เข้าสู่ระบบในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 126 พิมคนเลว พิมถูกดันเข้ารถอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอทรุดตัวลงบนเบาะด้วยร่างกายที่อ่อนแรง เธอร้องไห้ไม่หยุดเสียงสะอื้นดังขึ้นในความเงียบของห้องโดยสาร "นี่มันอะไร!!" พิมพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความรู้สึกผิด และความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ธนินทร์พารถเคลื่อนตัวออ
บทที่ 121 น่านน้ำ หลัวชั่ว น่านน้ำนั่งพิงเก้าอี้ในร้านกาแฟที่นัดไว้กับเธอ เสียงเครื่องบดเมล็ดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ในอกของเขากลับเต้นระส่ำไม่เป็นท่า มือหนาที่เคยมั่นคงกำแก้วกาแฟจนเหงื่อชื้น เฉกเช่นชายหนุ่มที่เคยเชื่อว่าตนเองคือศูนย์กลางโลก วันนี้กลับรู้สึกเล็กลงอย่างน่าขัน ตลอด37ปีที่ผ่านมา เขา
บทที่ 125 ใครตัวร้าย ใครพระเอก น่านน้ำซวนเซพยายามยันตัวขึ้นจากพื้น เลือดแดงฉานไหลจากมุมปากจนเปื้อนเสื้อผ้า ร่างสูงที่เคยสง่างามกลับยับเยินจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือชายคนเดียวกับที่มั่นใจในทุกย่างก้าวมาตลอดชีวิต เขา… ผู้ชายที่โตมากับการได้ทุกสิ่งที่ต้องการมาตลอด 37 ปี —ไม่เคยถูกใครทำให้สิ้นสภาพเช่นน
บทที่ 116 เธอเท่านั้นที่รอมาแสนนาน ภาพยนตร์บนจอใหญ่ยังคงเล่นต่อไปเรื่อย ๆ แต่เสียงครางหวานและจังหวะหอบหายใจกลับกลายเป็นท่วงทำนองหลักที่ครอบคลุมทั้งห้องนั่งเล่นมากกว่าเนื้อหาของหนังเสียอีก จนกระทั่งภาพสุดท้ายเลือนหายไปพร้อมเครดิตที่ไหลขึ้นเต็มจอ พิมก็ยังคงระทวยซบอยู่ในอ้อมอกธนินทร์ เขาโน้มกายลงจูบห







