บทที่ 8 รับผิดชอบ

บรรยากาศภายในห้องโถงเป็นไปอย่างตึงเครียด มีทนงศักดิ์นั่งหน้าเคร่งขรึมอยู่ นีรนุชยังคงสะอื้นไห้ไม่หยุดโดยมีผู้เป็นแม่ปลอบประโลมไม่ห่าง ส่วนคนอื่นทนงศักดิ์ให้กลับกันไปหมดแล้วเพราะต้องการเคลียร์กันแค่คนในครอบครัว

"ผมขอโทษคุณลุง คุณน้า และน้องนุชด้วยนะครับ " ติณณภัทรเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคนทั้งสาม ก่อนยกมือไหว้ขอโทษด้วยความรู้สึกผิด และยืดอกรับอย่างลูกผู้ชายไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไงก็ตาม "ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ไม่ขอแก้ตัวอะไรทั้งสิ้นครับ"

"ภะ..ภัทรทำแบบนี้กับนุชได้ยังไงคะ" นีรนุชเอ่ยออกมาทั้งน้ำตานองหน้า จ้องมองผู้ชายที่เธอแอบรักมาเนินนานด้วยแววตาผิดหวัง เธอผิดหวังและเสียใจมากจริง ๆ 

"ภัทรขอโทษนุช ภัทรขอโทษ" ภาพนีรนุชสะอื้นไห้ทำเอาติณณภัทรถึงกับเอ่ยอะไรไม่ออกมีเพียงเสียงขอโทษแผ่วเบาที่ดังซ้ำ ๆ ต่อให้เขาอธิบายอะไรไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา 

หนำซ้ำคงจะทำให้ทนงศักดิ์ผู้ใหญ่ที่เขาเคารพรักดั่งพ่อรู้สึกแย่หนักกว่าเดิมจนโรคหัวใจอาจกำเริบได้หากเขาบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะโดนนับดาววางยาปลุกเซ็กซ์ 

และถ้าเป็นแบบนั้นนีรนุชคงยิ่งแย่

"น้าไม่คิดเลยว่าภัทรจะทำแบบนี้ น้าผิดหวังมากจริง ๆ" นิ่มตัดพ้อเด็กหนุ่มด้วยใบหน้าเศร้า แววตาฉายความผิดหวังอย่างชัดเจน ไม่ใช่ผิดหวังเพราะเด็กหนุ่มทำแบบนี้แต่ผิดหวังที่เธออาจจะอดได้เขามาเป็นลูกเขยต่างหาก 

ติณณภัทรทั้งหล่อทั้งรวย เพรียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง หนำซ้ำยังชาติตระกูลดีได้มาเป็นลูกเขยเธอกับลูกคงมีหน้ามีตาทางสังคมมากกว่านี้ และสบายไปทั้งชาติ

เธออดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าบางทีนับดาวอาจจะยั่วเด็กหนุ่มเลยทำให้เขาอดใจไม่ไหว นิสัยของนับดาวใคร ๆ ก็รู้กันอยู่ว่าแรดขนาดไหน ส่วนเหตุผลคงอยากเอาคืนเธอกับลูก 

แต่ก็ทำได้แค่คิดในใจหากพูดออกไปเดี๋ยวคนอื่นจะมองว่าเธอใส่ร้ายลูเลี้ยงอีก เธอต้องสร้างภาพเป็นแม่เลี้ยงที่แสนดีต่อไป

"ผมขอโทษจริง ๆ ครับคุณน้า" ติณณภัทรทำได้เพียงน้อมรับคำตัดพ้อของนิ่มโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ นอกจากคำว่าขอโทษ และขอโทษที่ทำให้พวกท่านผิดหวัง

"ละ.." ทนงศักดิ์ทำท่าจะอ้าปากเอ่ยกับติณณภัทร แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อปรายตาไปเห็นบุตรสาวตัวดีที่กำลังเดินเข้ามา หันไปต่อว่าเธอแทนโดยไม่คิดถามเหตุผลสักนิด "ทำไมแกทำแบบนี้นับดาว รู้ทั้งรู้ว่าติณณภัทรเขาเป็นคู่หมั้นพี่สาว"

