เข้าสู่ระบบปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
พิมมองสบตาเขาแล้วต้องยอมรับว่า ตอนเขาเอาช่างดุเดือดและร้อนแรงมาก หน้าเขา สายตาเขาที่มองมาทำเธอเสียวสะท้านไปทั้งตัว จนอยากเด้งสะโพกเข้ารับทุกการกระแทกลงมาของเขา"เรียกอีกสิ!" ธนินทร์คำรามเสียงห้าวกระซิบชิดริมฝีปากหวาน ก่อนจะบดเบียดจูบลงไปอย่างดุดัน ดูดกลืนทุกเสียงครางที่หลุดออกมาจากเธอ"อือ คุณธนินทร
บทที่ 93 ช่วงเวลาแห่งความสงบหลังพายุ... ชั่วขณะทันทีที่ปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนหมดสิ้น ธนินทร์ก็ทิ้งตัวลงทาบทับร่างของพิมอย่างหนักอึ้ง ลมหายใจของเขาหอบกระเส่า ร้อนผ่าวรดอยู่ข้างใบหน้าของเธอ ร่างกายชายหนุ่มยังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความเป็นชายที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในกายพิมเต้
ทันใดนั้นรถตู้ก็จอดลงที่หน้าบ้านพักโมเดิร์นของธนินทร์ เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงท่ามกลางความเงียบสงัดของธรรมชาติยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นร่างสูงไม่สนใจเสียงประท้วงหรือการดิ้นรนของเธอแม้แต่น้อย เขายังคงกดจูบพิมอย่างดุดันต่อไป ปล่อยให้หน้าอกของเธอบดเบียดกับร่างกายของเขาเต็มที่ ความร้อนระอุของเนื้อ
บทที่99 ท่าที่น่าอาย NC++++ธนินทร์กระชับอ้อมแขนที่โอบกอดพิมไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมออกแรงรั้งเอวของเธอไว้ไม่ให้ขยับ เขาใช้ร่างของตัวเองดันพิมให้แนบชิดกับอ่างล้างมือยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เธอสามารถหมุนตัวได้สำเร็จ และทำให้แก่นกายของเขายังคงฝังแน่นอยู่ภายในกายของเธอ"อย่าดื้อสิ!" ธนินทร์คำรามเสียงต่ำใ





![[NC30+] โบตั๋นผลิบานกลางใจคุณชายหยวน (ยุค 80s) [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

