้าให้สามีนั้นก็ได้หยิบเอามือถือขึ้นมาดู เพราะไม่รู้ว่าใครมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า

หากแต่ต้องประหลาดใจ เมื่อแชตที่ได้รับนั้นกลับเป็นใครสักคนที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน นิ้วเรียวกดเข้าไปดูเนื้อหาในข้อความนั้นก่อนที่หัวใจจะเจ็บปวดเมื่อได้เห็นรูปและข้อความที่อีกคนส่งมา

แชต

วิเวียน : -ส่งรูปภาพ-

วิเวียน : -ส่งรูปภาพ-

วิเวียน : -ส่งรูปภาพ-

วิเวียน : อุ้ย! ขอโทษทีนะ พอดีฉันส่งผิดจะส่งเข้าเครื่องคุณหมื่นลี้น่ะ

อ่าน

รูปภาพที่วิเวียนส่งมาเป็นรูปที่ค่อนข้างส่วนตัวของเจ้าของแชตนั้นกลับอีกฝั่งคือชายหนุ่มผู้เป็นสามีของชมพิ้ง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รักกันเหมือนกับคู่รักทั่วๆ ไปแต่ทว่าทั้งเสื้อผ้า หรือแม้กระทั่งข้าวของของหมื่นลี้ ชมพิ้ง ล้วนแต่เป็นคนจัดการให้ทั้งสิ้น ดังนั้นเธอแน่ใจว่าชายในภาพคือสามีของเธอ

จะบอกว่าที่ผ่านมาพวกเขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมบ้านเดียวกันไม่ใช่จะต่างคนต่างอยู่อย่างที่คิดเพราะชมพิ้งนั้น ยืนยันที่จะทำหน้าที่ของภรรยา ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้ดีที่สุด แม้ว่าเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันนั้นจะไม่ใช่ตลอดไป แต่ก่อนจะถึงวันอย่าเธอก็อยากตอบแทนคุณหญิงเม็ดพลอยด้วยการดูแลลูกชายของเธอให้ดีที่สุด

"เห้ออ อีกแล้วเหรอ" ชมพิ้งบ่นออกมาเสียงเบา

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วิเวียนทำเช่นนี้ นับตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนหอราคานับร้อยล้านที่เป็นอภิมหานันทนาการจากคุณนายเม็ดพลอยนั้น ชมพิ้งก็มักได้รับข้อความเช่นนี้อยู่บ่อย ๆ แม้ว่าจะบล็อกไปหลายต่อหลายครั้งแต่อีกฝั่งก็ยังคงสรรหาไอดีใหม่เพื่อส่งข้อความมาเย้ยหยันเธอแทบทุกวัน

และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเช่นกันที่สามีเธอนั้นไม่กลับบ้าน หญิงสาวรู้สึกเป็นห่วงอีกคนอยู่ตลอด หากมีวันไหนที่อีกคนกลับบ้านไม่ตรงเวลาเธอก็มักจะกระวนกระวายใจถึงขั้นที่นอนไม่หลับไปทั้งคืน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันตั้งแต่ที่เธอเสียพ่อกับแม่ไปก็รู้สึกโดดเดี่ยวมาตลอด ราวกับโลกทั้งใบไม่มีใครเคียงข้าง และพอย้ายเข้ามาในบ้านที่มีอีกคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยก็ทำให้ชมพิ้งไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนั้น แต่มันช่างแตกต่างจากอีกคนเหลือเกิน

"ยังไงมึง เป็นอะไรอีกหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกแล้วนะ" แซมถามหมื่นลี้เมื่อสังเกตได้ว่าหลังจากที่เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วท่าทางก็เปลี่ยนไป

"นั่นสิ อย่าทำหย่าแบบนั้นหมดสนุกเปล่า ๆ" อาร์ทพูดเสริมพร้อมกับหันไปซุกอกตูมของหญิงสาวนักเอนเตอร์เทรนที่พวกเขาเรียกมา

"ไอ้นี่ก็หยุดหื่นกามก่อนไอ้ห่า" น้ำแข็งก้อนใสถูกแซมใช้ปาไปที่เจ้าของประโยคก่อนหน้าเพราะทนพฤติกรรมหน้าไม่อายของเพื่อนไม่ไหว

"ผู้หญิงคนนั้นน่ะสิ" จั่วหัวมาแค่นี้ทั้งอาร์ทและแซมก็รับรู้ดีเลยว่าสาเหตุที่ทำเพื่อนเขาหมดสนุกมาจากอะไร

