อย่าปากดี

"ได้ข่าวว่าแฟนเก่านายกลับมาแล้วหรอวะนังแก้ว นังใจ" เสียงกระซิบที่เปลี่ยนเป็นค่อยๆกระซาบหลังจากขยับเข้าไปหากันทีละน้อยค่อยดังขึ้นจากเจ้ใหญ่

"นี่ไปเอาข่าวมาจากไหนอีกล่ะเจ๊หมอน"

"ก็ฉันเห็นเขาลือกันให้แซดว่าเมื่อวานแฟนเก่านายน่ะขับรถไปหานายถึงบ้านพัก สงสัยงานนี้น่าจะมีลมมีพัดหวนเน๊อะซันว่าไหม" น้ำเสียงหัวเราะคิกคักแถมข้อศอกที่สะกิดถูกมาที่สีข้างเธอทำเอาฉัตรตะวันต้องหยุดชะงักวางมือจากการเก็บมะเขือเทศลงก่อน

"ซันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะเจ๊ ขนาดแฟนเก่าเขาเป็นใครซันยังไม่รู้เลย แค่ทุกวันนี้ทำตัวให้ดีๆจะได้ไม่ต้องถูกกินหัวเสียก่อนก็พอแล้ว" น้ำเสียงเรียบๆบวกกับใบหน้าที่ดูมีความกังวล แต่มันถูกเก็บซ่อนเอาไว้ภายใต้ผ้าคลุมหน้าผืนใหญ่พยายามตอบคนงานสาวรุ่นพี่ออกไปอย่างเสียงไม่ให้สั่น

"เออจริงด้วยเจ๊ก็ลืมไป นายน่ะไม่รู้ไปจงเกลียดจงชังอะไรซันนักหนาเน๊อะ ทำราวกับว่าเคยเป็นศัตรูคู่แค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน" เจ๊ใหญ่ผู้ที่เป็นคนตั้งคำถามขึ้นหันมาพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจเธอ

"ว่าแต่ข่าวกรองแล้วใช่ไหมเจ๊หมอน ฉันกับนังใจจะได้เอาไปขยายต่อ"

"ก็ถ้าเอ็งไม่กลัวว่าพอนายสืบได้ว่าต้นตอข่าวนี้มาจากใคร ก็เชิญเอ็งไปขยายต่อได้เลยนังแก้ว"สายสมรหน้าเครียดใส่สองสาวแก้วตาและดวงใจที่ยืนฝั่งตรงข้าม

"อ้าวเจ๊ ก็ไอ้ต้นตอข่าวที่ว่าก็มาจากเจ๊นี่ไง พูดเองคนเดียวอยู่แหมบๆ ลืมไปแล้วหรอ"

"โถๆวอนเสียแล้วนังนี่ อยู่ดีๆจะมาหาเรื่องให้ฉันถูกนายหยุมหัวเล่น งั้นพวกเอ็งสองตัวก็พากันหุบปากให้เงียบไปเลยก่อนที่จะโดนมะเขือเทศยัดปาก"

ท่ามกลางเสียงกระจองอแงของบรรดาเจ๊ๆที่ยังคงพูดคุยกันยังไม่จบไม่สิ้นถึงเรื่องราวการกลับมาของอดีตคนรักของผู้เป็นนาย เลยพลอยทำให้ข้อมูลต่างๆลอยมากระทบเข้าหูของฉัตรตะวันเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสรุปได้แบบคร่าวๆว่า หญิงสาวคนที่เธอเจอที่บ้านพักของคีตกานต์เมื่อวานก็ คือ อดีตคนรักเก่าของเขาที่ครั้งหนึ่งเคยถึงขั้นเกือบแต่งงานกันมาแล้ว คีตกานต์เคยรักผู้หญิงคนนี้มาก แต่ก็ต้องมาเลิกรากันไปเสียก่อนด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างที่พวกเจ๊ๆของเธอก็ยังพากันเดาไม่ถูก

ยิ่งได้ฟังว่าผู้ชายที่ชื่อคีตกานต์นั้นเคยรักและทุ่มเทกับผู้หญิงที่ชื่อเนตรดาวนั้นมากเพียงใด อาการตื้อๆตันๆพลันก็เกิดขึ้นมากลางอก คงเพราะน่าจะเกิดจากอากาศที่ร้อน แถมหมวกที่เธอใส่อยู่ก็ยังคลุมหน้าคลุมตาปิดบังเอาไว้ เลยทำให้เธอเกิดความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ค่อยจะออกเท่าไหร่ จนกระทั่งทุกอย่างนั้นเริ่มหมุนเคว้งและมืดสนิทลง

