พายุรัก

หลังจากที่เนตรดาวกลับมา ก็จะเป็นอันรู้กันของคนงานในไร่ว่ารถยนต์คันสวยที่ขี่เข้าๆออกๆภายในอาณาบริเวณไร่ช่วงสามสี่วันนี้คือของใคร ทุกเช้าเนตรดาวมักจะแวะเข้ามาทานมื้อเช้ากับคีตกานต์ที่บ้านพักก่อนเสมอ และหน้าที่ในการเตรียมอาหารเช้าก่อนที่เนตรดาวจะแวะเข้ามาก็คือหน้าที่ของฉัตรตะวัน โดยที่เธอต้องตื่นมาเตรียมของให้แต่เช้า หรือไม่ก็ถูกเขาบังคับว่าให้ต้องมานอนรอตั้งแต่ตอนกลางคืน

ฉัตรตะวันกำลังทนกล้ำกลืนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในใจ ยอมให้คนใจร้ายได้ตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอในช่วงเวลาค่ำคืน แถมยังต้องตื่นขึ้นมานั่งเตรียมอาหารเช้าให้เขากับอดีตคนรักของเขาซึ่งอาจจะกลับกลายมารักกันใหม่ในช่วงเวลากลางวัน คิดเเล้วเรื่องนี้มันก็ช่างบัดซบเสียสิ้น

"อย่านะคุณคีย์ ซันจะรีบเตรียมของ"ฉัตรตะวันเองถึงกับสะดุ้งตกใจยามเมื่อถูกคนตัวใหญ่ที่เมื่อสักครู่รีบผละลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำตามเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง

"จะมาทำเป็นดีดดิ้นไปทำไม ทำอย่างกับว่าไม่เคย ทีเมื่อคืนแอ่นรับเวลาฉันกระแทกใส่ไม่เห็นเธอจะสะดีดสะดิ้งแบบนี้ มีแต่ร้องครางเรียกคุณคีย์คะ คุณคีย์ขา ช่วยซันด้วยนะคะ ซันเสียวไม่ไหวแล้ว เอาซันแรงๆอีกนะคะ"

ฉัตรตะวันเองถึงกับต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการระงับอารมณ์ความโกรธปนน้อยใจ ศรีษะทุยงามโยกหลบพัลวันยามที่จมูกโด่งซุกซอกฝังลงมายังบริเวณต้นคอขาวสะอาด ก่อนที่มือเล็กจะไล่แกะเอาปลอกแขนแกร่งที่สวมเข้ามากอดรอบเอวของเธอเอาไว้ออกอย่างทุลักทุเล 

"ถึงจะเคยทำได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำแบบนี้กับซันได้ตลอดไป"

"หึ งั้นเธอก็ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะว่าฉันเองก็ไม่ได้อยากที่จะทำตลอดไปเหมือนกัน ฉันก็แค่อยากทำตอนนี้ แล้วเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาปฏิเสธ ผู้หญิงอย่างเธอถ้าฉันอยากทำฉันก็ต้องได้ทำ หรือว่าจริงๆแล้วเธออยากจะให้ใครคนอื่นมาทำแทนฉัน"

"มันจะมากไปแล้วนะคะ ซันเป็นคนไม่ใช่สัตว์ แล้วถ้าเกิดว่าเงี่ยนมากนักจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ก็เชิญไปทำกับแฟนเก่าของคุณโน่น จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับซันอีก" ในเมื่อไม่อาจทนต่อการดูถูกเหยียดหยามของคนตรงหน้าไหว ฉัตรตะวันจึงได้ตัดสินในตะโกนใส่หน้าคนตัวใหญ่ไปอย่างเหลืออด

"พูดแบบนี้นี่อย่าบอกนะว่าหึง" คีตกานต์แค่นเสียงถาม

"อย่ามาพูดจาเหลวไหล เรื่องอะไรซันจะต้องไปหึงคุณ"

"ก็เรื่องที่เราทำเหมือนเป็นผัวเมียกันไง นอนเอากันเกือบทุกคืน จนบางทีเธอก็เลยอาจจะหลงคิดไปไกลว่าระหว่างเรามันมีอะไรมากกว่านั้น"

เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือเล็กกระทบเข้าไปกับใบหน้าหล่อเสียจนเต็มแรงทันทีที่หันกลับมาได้ น้ำตาเม็ดเล็กๆเอ่อรื้นขึ้นมาจนคลอหน่วยตาด้วยความโกรธจัดที่ถูกเขาดูถูกจนทำให้ไม่สามารถที่จะระงับอารมณ์ได้และต้องทำใจยอมรับต่อสิ่งที่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นตามมา 

"ฉันเกลียดคุณ เกลียดยิ่งกว่าพวกกิ้งกือไส้เดือนเสียอีกรู้เอาไว้"

"เกลียดฉันมากนักหรอฉัตรตะวัน"