"ทำไมเหรอ เมียตามกลับบ้านอีกแล้วหรือไง" อาร์ทแซว

"ไม่ใช่เมียกู" เขาตอบพร้อมกันหน้าไปทางอื่น หมื่นลี้ไม่มีวันยอมรับผู้หญิงหน้าเงินแบบนั้นเป็นภรรยาแน่นอน แค่ทุกวันนี้ทนอยู่บ้านเดียวกันได้ก็อดทนเหลือเกิน หน้าเธอเขายังไม่อยากจะมองเลยเสียด้วยซ้ำ

"ทำมาบอกว่าไม่ใช่เมีย งานแต่งก็จัดแล้ว ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว แถมคืนเข้าหอมึงยังมีอะไรกับเขาแล้วด้วย นี่ยังไม่เรียกเมียอีกเหรอวะ" แซมถาม ใช่ เรื่องคืนนั้นทุกคนต่างรับรู้ดีทั้งหมด พวกเขาไม่เคยมีความลับต่อกันแม้จะเป็นเรื่องบนเตียงก็ตาม

"ถ้าแค่เอากันครั้งเดียวแล้วเป็นเมียได้ มึงคิดว่าป่านนี้มันคงมีเมียทุกจังหวัดแล้ว" แซมหันไปยิ้มใส่เพื่อนด้วยความเห็นด้วย ปากอาร์ทนี่ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริง ๆ

"พอเลยไอ้ห่า" เขาว่าก็ยกแก้วขึ้นมายื่นไปที่หน้าสองเพื่อนสนิทเป็นสัญลักษณ์ให้หยุดพูดเรื่องนี้แล้วดื่มเหล้ากันเสียที

"แล้วคุณวิเวียนล่ะ เป็นยังไงบ้าง!" แซมสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ของหมื่นลี้กับวิเวียนมาสักพักแล้ว ความจริงพวกเขารู้จักกันไม่นานแต่ทว่าเพื่อนเขากลับใช้เธอเป็นตัวเลือกเข้าไปเปิดตัวในงานแต่ง อีกทั้งหลังจากนั้นก็ยังเห็นติดต่อกันอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งมันผิดปกติมากสำหรับคนเจ้าชู้อย่างหมื่นลี้

"คุณวิเวียนทำไมวะ มึงชอบเขาเหรอ?" ประโยคแรกถามแซมส่วนอีกประโยคหันมาถามหมื่นลี้ราวสงสัย

"เรื่องของกู ไม่ต้องยุ่งปากมากมึงยกหมดแล้วเลยนั่นน่ะ เห็นถือมาตั้งนานแล้วไม่หมดสักที" ไม่แปลกใจสำหรับอาร์ท ก็เพราะว่าเขามัวแต่หยอกล้อไปถึงขั้นลวนลามหญิงสาวข้าง ๆ อยู่น่ะสิ ดูเหมือนว่าวันนี้เขาคงไม่ได้กลับคนเดียวแล้วแน่นอน แต่ก็ต้องรอให้น้องเขาเลิกงานเสียก่อน ไม่ทันใจอาร์ทเลยจริง ๆ

"มึงอ่ะ" เขาแกล้งครวญ แต่ก็ยอมยกเจ้าแก้วเหล้าในมือนั้นดื่มจนหมด

เวลากว่าตี 3 ครึ่งแล้วยังไม่มีวี่แววของคนเป็นสามี ชมพิ้งที่ยังนอนพลิกไปพลิกมาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ก็เพราะรู้สึกเป็นห่วงหมื่นลี้เหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า เธอเองก็ไม่กล้าที่จะโทรหรือทักไปถามซ้ำเพราะไม่อยากให้อีกคนไม่พอใจ

ทว่าเวลาของการรอคอยได้สิ้นสุดแล้ว เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาในบ้านก่อนเงียบลงนั่นเป็นสัญญาณบอกกับเธอว่าผู้เป็นสามีได้กลับมาถึงเรียบร้อยแล้ว

"กลับมาแล้ว" น้ำเสียงของความดีใจออกมาจากริมฝีบางของหญิงสาว เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความดีใจมากเกินไปหน่อย ก่อนจะราวกับเพิ่งรู้ตัวเธอก็รีบล้มตัวลงนอนแล้วห่มผ้าห่มแสร้งทำว่าหลับไปเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา

แกร่ก!

เป็นอย่างที่เธอคาด เสียงประตูเปิดออกและปิดลงก่อนได้ยินเสียงน้ำไหลเพราะชายหนุ่มที่เข้าไปอาบน้ำ และหลังจากนั้นไม่นาน ข้าง ๆ เตียงก็มีแรงยวบเล็กน้อยพร้อมกับผ้าห่มที่โดนอีกคนแย่งไปครึ่งนึง คืนนี้ชมพิ้งก็คงได้เวลาพักผ่อนแล้วเช่นกัน