"นับไม่มีพี่สาวค่ะ เพราะฉะนั้นนับไม่ได้แย่งของพี่สาว แต่เป็นคนแปลกหน้าต่างหาก" นับดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับหย่อนก้นบนโซฟาฝั่งตรงข้ามผู้เป็นพ่อ วาดเรียวขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางชิลล์ ๆ ไม่ได้ทุกข์ร้อน หรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นสักนิด ก่อนจะตวัดสายตามองนีรนุชที่นั่งสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดแม่เลี้ยงใจยักษ์อย่างสะใจ

การได้เห็นน้ำตาและความเสียใจของนีรนุชมันทำให้เธอมีความสุขยิ่งนัก โดยเฉพาะแม่เลี้ยงใจยักษ์ที่มีสีหน้าผิดหวังอย่างชัดเจน ในใจตอนนี้คงเดือดเป็นน้ำร้อนตั้งบนเตาที่เห็นลูกสาวสุดที่รักเจ็บปวด แต่แค่นี้มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่แม่เธอต้องเจอหรอก

ถึงครั้งนี้ทุกอย่างจะผิดพลาดไปจากที่วางแผนไว้มาก และเธอต้องเสียพรหมจรรย์ให้ผู้ชายร้ายกาจฟรี ๆ แต่มันก็ถือว่าคุ้มค่าเพราะมีผลลัพธ์ไม่ต่างกันคือได้เห็นความทุกข์ของสองแม่ลูก

"ฉันหมดคำจะพูดกับแกจริง ๆ นับดาว ทำไมแกถึงเลวได้ขนาดนี้ ทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก" ทนงศักดิ์ชี้หน้าด่าบุตรสาวด้วยอารมณ์โกรธจัด เขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแล้ว ๆ เพราะบุตรสาวคงสำนึกไม่ได้อยู่ดี

"เพราะนับได้เชื้อเลว ๆ มาจากพ่อเต็ม ๆ ไงคะ" นับดาวสวนกลับทันควันหากเธอเลว แล้วบิดาที่ทรยศหักหลังมารดาแอบคบชู้มานานหลายปีทำให้มารดาเธอต้องตายไม่เรียกว่าเลวหรอกหรือ

เธอยังจำภาพเหตุการณ์วันที่มารดาจากไปได้ขึ้นใจ...

"ไอ้ลูกทรพี!" คำพูดนับดาวยิ่งทำให้ทนงศักดิ์โกรธเป็นไฟมากกว่าเดิม ตวาดเสียงด่าดังลั่นพร้อมกับฝ่ามือสากที่ฟาดลงบนใบหน้าบุตรสาวอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น

เพียะ!!

ใบหน้าของนับดาวถึงกับหันตามแรงตบ เลือดไหลซิบมุมปาก การกระทำของทนงศักดิ์สร้างความตกใจให้ทุกคนไม่น้อย 

ติณณภัทรเองถึงแม้ไม่ชอบนับดาวแต่พอเห็นแบบนี้ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ นีรนุชเองก็เช่นกันรีบยื่นมือไปจับมือผู้เป็นพ่อไว้เพราะกลัวท่านจะตบนับดาวอีก พลางส่งสายตาเว้าวอนสุดฤทธิ์ คงจะมีแต่นิ่มที่แอบสะใจอยู่ลึก ๆ 

คนถูกตบอย่างนับดาวยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าหน้าหันไปด้านขวา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะบนมุมปากที่รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เธอแสยะยิ้มออกมาราวกับสิ่งที่เจอเป็นเรื่องขบขันวินาทีที่เห็นรอยเลือดปลายนิ้ว ราวกับว่าเธอไม่ได้เจ็บปวดสักนิด ทั้งที่ในใจมันแหลกเหลวไปหมดแล้ว

ตั้งแต่เล็กจนโตบิดาไม่เคยลงมือทำร้ายเธอเลยสักครั้งอย่างมากก็แค่ดุด่าด้วยคำพูดแรง ๆ แต่ครั้งนี้ท่านกลับลงมือเพียงเพราะเธอทำให้ลูกสาวสุดที่รักอย่างนีรนุชเสียใจ ทว่าถึงในใจจะชอกช้ำเพียงใดเธอก็ไม่แม้แต่จะแสดงอาการ หรือร้องไห้ออกมาให้ใครสมเพชได้

"ตบอีกสิคะ ตบนับให้ตายไปเลย" หันกลับไปเชิดหน้าท้าทายบิดาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาไร้ความรู้สึกในเมื่อทุกอย่างมันมาถึงจุดแตกหักแล้วงั้นก็เอามันให้สุดไปเลย

