บทที่ 9 ตาลปัตร

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ" นับดาวพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในสมองหลังจากก้าวขึ้นมานับบนรถแล้ว อารมณ์หมองมนในทันตา ใบหน้าสวยฉายแววอ่อนล้าออกมาอย่างชัดเจน

เธอรู้สึกเหนื่อยมากจริง ๆ กับการต้องปั้นหน้าเหมือนไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้นต่อหน้าทุกคนทั้งที่ในใจมันไม่ใช่เลย

จนถึงตอนนี้ยังคงมีคำถามมากมายติดค้างอยู่ในใจว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมทุกอย่างถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้ ทำไมถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาอุงอิงเพื่อสอบถามเหตุการณ์เมื่อคืน ถือสายรอไม่นานปลายสายก็กดรับ

(สวัสดีค่ะคุณนับดาว)

"ค่ะ ฉันจะโทรมาถามเรื่องเมื่อคืนหน่อยค่ะ"

(ค่ะ ฉันก็ว่าจะโทรหาคุณอยู่พอดีเลย)

"เมื่อคืนคุณจำอะไรได้บางไหมคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกอย่างมันถึงผิดแผนไปหมด ส่วนฉันจำได้แค่ว่านั่งดื่มกับคุณอยู่จากนั้นภาพก็ตัดไปเลย"

(ฉันก็เหมือนกันค่ะภาพสุดท้ายที่จำได้คือนั่งดื่มอยู่กับคุณ แต่พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่ในห้องที่บ้านคุณแล้ว ฉันถามออยแม่บ้านของคุณแล้วเธอก็บอกว่าเหมือนกัน เป็นไปได้ไหมคะว่าพวกเราจะเผลอดื่มแก้วที่มียานอนหลับเขาไปด้วย) ปลายสายออกความคิดเห็น

"ก็อาจจะเป็นไปได้ค่ะ ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ส่วนค่าจ้างฉันยกให้ค่ะ"

(ขอบคุณค่ะ)

หลังจากวางสายอุงอิงนับดาวก็ต่อสายหาออยต่อเพื่อสอบถามให้มั่นใจว่าเมื่อคืนมีอะไรผิดพลาดไหมเพราะเธอยังไม่ค่อยเชื่อเต็มร้อยว่าจะเผลอดื่มแก้วที่มียานอนหลับผสมเข้าไป

"พี่ออยเมื่อคืนพี่ออยไม่ได้เสิร์ฟเครื่องดื่มสลับกันใช่ไหมคะ"

(ไม่สลับกันแน่นอนค่ะ พี่แยกกันวางคนละที่ไม่พลาดแน่ ๆ)

"น่าแปลก" เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ ก่อนจะวางสายจากออย แล้วขับรถออกจากบ้านตรงไปคลินิกของเพื่อนชายเพื่อตรวจเลือดให้แน่ใจว่าในร่างกายมีสารแปลกปลอมไหม

พอได้ฟังคำยืนยันจากออยมันทำให้เธอสงสัยมากขึ้นไปอีกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หากตรวจร่างกายแล้วพบว่ามีสารของยานอนหลับจริง ๆ แล้วเมื่อคืนเธอไปนอนห้องเดียวกับติณณภัทรได้ยังไงหากไม่มีคนพาไป

@คลินิกแบงค์

"อ้าว! นับวันนี้ลมอะไรหอบมาถึงนี่" แบงค์ หมอหนุ่มหน้าตาหล่อที่กำลังยืนคุยกับพนักงานหน้าเคาวน์เตอร์เอ่ยทักทายเพื่อนสาวคนสนิทด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังมากนักทันทีที่เห็นเธอเดินหน้าสล่อนเข้ามา

"มาคลินิกก็ต้องมาหาหมอป่ะ ถามแปลก " นับดาวเลิกคิ้วตอบด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท ทว่าแบงค์กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมลงรีบถามไถ่พลางเดินเข้าไปวางมือบนหน้าผากเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

"ไม่สบายเหรอ" ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นแผลบนมุมปากของเพื่อนสาว "แล้วมุมปากไปโดนอะไรมา" เอ่ยถามอย่างคาดคั้น

"สบายดี แค่อยากให้แกตรวจเลือดหาสารแปลกปลอมในร่างกายหน่อย ส่วนแผลมุมปากฉันกัดปากตัวเองเองแหละ" นับดาวเลือกโกหกเพื่อนชายเพราะถ้าบอกว่าโดนตบเขาคงซักไซร้ไม่เลิก

"ตรวจเลือด มีอะไรหรือเปล่า" ได้ยินคำบอกกล่าวเพื่อนสาวแบงค์ก็ยิ่งแปลกใจ แต่ก็เลือกจะไม่ซักไซร้ต่อเพราะรู้นิสัยเพื่อนดี ถ้าเธอไม่อยากบอกต่อให้ง้างปากก็ไร้ผล