แล้วข้อมือเล็กทั้งสองข้างของฉัตรตะวันก็เขาถูกกระชากให้หันกลับไปไพล่กันเอาไว้ที่ด้านหลัง คีตกานต์จับพลิกเธอให้หันหน้ากลับไปชนกับขอบเคาเตอร์ไอส์แลนด์ครัว แล้วลำตัวของเธอก็ถูกเขากดแนบให้นอนลงไป เสื้อยืดตัวยาวถูกถกขึ้นเอาไปกองไว้ด้านบน ตามด้วยเจ้าความแข็งขืนก็จับถูไถประชิดเข้ามาแถวบริเวณตรงสะโพก 

"ไม่นะคุณคีย์ เดี๋ยวคุณเนตรดาวก็จะมาแล้ว"

ฉัตรตะวันส่ายหน้าดิกพร้อมกับเขื่อนกลั้นน้ำตาที่ใกล้ไหลทะลักออกมาเสียเต็มที ร่างบางสะอื้นขึ้นมาน้อยๆ หากแต่ว่าคีตกานต์กลับไม่ได้รู้สึกถึงมันเลย ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงแต่ถ้อยคำที่ฉัตรตะวันพึ่งจะพูดออกมาว่าเกลียดเขามากเพียงใด จนทำให้อารมณ์ความโกรธนั้นยิ่งพลุ่งพล่านหงุดหงิดเพราะความน้อยอกน้อยใจและอยากที่จะเอาชนะ

"อย่าพูดว่าเกลียดฉันอีก"ทันทีที่คีตกานต์เค้นคำพูดเหล่านั้นออกมาจากริมฝีปาก ความแข็งขืนชูชันก็ถูกสอดดันเข้ามาจากทางด้านหลังอีกจนได้ จนฉัตรตะวันถึงกับต้องกัดเม้มริมฝีปากบางเอาไว้ด้วยความเจ็บปวดจากการกระทำของเขาในครั้งนี้ กี่ครั้งแล้วที่หัวใจเธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากผู้ชายที่ชื่อคีตกานต์ เมื่อไหร่กันที่ความทุกข์ทรมานที่เขามอบให้มันจะจบลง

"คนชั่ว ฉันเจ็บนะ"

"ถ้าเจ็บงั้นก็จำเอาไว้ ทีหน้าทีหลังจะได้ไม่ต้องพูดคำนี้ออกมาอีก หรือไม่ก็ลองพูดคำใหม่ๆดูเวลาโดนเอา เผื่อว่าฉันจะได้เมตตาปราณีขึ้นมาบ้าง ไหนลองเรียกซิ 'พี่คีย์ขา' อ่าแน่นชิบ เสียวมากเลย ซี๊ด"

คราวนี้น้ำเสียงของคีตกานต์นั้นเริ่มแหบพร่าและสั่นลงยามเมื่อตัวตนทั้งหมดกำลังถูกความอ่อนนุ่มของฉัตรตะวันกลืนกิน สะโพกแกร่งยังคงขยับเบียดเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ในขณะที่ฉัตรตะวันเองทำได้เพียงจิกกำปั้นเอาไว้แน่นด้วยความจำนน

"ไอ้คนทุเรศ คุณไม่ใช่พี่ฉัน" ฉัตรตะวันเค้นเสียงออกมาอย่างเหลืออด พลางกำปั้นน้อยๆนั้นกอบกุมเข้าหากันจนแน่น

"ก็แน่สิ เพราะว่าฉันเป็น 'ผัว' เธอ" คีตกานต์ก้มโน้มชิดไปกับลำตัวของคนด้านหน้าก่อนจะกระซิบแนบเน้นคำบางคำไปที่ข้างใบหูขาวสะอาด 

"มะ ไม่ใช่ อ๊ะๆ อ๊า"

"เสียวหรือเปล่า แต่ถ้าเธอจะบอกว่า 'ไม่' ฉันก็คงไม่เชื่อหรอกนะ ในเมื่อครางออกมาซะเสียงดังขนาดนั้น" ฉัตรตะวันไม่ตอบ แต่เลือกที่จะกัดเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นเพราะไม่ต้องการยอมรับความพ่ายแพ้ที่กำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ"

"ก็ในเมื่อรู้แล้วยังจะถามทำไมล่ะ อ๊ะๆ"

"ก็เพราะว่าฉันอยากได้ยินเธอบอกไง ว่าที่เราทำกันน่ะมันเสียวแค่ไหน"

