บทที่ 8

"อุ๊ย คุณ?" ขณะที่เธอกำลังรีบเดินออกมาหวังจะไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าโรงแรม แต่ก็ถูกมือของชายหนุ่มที่เดินตามมากระชากตัวไว้ก่อน "ปล่อยนะฉันมีธุระต้องไป"

"ธุระของเธอคือฉันไม่ใช่เหรอ"

"คุณอย่าสำคัญตัวเองผิดนักเลย"

"แล้วสิ่งที่เธอทำมันคืออะไรล่ะ"

"ฉันมีเหตุผล"

"เหตุผล?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะรีบไปทำธุระ"

"เธอรู้ไหมว่าผลกระทบที่เธอทำ มันจะเกิดอะไรขึ้น" เขาหมายถึงที่เธอจูบในงานเมื่อสักครู่ เพราะอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่แทบจะทุกคน

"ใครให้คุณปฏิเสธฉันเองทำไม"

"ผู้ชายปฏิเสธหมายถึงเขาไม่ต้องการ เธอไม่เข้าใจเลยเหรอ"

ถึงแม้ว่าจะรีบมากแค่ไหนแต่พอได้ยินประโยคแบบนี้ออกมา มันดูเหมือนถูกตบหน้าชัดๆ มือเรียวยกขึ้นมาหวังจะเอาคืน แต่ก็ถูกอีกฝ่ายคว้ามือของเธอไว้ได้ทัน

"ฉันเจ็บนะ" เขาไม่ได้จับไว้เฉยๆ แต่ยังใช้แรงบีบ

"เธอดูละครมากไปหรือเปล่า ที่คิดว่าตบแล้วฉันจะจูบ"

"คุณ!" สโรชาไม่รู้จะเปรียบผู้ชายคนนี้กับอะไรดีแล้ว ในเมื่อเขาไม่ชอบหน้าเธอแล้วทำไมต้องมารั้งตัวไว้ด้วย "ช่วยด้วยค่ะ" หญิงสาวหันมองไปรอบข้างแล้วตะโกน ยังไงเธอก็ต้องไปจากที่นี่ก่อนที่แม่จะออกมาจากงาน

"เธอจะเรียกคนมาช่วยหาพระแสงอะไร อ๋อ..หรือจะบอกว่าฉันลวนลาม"

"ฉันมีธุระต้องไปจริงๆ นะ" หญิงสาวยังคงพยายามแกะมือที่เขากำแขนไว้แน่น

"แต่ฉันไม่ให้ไป" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลากคนตัวเล็กให้เดินตามมาที่รถ

"คุณมีสิทธิ์อะไรทำแบบนี้กับฉัน"

แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจ พอประตูรถเปิดออกก็จับร่างของเธอยัดเข้าไปนั่งข้างคนขับ

แต่พอปิดประตูเธอก็เปิดมันออกหวังจะหนี

"โอ๊ย" ยังไม่ทันได้ลุกเลยด้วยซ้ำ เขาก็รัดเธอไว้กับรถด้วยเข็มขัดนิรภัย "เข็มขัดอะไรทำไมแกะไม่ออก" หญิงสาวหาที่ปลดล็อคแต่ก็ไม่เจอ

พอรามสูรเดินมานั่งลงประจำที่คนขับเขาก็ออกตัวรถอย่างเร็ว

"คุณจะไปไหน ปล่อยฉันลงนะ"

"มารยาเธอนี่เหลือเฟือจริงๆเลยนะ"

"คุณหมายความว่ายังไง"

"คงกำลังทำให้ฉันหัวหมุนอยู่ล่ะสิ"

"ฉันทำอะไรให้คุณหัวหมุน แค่คุณจอดรถแล้วปล่อยฉันลง!"

ที่เขาหัวหมุนเพราะตอนอยู่ในงานเหมือนเธอยั่วยวนเชิญชวนเขาตลอดเวลา แต่พอออกมาจะหนีอย่างเดียว รามสูรก็เลยคิดว่าเธอคงกำลังเพิ่มมูลค่าในตัวเอง

เช้าวันต่อมา..

ด้วยภาพที่เห็นเมื่อคืนนี้ นักข่าวเริ่มขุดคุ้ยความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง จนไปเจอข่าวใหญ่ วันที่พวกเขาและเธอเข้าห้องที่สถานบันเทิงแห่งนั้นด้วยกัน

นักข่าวล้วงลึกไปถึงคนจ่ายค่าห้อง โดยเป็นการรูดบัตรของฝ่ายหญิง

[บ้านพลเอกเรวทัต]

"ข่าวอะไรกัน?" ท่านพลเอกเห็นกล้องวงจรปิดที่ทางสื่อโทรทัศน์นำออกมาเสนอ รูปร่างผู้ชายที่เดินออกมาจากห้องที่คล้ายม่านรูด เหมือนลูกชายตัวเองมากถึงแม้ว่าจะปิดใบหน้าไว้แต่ชุดและรูปร่างก็ใช่เลย

"เห็นปล่อยข่าวกันมาตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" แม่บ้านที่ทำความสะอาดเปิดทีวีทิ้งไว้

ผ่านไปสักพักก็มีผู้หญิงออกมาจากห้อง แล้วแวะจ่ายเงินค่าห้องก่อน

คนภายนอกอาจจะไม่รู้ว่าข่าวนี้ต้องการสื่ออะไร เพราะคนเล่าข่าวก็ไม่ได้พูดเจาะลึกถ้าไม่งั้นคงถูกฟ้อง แถมบุคคลในภาพก็ถูกเบลอจนแทบจะมองไม่รู้

แต่สำหรับคนวงในแล้วทำไมจะดูไม่ออก

"ร้ายลึกนะเรา" บ้านของฝ่ายหญิงบ้าง ตอนนี้คนที่เรียกตัวเองว่าแม่กำลังนั่งยิ้มแบบผู้ชนะ ถ้าเป็นแม่คนอื่นคงจะดิ้นรนให้รีบปิดข่าว แต่สำหรับนางแล้ว..