"ซัน ซัน"

ฉัตรตะวันฟื้นตื่นลืมตาขึ้นมาก็พบว่าข้างกายมีอรรถกรยืนอยู่ด้านข้างของเตียงห้องปฐมพยาบาลใบหน้าเขายังดูเป็นกังวล มือไม้ก็พยายามพัดโบกไปมาราวกับว่าเพื่อให้อากาศถ่ายเทมากขึ้น ทันทีที่ลืมตาตื่น ยาดมก็ถูกจ่อมาไว้ที่จมูก ตามด้วยแก้วน้ำเย็นๆที่ถูกส่งตามมา

"ฟื้นแล้วหรอ พี่เป็นห่วงแทบแย่"

"นี่ซันคงไม่ได้เป็นลมไปหรอกใช่ไหมคะ"

"ซันเป็นลม พวกเจ๊ๆพากันตกใจกันใหญ่ รีบวิ่งไปตามให้พี่อุ้มซันมานี่แหละ นี่ก็พึ่งจะกลับออกไปกันเมื่อครู่นี้เอง"

"พี่อรรถอุ้มซันมาหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ซันเป็นลมไม่รู้สึกตัว จะปล่อยให้เดินมาเองก็ยังไงอยู่" แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกขำแต่ฉัตรตะวันก็ยังหันไปยิ้มแหยๆให้กับมุกตื้นๆของอรรถกร

"ไม่สบายหรือเปล่าทำไมถึงเป็นลมไปได้ ปกติพี่เห็นซันแข็งแรงดีจะตาย ตากแดดทั้งวันก็เคยมาแล้ว"

"ซันว่าวันนี้มันน่าจะร้อนเกินไปหน่อยน่ะค่ะ แล้วเสื้อที่ซันใส่ก็ค่อนข้างหนา ไหนจะหมวกนั่นก็ใบใหญ่อีกต่างหาก ซันเลยหายใจไม่ค่อยจะออก"

"งั้นทีหลังก็ระวังดีๆ ช่วงนี้พี่ก็รู้สึกว่าแดดค่อนข้างแรงจริง แล้ววันนี้จะเอายังไงต่อ ทำงานไหวไหม หรือว่าจะลาสักวันดีหรือเปล่า"

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่อรรถซันยังไหว เดี๋ยวขอซันพักต่ออีกสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นแล้ว พี่อรรถไปทำงานต่อเถอะขอบคุณนะคะที่พาซันมาส่ง"

"อยู่คนเดียวได้แน่นะ"

"ได้จริงๆค่า พี่อรรถไม่ต้องเป็นห่วง"

"โอเคๆ งั้นถ้าเกิดว่ามีอะไรให้รีบโทรบอกพี่เลยนะ"

กว่าอรรถกรจะยอมออกไปก็ทำเอาฉัตรตะวันถึงกับต้องขู่ไล่ แม้ว่าจะรู้สึกขอบอกขอบใจที่อีกฝ่ายเป็นคนอุ้มเธอมาปฐมพยายาลถึงนี่ก็ตาม แต่บางครั้งบางทีฉัตรตะวันก็คิดว่าอรรถกรมักจะเป็นกังวลมากเกินไป แต่ก็มิวายที่รอยยิ้มน้อยๆจะปรากฏขึ้นที่สองข้างแก้มยามเมื่อได้ทำการบังคับขู่เข็ญให้อรรถกรกลับออกไปได้จนสำเร็จ

"ได้ข่าวว่ามีคนงานทำงานหนักจนเป็นลม ไอ้ฉันหรือก็อุตส่าห์รีบมาดูเผื่อว่าจะเป็นอะไรมาก ที่แท้ไอ้อาการที่ว่าก็คืออาการ อยากอ่อยผู้ชาย"

"คุณคีย์"

"ถ้าหายดีแล้วและไม่ได้เป็นอะไรก็ออกไปทำงานต่อ ไหนๆไอ้อรรถมันก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องมาทำเป็นเสแสร้งแกล้งสร้างภาพ"

"ซันไม่ได้สร้างภาพ ซันเป็นลมจริงๆ"

"งั้นหรอ แต่จากที่ดูๆแล้วตอนนี้ ก็ไม่เห็นว่าเธอจะเป็นอะไรแล้วนี่ นอกจาก เป็นคนสำออย หรือไม่ก็เป็นผู้หญิงที่ร่านจนขาดผู้ชายไม่ได้ ต้องคอยหว่านเสน่ห์ ใช้มารยาหลอกล่อให้มีผู้ชายมาคอยวิ่งอยู่รอบๆตัว"

"คุณคีย์! ดูถูกซันมากเกินไปแล้วนะคะ"

"พูดความจริงแล้วรับไม่ได้?"