"แกอย่ามาท้าทายฉันนับดาว แกเป็นลูกที่ฉันทำให้เกิดมาได้ ฉันก็ทำลายแกได้เหมือนกัน" 

"นับเชื่อค่ะว่าพ่อสามารถทำลายนับได้ เพราะนับเป็นลูกที่พ่อไม่เคยรักอยู่แล้วนิคะ"

"ยัยนับ!" ทนงศักดิ์ทำท่าจะง้างมืออีกข้างตบบุตรสาวอีกครั้ง ทว่านีรนุชกลับพรวดลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดังลั่น น้ำตาที่เพิ่งเหือดหายไปรินไหลออกมาอีกครั้ง "ฮึก พอสักทีนุชไม่ไหวกับเรื่องบ้า ๆ นี้แล้ว ได้ยินไหมคะว่านุชไม่ไหวแล้ว"

"โอเค ๆ ลูกนุชนั่งลงก่อนนะ" นิ่มรีบประคองบุตรสาวให้นั่งลงอีกครั้งพลางลูบแผ่นหลังเบา ๆ หวังให้บุตรสาวใจเย็นลง ส่วนทนงศักดิ์ก็ยอมหยุดอย่างว่าง่ายเพราะเป็นห่วงความรู้สึกนีรนุชมากกว่า 

นับดาวเหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันกับความรักที่แสนลำเอียงของพ่อตัวเอง บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านหรือเปล่าทำไมท่านถึงดูเหมือนไม่รักเธอเลยสักนิดเหมือนเลี้ยงให้ปล่อย ๆ ไปเท่านั้น และยิ่งท่านแสดงออกมาว่ารักนีรนุชมากเท่าไรเธอก็ยิ่งเกลียดนีรนุชกับแม่มากขึ้นเท่านั้น

ติณณภัทรที่นั่งมองเหตุการณ์เงียบ ๆ รู้สึกแปลกใจนิด ๆ เหมือนกันเพราะดูทนงศักดิ์จะรักนีรนุชมากกว่านับดาว แต่ก็สามารถหาเหตุผลมาหักล้างได้ ก็นับดาวนิสัยกร้าวเสียขนาดนั้น แถมยังทำตัวเละเทะจนท่านเสียชื่อเสียงอีก 

เธอทำตัวเองทั้งนั้นสมควรแล้วที่จะไม่ได้รับความรักจากใครเลย

ภายในห้องโถงถูกความเงียบเข้าปกคลุมนานนับนาที ก่อนทนงศักดิ์จะเอ่ยถามนีรนุชด้วยน้ำเสียงนุ่มหลังจากอารมณ์เย็นลงแล้ว "พ่อให้นุชตัดสินใจเลยว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้"

"นะ.."

"ยังไงติณณภัทรกับนับก็ได้เสียกันแล้ว เพราะฉะนั้นเขาต้องรับผิดชอบนับค่ะ" ไม่ทันที่นีรนุชจะได้ตอบอะไรนับดาวก็พูดแทรกขึ้นอย่างลอยหน้าลอยตา

 เรื่องอื่นสองแม่ลูกอาจจะชนะ แต่เรื่องนี้เธอจะไม่มีวันพ่ายแพ้เพราะเธอต้องเสียอะไรไปตั้งมากมายกว่าจะได้เห็นน้ำตานีรนุช และได้ความสะใจนี้มา 

"..." 

"ว่าไงคะถ้าพี่นุชเห็นนับเป็นน้องก็ต้องเสียสละให้นับได้ใช่ไหมคะ หรือถ้าพี่นุชอยากจะใช้ผัวร่วมกันนับก็ไม่ว่านะคะถือว่าแบ่ง ๆ กันใช้ แต่พี่คงต้องอยู่ในสถานะเมียน้อย" เสียงห้วนเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างเย้ยหยันเมื่อนีรนุชยังคงนั่งนิ่งเงียบ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นประดับมุมปากหยักด้วยความสะใจที่สามารถกดนีรนุชให้อยู่ต่ำกว่าเธอได้ 

คำพูดและกิริยาที่นับดาวแสดงออกมาทำให้ทุกคนต่างพากันส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา

"แกเลิกพูดจาทุเรศ ๆ เดี๋ยวนี้นับดาว" คำพูดและกิริยาที่นับดาวแสดงออกมาทำเอาอารมณ์ของทนงศักดิ์คุกรุ่นขึ้นอีกครั้งตวาดเธอเสียงดังลั่น ขณะที่นีรนุชนั้นยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมแววตาที่พร่ามัวด้วยหยาดน้ำตามองหน้าน้องสาวต่างมารดาด้วยความรู้สึกเสียใจเป็นที่สุด 

ไม่คิดเลยว่าน้องสาวจะย่ำยีหัวใจเธอได้ถึงเพียงนี้ทำให้คนเป็นแม่อย่างนิ่มพลอยใจสลายไปด้วยรู้สึกเจ็บปวดแทนบุตรสาวเหลือเกิน ภายใจก็รู้สึกแค้นเคืองลูกเลี้ยงจนแทบอยากจะกระชากหัวมาตบให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่กำหมัดแน่นเก็บอารมณ์เอาไว้ 

ติณณภัทรได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเหลือใจกับนิสัยของนับดาวจากที่รู้สึกสงสารในตอนแรกก็กลายเป็นไม่ชอบเหมือนเดิมไม่แปลก ๆ เลยจริง ๆ ที่จะไม่ถูกรัก

"ทุเรศตรงไหนคะ ขนาดแม่ของพี่นุชยังใช้ผัวร่วมกับแม่นับได้เลย" ถามว่านับดาวแคร์กับสายตาที่มองมายังเธออย่างเอือมระอาไหม ตอบเลยว่าไม่ยังคงพ่นคำพูดร้ายกาจกระแทกแดกดันใส่นีรนุชไม่เลิกโดยพาดพิงไปถึงแม่ของเธอด้วย ก่อนเลื่อนสายตาเอ่ยกับแม่เลี้ยงด้วยแววตาเย้ยหยัน "จริงไหมคะน้านิ่ม"

"กะ.." 

"ให้ภัทรรับผิดชอบน้องนับเถอะค่ะ ยังไงน้องก็เป็นคนเสียหาย" ทนงศักดิ์ทำท่าจะก่นด่าบุตรสาวอีกครั้ง แต่เสียงของนีรนุชก็ดังขึ้นเสียก่อนเพื่อตัดปัญหาทุกอย่าง เธอเหนื่อยเหลือเกินกับการที่ทุกคนเถียงกันไปมาไม่จบไม่สิ้น

"แล้วลูกล่ะ" นิ่มโพลงขึ้นทันทีที่บุตรสาวเอ่ยจบเพราะไม่ชอบใจเป็นอย่างมากที่บุตรสาวยอมง่าย ๆ แบบนี้เธอก็อดได้ติณณภัทรเป็นลูกเขยน่ะสิ เธออยากจะด่าให้บุตรสาวหายโง่สักทีแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะอยู่ต่อหน้าทุกคน

"ลูกตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม" ทนงศักดิ์ถามย้ำนีรนุชอีกครั้งถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับบุตรสาว แต่เมื่อเป็นความต้องการของลูกเขาก็ไม่อยากขัด

"แน่ใจค่ะ นุชกับภัทรเราเป็นคู่หมั้นกันก็จริง แต่เราไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันค่ะ นอกจากกอดและหอมแก้มกันเท่านั้น"

"แต่.."

"แม่เข้าใจนุชนะคะ นุชไม่สามารถลืมเรื่องวันนี้แล้วคบกับภัทรต่อได้จริง ๆ และที่สำคัญภัทรควรรับผิดน้องนับ" นีรนุชตัดสินใจอย่างแน่วแน่ แล้วก็ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนใจเธอได้อีก อย่างที่บอกไปเธอไม่สามารถใช้ผู้ชายซ้ำรอยน้องสาวได้จริง ๆ 

"แบบนี้มันไม่แฟร์กับติณณภัทรรึเปล่าคะ หากเขาต้องรับผิดชอบหนูนับเพราะพลาดมีอะไรด้วยกันแค่ครั้งเดียว แล้วผู้ชายทุกคนที่ผ่านมาไม่ต้องรับผิดชอบกันหมดเลยเหรอคะ" นิ่มเอ่ยอย่างเหลืออดมองหน้าลูกเลี้ยงอย่างนับดาวด้วยแววตาโกรธจัด นาทีนี้เธอโกรธมากจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่