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป..

"ลูกสาวคุณไปไหน"

"กลับบ้านได้แล้วเหรอคะ"

"ผมถามว่าโรสไปไหน"

"ก็ไปเที่ยวกับแฟนน่ะสิคะ" เมื่อคืนนี้ไม่ใช่นางไม่เห็น เพราะรีบเดินตามออกมาเหมือนกัน พอเห็นว่าสโรชาขึ้นรถไปกับรามสูร มันยิ่งทำให้นางชอบใจมาก

"คุณเห็นข่าวหรือยัง" คนเป็นสามีถามต่อ

"เห็นแล้วค่ะ"

"ตอนนี้ผมให้เขาปิดข่าวไปแล้ว"

"แล้วแต่คุณสิคะ" นางไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะข่าวนั้นเผยแพร่มาตั้งแต่เช้าแล้ว ปิดข่าวจากสถานีโทรทัศน์ได้ แต่คิดหรือว่าสื่อโซเชียลจะปิดได้ง่ายๆ

"งามหน้าไหมจ่ายค่าห้องให้ผู้ชายเองด้วย!"

"ก็ไม่เห็นแปลกนี่คะ คนรักกัน"

"เหมือนแม่ไม่มีผิด"

"ทำไมคุณต้องมาพูดประชดฉันด้วย" ผกาแก้วรู้ดีว่าประโยคนี้สามีพูดประชดตัวเองไม่ได้พูดให้คนที่นอนอยู่โรงพยาบาล

คนเป็นพ่ออยากดองเป็นทองแผ่นเดียวกับพลเอกก็จริง แต่ไม่ใช่เป็นด้วยวิธีนี้ แล้วท่านจะเข้าหน้าผู้ใหญ่ฝ่ายชายติดได้ยังไง เพราะลูกสาวออกตัวแรงเกินไป

"ฉันว่าคุณนัดทานข้าวกับท่านพลเอกดีกว่าไหมคะ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังใช้อารมณ์คุยกันอยู่นั้นก็มีข่าวใหม่ออกมา

"ไม่เห็นแปลกเลยครับในเมื่อเด็กๆ เขาเป็นแฟนกัน และทางผู้ใหญ่ก็ได้ฤกษ์แต่งงานแล้ว" ถึงแม้การสัมภาษณ์นี้จะมีแค่เสียงออกมาและทำเป็นใบหน้านิรนาม แต่ทำไมคนที่อยู่ในแวดวงนี้จะฟังเสียงไม่ออก

พอข่าวนั้นจบไปก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"ท่านว่ายังไงบ้างคะ" ผกาแก้วไม่กล้าแอบฟังใกล้

"ท่านให้เลขาโทรมานัดทานข้าวเย็นนี้"

"เห็นไหมฉันว่าแล้ว ลูกสาวของฉันคนนี้ไม่ทำให้แม่ผิดหวัง"

"เลี้ยงแบบตามใจมากเกินไป เกือบทำให้ผู้ใหญ่เข้าหน้ากันไม่ติดแล้วเห็นไหม" ว่าแล้วคนเป็นสามีก็ออกจากบ้านไปอีกครั้ง

ส่วนภรรยาต้องได้เข้าร้านเสริมความงามอีกแล้วล่ะ เพราะคืนนี้ต้องมีนักข่าวมาแอบเก็บภาพแน่

ก๊อก! ก๊อก!!

"ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ข้างนอก เปิดประตู!!" ทำไมชีวิตเธอต้องเจอแต่เรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วย

เพราะเมื่อคืนนี้ไม่รู้ว่าเขาพามาที่ไหน ตอนที่ขับรถเข้ามารอบข้างมืดมากก็เลยดูไม่ออก

"อยู่ในนั้นไปก่อนจนกว่าฉันจะคิดอะไรออก"

"คุณไม่กลัวฉันจะแจ้งความเหรอ นี่มันข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว"

"หึ ได้ฤกษ์แต่งงานอย่างนั้นเหรอ" ขณะที่เธอกำลังพูดอยู่ในห้องแต่เขาไม่ได้สนใจหรอก เพราะตอนนี้เขากำลังสนใจข่าวที่เพิ่งจะดูจบไป

มือหนาล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาเปิดดู I* และเขาก็กดเข้าไปเช็คใน account หนึ่ง ว่าพอเห็นข่าวของเขาแล้ว account นั้นมีการเคลื่อนไหวอะไรไหม

เห็นว่าทางนั้นเงียบ มันยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเขามาก ชายหนุ่มก็เลยเดินไปเปิดประตูห้องของผู้หญิงคนที่เขาขังไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

"เดี๋ยว" มือหนาเอื้อมไปคว้าแขนของเธอที่กำลังจะเดินออกจากห้อง "ผู้ใหญ่จะให้เราแต่งงานกัน"

"แล้วไงคะ"

"ฉันรู้ว่าเธอต้องการแบบนั้น"

"คุณนี่เหมือนมานั่งอยู่ในใจฉันเลยนะ"