"ก็เมื่อคืนน่ะสิ ฉันรู้สึกเหมือนดื่มเครื่องดื่มที่ผสมยานอนหลับเข้าไปเลย" นับดาวตอบแบบปัด ๆ

"แกไปเที่ยวมาอีกแล้วเหรอ โดนยาปลุกเซ็กซ์คืนนั้นยังไม่หลาบจำอีกเหรอ" แบงค์อดบ่นเพื่อนสาวไม่ได้คิดว่าที่เธอโดนยานอนหลับคงไปเที่ยวกลางคืนมาอีกแล้ว เขาล่ะเป็นห่วงเพื่อนสาวจริง ๆ แต่พูดเท่าไรเพื่อนสาวก็ไม่เคยฟัง

คืนนั้นที่เพื่อนสาวโดนยาปลุกเซ็กซ์ส้มก็โทรตามให้เขาไปช่วยครั้งหนึ่งแล้ว แต่สุดท้ายก็เอาไม่อยู่จนเขาต้องฉีดยานอนหลับให้

"แกเลิกบ่นเถอะน่า ตอนนี้ว่างใช่ไหมรีบตรวจเลือดให้ฉันเถอะ" นับดาวรีบเปลี่ยนเรื่องคุยไม่อยากฟังเสียงบ่นของเพื่อนชาย ซึ่งแบงค์รู้ทันเขาเพียงส่ายหน้าถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินนำเพื่อนสาวเข้าไปในห้องตรวจ แล้วทำการเจาะเลือดทันที

"อีกสามวันถึงจะรู้ผลนะ" เขาบอกกล่าวหลังจากทำการเก็บเลือดเสร็จแล้ว นับดาวพยักหน้ารับแล้วนิ่งเงียบไปคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่ทำให้แบงค์อดสงสัยไม่ได้ "มีอะไรรึเปล่านับ ปกติแกไม่ใช่คนนั่งเหม่อลอยแบบนี้"

"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ" คนถูกถามตอบโดยไม่ปิดบัง แต่ก็บอกไม่หมด

เธอกำลังคิดไม่ตกเรื่องเมื่อคืนยังไงล่ะเพราะไม่ว่ามองทางไหนมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไปนอนกับติณณภัทรทั้งที่ยังมีสติ และหากหลับก็เดินไปเองไม่ได้เช่นกัน

"เล่าให้เราฟังได้นะ"

"ไม่มีอะไรหรอก งั้นเรากลับก่อนนะรู้ผลแล้วอย่าลืมโทรบอกด้วย" นับดาวฝืนระบายยิ้มให้เพื่อนชายบาง ๆ ก่อนจะขอแยกตัวกลับ

เธอขับรถไปเรื่อย ๆ พลางครุ่นคิดอะไรไปด้วยกระทั่งรถมาจอดยังวัดแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นวัดที่ไว้อัฐิมารดา เวลามีอะไรไม่สบายใจเธอมักมาระบายให้ท่านฟังเสมอ

เธอวางดอกทิวลิปสีขาวหน้าที่เก็บอัฐิของมารดาพร้อมกับย่อตัวลงนั่งคุกเข่า ยื่นมือไปแตะรูปท่านด้วยความรัก และคิดถึงสุดหัวใจ ก่อนจะเริ่มระบายความอัดอั้นตันใจให้ท่านฟัง

"แม่คะเมื่อคืนนับทำสิ่งที่พลาดที่สุด แต่นับไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย นับไม่รู้ว่าทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ นับคิดถึงแม่เหลือเกินค่ะ หากแม่ยังอยู่นับเชื่อว่าแม่จะเข้าใจ และปกป้องนับไม่เหมือนพ่อ.."

พอพูดมาถึงตรงนี้เธอถึงกับสะอึก ขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ คำพูดทุกคำของบิดาในวันนี้มันยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท สิ่งที่ฝังใจยิ่งกว่าคือรอยตบบนแก้มขวาที่ท่านฝากเอาไว้ วันนี้เธอมั่นใจแล้วว่าบิดาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด

"หรือจริง ๆ แล้วนับเป็นลูกที่คุณพ่อเก็บมาเลี้ยงคะ" เธอเค้นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันพลางแหงนหน้าขึ้นฟ้าเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

น้ำตาของเธอมีค่าเกินกว่าจะเสียให้คนที่ไม่ได้รัก และไม่เคยเห็นค่าเธอ..

และเธอก็ไม่มีเวลามานั่งดราม่ากับอะไรทั้งนั้นด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบิดา หรือเรื่องเสียพรหมจรรย์ให้ติณณภัทรเพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถเรียกมันกลับมาได้ สู้เดินหน้าต่อไป แล้วปล่อยให้เรื่องบ้า ๆ นี่เป็นแค่อดีต