"ถ้าจะรับไม่ได้ก็เป็นเพราะว่าไอ้สิ่งที่คุณพูดออกมานั้นมันไม่ใช่ความจริง หยุดพูดจาดูถูกเหยียดหยามซันเสียที เลิกเอาความคิดสกปรกๆของคุณมาปาใส่คนอื่น แล้วต่อให้ฉันจะร่าน มันก็เรื่องของฉัน!"

ด้วยความโมโหฉัตรตะวันจึงรีบลุกขึ้นลงจากเตียงเพื่อหวังที่จะเดินไปผลักอกแกร่ง กะว่าจะเอาตัวเองไปชนคนตัวโตที่ชอบคอยมาหาเรื่องเธอเสียให้กระเด็นกระดอนจนล้มเซไปชนกับขอบตู้เตียงที่อยู่ข้างๆ แล้วเธอก็จะรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปเสีย 

แต่ทำไม เหตุใดมันจึงไม่เป็นไปอย่างที่คิด เวลานี้แขนของเธอถูกดึงกลับมาอย่างเต็มแรงก่อนที่คีตกานต์จะเหวี่ยงตัวเธอให้ล้มลงไปบนเตียงปฐมพยาบาลอีกครั้งแล้วยังตามมาบีบสองข้างเเก้มเธอเอาไว้เสียแน่นอีก

ริมฝีปากหนักๆถูกกระแทกลงมาใส่เธอจนเจ็บ ไม่จากปากเธอก็ปากเขาที่น่าจะแตก พอคีตกานต์พยายามสอดดันเรียวลิ้นเข้ามาเธอจึงรับรู้ได้ถึงความเค็มปะแล่มๆ

"อื้อออ อ่อยยย"

ทั้งหมัดทั้งศอกบวกกับเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยายามทุบตีลงไปที่แผ่นหลังกว้าง คีตกานต์บังคับจูบเธอทั้งๆที่เธอไม่ได้เต็มใจอีกแล้ว เขามันคือคนสารเลวที่สุด

"อย่ามาทำลุ่มล่ามกับฉันแบบนี้นะ"

"หึ ลืมไปหรือเปล่าว่ามากกว่านี้ฉันก็เคยทำมาแล้ว"

"คนชั่ว ฉันเกลียดคุณ!"

"แล้วคิดว่าฉันพิศวาสเธอมากนักหรือไง ที่ทำๆไปฉันก็ต้องฝืนใจทำทั้งนั้น"

แล้วเสียงดังเพี๊ยะที่เกิดจากฝ่ามือน้อยลอยไปกระทบกับแก้มสากก็ดังขึ้นเสียฉาดใหญ่ เมื่อต่างฝ่ายต่างระเบิดอารมณ์ใส่กันไม่หยุด เธอตบเขาจูบ เธอตะคอกเขายิ่งรังแก จนคนที่กำลังจะพ่ายแพ้เริ่มมีน้ำตา

"อย่ามามารยาสาไถย น้ำตาเธอใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก"

"ไอ้ผู้ชายสารเลว!"

"ฉันก็ไม่เคยบอกนี่ว่าฉันเป็นคนดี ตราบใดที่เธอยังอ่อยไอ้อรรถไม่เลิก ฉันก็จะลงโทษเธออีก หรือต่อให้เธอเลิกอ่อย ฉันก็จะลงโทษเธออยู่ดี จนกว่ามันจะชดใช้ให้สาสมกับความชั่วช้าที่เธอเคยทำเอาไว้!"

เมื่อเสียงประตูถูกผลักออกไปแล้วฉัตรตะวันก็ได้แต่นั่งฟุบหน้าลงกับเข่าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่ นับวันความเจ็บปวดรวดร้าวที่เกิดขึ้นภายในใจจากผู้ชายที่ชื่อคีตกานต์ก็มีแต่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปทุกที มีแต่การกล่าวหาซ้ำๆเดิมๆ โดยที่เขาไม่เคยเปิดโอกาศให้เธอได้ชี้แจงอะไรเลยสักนิด เธออยากจะรู้นักว่าตัวเธอนั้นผิดอะไร อย่างน้อยก็โปรดช่วยบอกให้เธอได้รู้สักนิด

"บอกฉันหน่อยว่าฉันทำผิดอะไรคุณคีย์"