Masukคำสาปตระกูลทำให้ฉันเห็นผี และมีเพียงจูบจากเขาที่หยุดมันได้ ปัญหาคือ… ผู้ชายคนนั้นคือแบดบอยเจ้าชู้ที่สุดในมหา’ลัย!
Lihat lebih banyakกราบสวัสดีคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านค่าา! 🙏🏻
ได้ฤกษ์เปิดผลงานของ ‘ซอเบรี่’ แล้ว 💕 เรื่องนี้เป็นแนว เหนือธรรมชาติ × คอมเมดี้ × โรแมนติกฟีลกู๊ด (จะพยายามกู๊ด แฮร่) พระเอกสายแบดบอย × นางเอกตัวท็อปมหา’ ลัย สองคนที่มั่นหน้าใส่กันระดับล้าน! โบ๊ะบ๊ะกันจนแทบไม่เหลือฟอร์ม แต่รับประกันครบรสแน่นอน 👻✨ 🩸 แนะนำเรื่องกรุบ ๆ เพราะบาปกรรมของบรรพบุรุษ… เธอจึงเกิดมาพร้อม “คำสาปตระกูล” เมื่อหญิงสาวในตระกูลก้าวเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ดวงตาของเธอจะถูกเปิดสู่ โลกที่สาม มองเห็น ได้ยิน และรับรู้ถึง “วิญญาณ” ได้อย่างเต็มตัว หนทางเดียวที่จะปลดพันธนาการนี้ได้ คือต้องตามหา แร่ทั้งเจ็ดก้อน ในคืนต้องห้าม 🌕 แต่ก่อนวันนั้นมาถึง… เธอต้อง “จูบเขาทุกวัน” เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ ⚠️ คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีฉาก “ผีโผล่–เลือดสาด–กลิ่นคาว-บรรยากาศหลอน” อาจไม่เหมาะกับคนขวัญอ่อนนะคะ ⚡🩸 และยังมีฉาก NC กรุบ ๆ กับพระเอกสายหื่นสุดตัว! ไม่มีนอกกาย / ไม่มีนอกใจ มีบังคับเล็กน้อยเพราะนางเอกดื้อ 🫠 ใครใจบาง…โปรดเตรียมหมอนกรี๊ดไว้ให้พร้อม ♡ (มีคำหยาบคายเพื่ออรรถรสจ้า~) นิยายเรื่องนี้เป็น เรื่องแต่งตามจินตนาการเท่านั้น ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่ทั้งหมดเกิดจากการสมมติของผู้เขียน หากมีความคล้ายคลึงกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ใดในชีวิตจริง ผู้เขียนขอยืนยันว่า มิได้มีเจตนาพาดพิงหรือละเมิดสิทธิของบุคคลใด 💭แนวการเล่าเรื่องของไรท์ เรื่องนี้ไรท์ตั้งใจเล่าแบบ สลับมุมมองของขนมเค้กกับโซน (POV) นะคะ 💫 เพื่อให้ได้เห็นทั้งมุมของทั้งคู่ ทั้งความคิด ความรู้สึก และสิ่งที่แต่ละคนมองเห็นในเรื่องเดียวกัน น้ำเสียงจะตามคาร์ของแต่ละคนเลยค่ะ พูดง่าย ๆ คือ ฟีลคิดในใจ แต่ต่างกันตรง “จังหวะ” และ “อารมณ์” ที่แต่ละคนมี ส่วนสิ่งที่เหมือนกันแน่ ๆ คือ… ความเพี้ยนและความมั่นใจเกินร้อยของทั้งสองคน 🤣 ฟีลของการเล่าจะออกแนว “ดูหนัง” หน่อย ๆ มีทั้งภาพ เสียง แสง กลิ่น ความรู้สึก และจังหวะหัวใจของคนสองคนที่ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กัน บางตอนจะเป็นมุมของเค้ก บางตอนจะเป็นมุมของโซน แต่ทุกอย่างจะเชื่อมกันเป็นเรื่องเดียวค่ะ 🌙 ฟีลเลยจะเหมือนดูหนังหรือซีรีส์มากกว่านิยายแนวเล่าเรื่อง~ ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจทุกคนมั้ย แต่ไรท์ขอฝากเปิดใจให้ไรท์หน่อยนะคะ 💖 💬 ทิ้งท้ายจากไรท์ ไรท์ตั้งใจเขียนและเรียบเรียงทุกตอนด้วยหัวใจเลยค่ะ 💕 ถ้ารี้ดรู้สึกว่าตรงไหนยังไม่ลื่นไหล หรืออยากแนะนำเพิ่มเติม ก็บอกกันได้เสมอนะ ไรท์จะเก็บทุกคำติชมมาพัฒนาแน่นอนค่ะ 🌷 เรื่องนี้ไม่ใช่แนว ผีจ๋าสยองขวัญ นะคะ 🫣 ผีมีเยอะก็จริง… แต่ไม่ถึงขั้นนอนหลอนแน่นอน! เพราะน้องเค้กของเรา ถึงจะกลัวผีสุดชีวิต แต่ปากดี หัวร้อน ขี้บ่น และกรี๊ดเก่งมากกกก~ หนวกหูสุด ๆ ไปเลย 555 🤣 เอ่อ…ที่ว่าไม่หลอนนี่ สำหรับไรท์นะคะ แต่ถ้าคุณรี้ดคิดว่าหลอนเกินไปกอดคนข้าง ๆ แน่น ๆ อย่าด่าไรท์น๊า 🥹 ฝากกดใจ กดใส่คลัง เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า~ ขอฝาก “ขนมเค้ก” กับ “โซน” ไว้ในหัวใจของรี้ดทุกคนด้วยค่ะ เอ็นดูน้อง ๆ ด้วยน้า~ อย่าเพิ่งหมั่นไส้จนหนีไปก่อนนะ 🤣🍓 ซอเบรี่. ไรท์“อีชาแนล! มึงถือไฟฉายนิ่ง ๆ หน่อยดิวะ กูตาลายไปหมดแล้ว!”ทันทีที่ผมก้าวเท้าลงจากรถ เสียงโวยวายของเพื่อนยัยตัวแสบก็ดังลอยมาตามลมแรงๆ ทำเอาผมชะงักไปนิด บรรยากาศรอบตัวตอนนี้แม่งโคตรวังเวง มีแต่เสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังแข่งกับเสียงแหลมๆ นั่น“ก็กูกลัวอะ!” เจ้าของชื่อตอบเสียงแหลมปรี๊ดกลับไป“ในตำรามันบอกให้จุดเทียนใต้เจดีย์… คือวางรอบ ๆ หรือกองรวมไว้ที่เดียววะ?” ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูของยัยตัวแสบว่าแต่… เทียน?ผมขมวดคิ้วมุ่นทันทีขณะค่อยๆ ย่องก้าวเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมดันจอดรถแอบไว้ไกลไปหน่อย เพราะกลัวแสงสะท้อนหรือเสียงปิดประตูจะสะกิดให้พวกเธอรู้ตัว ผลคือตอนนี้ผมเลยต้องสวมบทนินจาจำเป็น ย่องผ่านพงหญ้ารกๆ และกิ่งไม้หนามที่คอยจะเกี่ยวเสื้ออยู่ตลอดเวลาเชี่ยเอ๊ย… อย่างกับพวกถ้ำมอง!คนหล่อเท่ระดับ โซน คีรินทร์ ต้องมาตกต่ำถึงขั้นมายืนย่อตัวหลบหลังต้นตะเคียนกลางป่าแบบนี้เลยเหรอวะ!?“ในกระทู้บอกให้จุดรอบ ๆ มึงปักเทียนก่อนฝั่งนั้น เดี๋ยวฝั่งนี้กูช่วยปัก แล้วค่อยไล่จุดทีเดียว”“เออๆ ชาแนล มึงส่องไฟต่ำลงหน่อยดิ๊!”“อีเค้ก หลอนกว่าบึงอีก!!”แม่ง… ทำอะไรกันวะ!?ผมค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ก
วันเสาร์…@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา09:44 | ตึกคณะนิเทศฯเมื่อวันเสาร์มาเยือน…แน่นอนว่าขนมเค้กก็ต้องสะเทือนอีกตามเคยตอนนี้ฉันกำลังก้าวฉับๆ ไปที่ห้องสตูฯ 004 ตามนัดประชุมของเพิร์ธ ในชุดเซ็ตสีเขียวมะกอกโทนพิสตาชิโอที่แค่สวมอยู่บนตัวก็เหมือนมีป้ายของแพงลอยอยู่เหนือหัวกระดุมทองเรียงกลางตัวสะท้อนแสงบ่ายจากกระจกอาคาร ส่วนชายเสื้อครอปที่ปลิวตามลมเบา ๆ ก็ช่วยเผยเอวบอบบางแค่นิด ๆ พอกรุบกริบผมยาวสลวยที่ดูแลมาอย่างดีถูกปล่อยลงถึงเอว กับรองเท้าส้นตึกที่ช่วยเสริมลุคให้ดูสูงโปร่งขึ้นอีกนิดเรียกได้ว่าสวย เริ่ด ไฮแฟชึ่น สมกับเป็นขนมเค้กเวอร์ชันพร้อมลุยงาน!แต่หัวใจดวงน้อยดันลอยไปอยู่ที่…เจดีย์เลือดบ้า ๆ นั่นแทน!อุตส่าห์เลือกชุดสีเขียว เพราะไม่อยากคิดถึงอะไรแดง ๆ แล้วเชียว งานวิจัยยังบอกเลยนะ ว่าสีเขียวช่วยให้ใจสงบ…แต่ไม่ช่วยเลย!!ในหัวมีแต่คำว่า เลือด! เลือด! เลือด! เต็มไปหมด!!เมื่อคืนก็ไม่ต้องพูดถึง…ฉันนอนพลิกไปพลิกมาแทบทั้งคืนตามสเต็ปประจำวันเสาร์แต่คราวนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องช็อปของอลังการเหมือนตอนลงบึง ของที่เตรียมมีแค่ เทียนไข ไฟแช็ก สำลีหนึ่งห่อ แอลกอฮอล์ล้างแผล แล้วก็…มีดกันคิ้วตอนแรกฉัน