"แล้วทำไมคะ ก็นับพอใจจะให้เขารับผิดชอบเพราะหากได้เขามาเป็นสามีอนาคตนับคงไปได้ดี" นับดาวไม่ได้สะทกสะท้านกับคำด่าสักนิด หนำซ้ำยังส่งยิ้มหวานให้แม่เลี้ยงใจยักษ์ เปล่งเสียงตอบอย่างอารมณ์ดี ทั้งที่ในใจไม่ได้ดีใจอย่างที่พูดเลยเธอเกลียดขี้หน้าชายหนุ่มยังกับอะไรดี และเขาเองก็คงรู้สึกเหมือนกับเธอ

ในชีวิตนี้เธอไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าจะแต่งงาน หรือยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหน แต่เมื่อทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด เธอต้องเป็นผู้ลงเล่นเกมนี้เองฉะนั้นก็ขอทุ่มสุดตัวเอาให้ฝ่ายตรงข้ามแพ้ราบคาบไปเลย ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

"ภัทรว่ายังไงลุงเคารพในการตัดสินใจ หากจะไม่รับผิดชอบลุงก็ไม่ว่าเพราะลูกสาวลุงก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อะไร" ทนงศักดิ์มองหน้าติณณภัทร ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจเพราะเขาเองก็คิดแบบเดียวกับนิ่ม 

อย่างที่รู้ ๆ กันอยู่ว่าบุตรสาวคนเล็กของเขามั่วผู้ชายไม่ซ้ำหน้าหากให้ติณณภัทรมารับผิดชอบเพียงเพราะพลาดครั้งเดียวคงไม่ยุติธรรมเท่าไร แค่นี้เขาก็รู้สึกอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

"ใช่ค่ะคุณไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้ หากคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกผู้ชาย" สิ้นเสียงบิดานับดาวก็เอ่ยต่อแม้จะรู้สึกสะอึกกับคำพูดของบิดาก็ตาม เธอจงใจดูถูกชายหนุ่มเพราะต้องการให้เขารับผิดชอบ 

เธอเชื่อว่าคนอย่างเขาไม่ยอมเสียหน้าแน่นอน และมันก็เป็นไปตามที่คิด

"ผมจะรับผิดชอบครับ" ติณณภัทรตอบตกลงด้วยความจำใจเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นลูกผู้ชายพอ ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่าทีหลังแล้วกัน ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้หญิงร้ายกาจที่นั่งเหยียดยิ้มหน้าระรื่นเขม็ง 

เธอแน่มากจริง ๆ ที่ทำให้ทุกอย่างเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ได้เขาเชื่อว่าเธอต้องวางแผนมาอย่างดีแน่นอน

"งั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ แต่นับไม่ขอจัดงานแต่งนะคะมันวุ่นวาย แค่จดทะเบียนสมรสพอ เดี๋ยวนับไปดูฤกษ์เองว่าจดวันไหนดี" นับดาวมองสบนัยน์ตาวาวโรจน์ของติณณภัทรอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะเลื่อนสายตามาเอ่ยกับบิดาด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้มของผู้ชนะ 

ที่เธอไม่ต้องการจัดงานให้เป็นเรื่องราวใหญ่เพราะยังไงสักวันก็ต้องแยกย้ายกัน แต่ที่เลือกจะจดทะเบียนสมรสเพราะป้องกันเอาไวก่อนเผื่อสองคนแม่ลูกจะคิดแผนชั่วแย่งชายหนุ่มคืน เธอจะได้หยิบยื่นคำว่าเมียน้อยให้นีรนุชได้เต็มภาคภูมิ หรือจัดการฟ้องเรียกเงินมาใช้เล่น ๆ สักนิดหน่อย 

เธอกระตุกยิ้มใส่แม่เลี้ยงใจยักษ์ด้วยความสะใจ ก่อนจะลุกเดินไปยืนตรงหน้าชายหนุ่มใช้นิ้วกรีดกรายกรอบหน้าคม เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยั่วยวน 

"แล้วนับจะโทรบอกนะคะว่าที่คุณสามี ว่าเราจะไปจดทะเบียนกันวันไหน" ว่าจบก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากบ้านอย่างอารมณ์ดีไม่สนใจว่าคนในห้องโถงจะมองเธอยังไง