จนแล้วจนรอดฉัตรตะวันเองก็ยังคงกัดฟันแน่นเอาไว้ไม่ยอมตอบ แม้ว่าคีตกานต์จะทรมานเธอด้วยความเสียวซ่านจนแทบจะขาดใจเพียงใด หากแต่เขาก็ยังคงไม่ได้ยินคำตอบที่ตัวเองต้องการฟังให้หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากงามนั่นได้ จะมีก็เพียงแต่เสียงครวญครางเท่านั้นที่ฉัตรตะวันมอบให้ จนกระทั่งเสียงรถยนต์ของแขกผู้มาเยือนนั้นเข้ามาจอด ฝ่ามือใหญ่เลยต้องรีบเอื้อมไปปิดที่มาของแหล่งต้นกำเนิดเสียงเอาไว้เสียก่อน เพราะว่าตนยังไม่ต้องการปล่อยให้คนปากแข็งนั้นหลุดรอดเงื้อมมือไปได้

"คีย์คะคีย์อยู่ในบ้านหรือเปล่า เนตรมาแล้วคีย์เปิดประตูให้เนตรทีค่ะ"

เสียงของเนตรดาวที่ดังแว่วจากข้างนอกเข้ามาทำเอาฉัตรตะวันนั้นถึงกับได้สติแล้วจึงพยายามที่จะผลักดันตัวคีตกานต์ให้หลุดออกหากแต่ว่าก็ไม่สำเร็จ  จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางเอาไว้ไม่ไกลดังขึ้น คีตกานต์จึงหยิบมันขึ้นมากดรับตอนนั้นทั้งๆที่ตัวตนของเขายังคงแช่คาเอาไว้อยู่กับเธอ

"ครับเนตร..คือวันนี้ผมต้องขอโทษจริงๆที่ลืมโทรบอกเนตรว่าผมมีธุระด่วน ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอกครับ เอาไว้ยังไงเนตรค่อยมาหาผมใหม่ก็แล้วกันนะครับ"

ในขณะที่ปากก็พูดกรอกเสียงหวานใส่โทรศัพท์ไป หากแต่ความเสียวซ่านด้านล่างก็ยังคงปะทุขึ้นมาไม่ได้หยุด คีตกานต์ยังคงซอยสะโพกเข้าออกอย่างช้าๆเนิบนาบ จนกระทั่งคนที่ถูกเขาปิดปากควบคุมพฤติกรรมนั้นเกิดอาการหึงหวงระคนน้อยใจ จึงได้ใช้จังหวะที่เขาเผลอสบัดตัวให้หลุดจากการถูกควบคุมออกให้ได้โดยไว พลางหันไปผลักคนที่ยังติดพันกับคนที่มัวแต่คุยโทรศัพท์เอาไว้ให้หงายนั่งลงไปบนเก้าอี้ไว้ตัวที่วางอยู่

ด้วยความหึงหวงปนหมั่นไส้ ฉัตรตะวันจึงก้มลงไปจับท่อนความอุ่นร้อนนั้นเข้ามาใส่ไว้ในปากพลางดูดกินมันราวกับว่าไม่ต้องการที่จะเสียมันไป ดวงตากลมโตจ้องสบสายตาคมที่มองมาอย่างคาดไม่ถึง หากแต่กลับมีทีท่าว่าจะพออกพอใจ จนหลายต่อหลายครั้งที่เธอสังเกตเห็นเขากัดฟันซี้ดปากหากแต่ว่าไม่สามารถครางออกมาได้

"อ่า..เนตรครับ เดี๋ยวผมขอตัววางก่อน เอาไว้ผมจะรีบโทรหานะครับ อ่า..ผะ ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมโอเคครับ แค่นี้ก่อนนะครับ"

ทันทีที่โทรศัพท์ถูกกดวางลง ร่างของฉัตรตะวันก็ถูกอุ้มหวืดลอยขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน แน่นอนว่าทิศทางที่คีตกานต์กำลังพาเธอก้าวตรงไปนั่นคงไม่ใช่ที่ไหน หากแต่เป็นห้องนอน

"ไหนบอกว่าไม่เคยหึงฉันไง แค่ฉันคุยโทรศัพท์กับเนตรแค่นี้ก็ต้องมาแสดงอาการเกรี้ยวกราดด้วย"

"ซันยังยืนยันคำเดิมค่ะว่าไม่ได้หึง แค่ที่คุณทำมันน่ะมันชักช้าจนซันไม่ทันใจก็แค่นั้น"

"งั้นวันนี้ทั้งวันเธอไม่ต้องออกไปไหน อยู่รอรับการปรนเปรอให้มันสาแก่ใจจากฉันเลยเป็นไง"

"ถ้าคุณไหว ซันก็ไหวค่ะ"

"อย่ามาร้องขอให้พอก็แล้วกัน"

หลังจากที่เสียงรถยนต์ของเนตรดาวได้จับกลับออกไปแล้ว ที่ด้านในบ้านพักของคีตกานต์ก็เกิดพายุสวาทพัดโหมกระหน่ำเข้ามาอีกระลอกใหญ่ ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งเย็นค่ำที่แสงของพระอาทิตย์หมดไป เพลิงสวาทครั้งใหญ่ถึงได้หยุดโหมกระหน่ำลง