ผมโน้มเข้าใกล้ช้า ๆ ปลายนิ้วแตะท้ายทอยเธอเบา ๆ รั้งให้หันกลับมา“ทำอะไรของนาย!” เสียงหวานหลุดออกมาทันทีที่ถูกดึงเข้าใกล้ น้ำเสียงหงุดหงิดปนตกใจ แต่ตานี่…เขียวปั๊ดเลย“…” ผมไม่ตอบ แค่ปล่อยให้สายตาไล่ตามริมฝีปากที่ขยับพูดนั่น“อย่ามาจับ!”แม่ง… เหวี่ยงชิบ!“…อยากจูบ”“อะ…อะไรของนาย! วันนี้ก็จูบไปแล้วไง!”เธอรีบเบือนหน้าหนีทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พ้นระยะ มือหนาของผมก็รั้งท้ายทอยเธอไว้แน่นกว่าเดิม ดวงตากลมโตนั่นเบิกกว้างขึ้นเมื่อผมโน้มตัวเข้าใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซน“ไม่ใช่จูบแบบนั้น…” ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เสียงต่ำลงช้า ๆ“หมายถึง… จูบแบบ จูบจริง ๆ”“ก็ไปจูบกับคนอื่นสิ! ฉันไม่ถือ!” ยัยนี่ยกมือกอดอก พูดหน้าตาเฉยทั้งที่ยังโดนผมจับท้ายทอยไว้อยู่“ในดีลก็ไม่ได้ห้ามให้นายไปจ้ำจี้หรือจูบกับใครสักหน่อยนี่!”“จ้ำจี้?” ผมทวนคำนั้นพลางเลิกคิ้ว ถ้าหลุดมาจากปากผู้หญิงคนอื่นคงเฉยๆ แต่พอออกจากปากยัยนี่ที่เชิดหน้าพูด บอกเลย… โคตรพิลึก“ก็ใช่น่ะสิ! จะไปทำกับใครก็เชิญเลย!”“ฉันไม่เคยจูบใคร” ผมพูดเรียบ ๆ แต่แววตายังจับอยู่ที่ริมฝีปากชมพูนั่นไม่ละ“เธอมาขโมยจูบก่อน… ก็ต้องรับผิดชอบสิ”“โอ๊ย! ใ
ฉันยังใจสั่นไม่หายตั้งแต่ฟังเรื่องสยองนั่น บอกตัวเองว่า ‘ไม่กลัว ๆ’ ไปเป็นร้อยล้านรอบ แต่ในหัวเจ้ากรรมกลับดันจินตนาการภาพผู้หญิงอมเทียนนั่งขดตัวหัวโขกผนังไห น้ำตาไหลเป็นเลือดไม่หยุดไม่หย่อนขึ้นมาซะอย่างนั้น!สุดท้ายเลยแย่งบทโชเฟอร์ แล้วเหยียบคันเร่งพาน้องสเตลล่าพุ่งกลับมหา’ลัยแทบจะล้อไม่ติดพื้นไม่ดงไม่ดูมันแล้ว! เจดีย์บ้าอะไรนั่น!! เอาเวลาไปมาส์กหน้ายังดีซะกว่า!!แต่ฮืออ… ยังไงวันเสาร์ก็ต้องไปอยู่ดีนี่สิครั้งที่แล้วเกือบถูกดึงลงบึง ครั้งนี้ถ้าโดนดึงลงไหจะหนียังไงล่ะ ขนมเค้กก็กลัวเป็นนะ!ฉันจอดเจ้าสเตลล่าไว้ตรงที่ประจำในลานจอดใต้ตึกคณะ สองเพื่อนเลิฟแยกย้ายกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือแต่ฉันคนเดียวที่ต้องนั่งแกร่วอยู่ในรถเพื่อรอชายหนุ่มผู้มีหน้าที่… จุมพิตโว้ย! อย่างกับเป็นสโนว์ไวท์ ถ้าไม่โดนจูบก็ต้องตาย!ต่างกันแค่อย่างเดียวที่ฉันไม่มีเจ้าชายสุดเพอร์เฟ็กต์! มีแต่ไอ้คนกวนประสาทหลงตัวเองนั่นแหละ! น่าหงุดหงิดที่สุดเลย!ยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงที่ฉันกำลังบ่นถึงก็เดินออกมาจากตึกคณะพอดีเขายกมือเสยผมเหมือนทุกที แต่วันนี้กลับดูอึน ๆ แปลกไปนิด ไม่ได้ยักคิ้วหรือทำหน้าชื่นมื่นอย่างเคย แค่เดินมาห