เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ (เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ Nc20+)

แฟ้มเอกสารงบประมาณบนโต๊ะทำงานประธานบริษัทถูกเปิดทิ้งไว้แบบนั้นมาเป็นชั่วโมง พีรวิศเอนหลังพิงเก้าอี้หนังในห้องทำงาน เขาถอนหายใจออกมาจนรู้สึกปวดหนึบไปทั้งอก วันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันหยุดที่เขาควรจะอยู่บ้านกับภรรยา แต่เขากลับเลือกที่จะขลุกอยู่ที่บริษัทเพื่อหนีบรรยากาศอึดอัด ทว่าภาพข้อความบนหน้าจอไอแพดเมื่อเช้ากลับตามมาหลอกหลอนและตอกย้ำอยู่ในหัวไม่เลิกรา"ผัวคุณออกไปทำงานหรือยัง... คิดถึงกลิ่นหอมๆ จะแย่แล้ว"เขานั่งจ้องผนังห้องทำงานด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง เขาเป็นถึงเจ้าของบริษัท มีพร้อมทุกอย่าง แต่กลับโดนสวมเขาแบบหน้าด้านๆ หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชาร์มเปลี่ยนไปจนเขาแทบจำไม่ได้ จากคนที่เคยอ่อนหวานกลายเป็นหงุดหงิด วีนแตก หนักเข้าก็ทุบตีและข่วนเขาจนได้แผล"เราพยายามหลอกตัวเองมานานแค่ไหนแล้วว่าเธอแค่เครียดเรื่องงาน" เขาพึมพำกับความเงียบ แววตาคมกริบฉายแววเจ็บปวด "แต่วันนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วชาร์ม... ชัดจนหลอกตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้ว"พีรวิศคว้ากุญแจรถสปอร์ต ลุกเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทางมุ่งมั่น วันนี้เขาจะกลับไปเคลียร์ทุกอย่างให้จบ จะไม่ยอมเป็นไอ้โง่ที่โดนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกต่อไปบ้านเดี่ยวหล

"อึก... ซี๊ด..."เสียงครางต่ำลอดผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น วิศพยายามฝืนลืมตาขึ้นในความมืดสลัว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงเครื่องวัดชีพจร ติ๊ด... ติ๊ด... ย้ำเตือนว่าเขายังรอดชีวิต ซี่โครงขวาร้าวระบมจนแค่หายใจแรงๆ ก็ยังจุก ขาขวาที่ถูกดามเฝือกไว้ปวดหนึบจนต้องขยับตัวหนีความร้าวราน แต่ยิ่งขยับมันก็ยิ่งปวดจนแทบคลั่งแกร๊ก... แสงไฟสีส้มจากโซนหน้าประตูสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงล้อรถเข็นคันเล็กบดไปกับพื้นห้อง"ขออนุญาตนะคะคนไข้" เสียงหวานใสเจือความนุ่มนวลนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงข้างเตียง "ตื่นเช็ดตัวหน่อยน้า เช้านี้มีคิวเข้าห้องผ่าตัดค่ะ"สัมผัสอุ่นๆ แตะลงบนท่อนแขนซ้าย วิศสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งรับโดยอัตโนมัติเพราะภาพที่ถูกผลักตกบันไดยังหลอกหลอน แต่พอลืมตาขึ้นเต็มตา เขากลับพบเพียงดวงตากลมโตที่หยีลงเป็นสระอิอยู่เหนือหน้ากากอนามัยสีฟ้า พยาบาลเวรคนนี้ไม่ใช่ทรงผอมบางเหมือนพยาบาลเมื่อคืน รูปร่างของเธออวบอิ่ม ภายใต้ชุดยูนิฟอร์มสีขาวนั้นดูนุ่มนิ่มไปเสียทุกสัดส่วนวิศพยักหน้าช้าๆ กัดฟันยันข้อศอกเตรียมจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง "อึก...""อ๊ะ! คนไข้คะ นอนตะแคงพอนะค

เสียงน้ำจากก๊อกในห้องน้ำหยุดลงแล้ว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่เดินกลับมาหยุดอยู่ข้างเตียงพีรวิศนอนนิ่ง นัยน์ตาคมเหม่อมองเพดานสีขาวสว่างจ้าของห้องพักฟื้น ความรู้สึกปวดมวนที่ท้องน้อยหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเบาสบายทางกาย"เรียบร้อยแล้วค่ะ สบายตัวขึ้นแล้วใช่ไหมคะ"เสียงใสเอ่ยถามเบาๆ มืออวบดึงชายผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมทับช่วงอกให้เขาอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้กดทับที่ซี่โครง กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมากระทบจมูกวิศอีกครั้ง"อืม" พีรวิศขยับริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนจะเค้นเสียงพูดต่อ "ขอโทษด้วยนะ ที่ต้องมาลำบากจัดการ เรื่องน่าอายพวกนี้ให้ฉัน""น่าอายอะไรกันคะมันเป็นหน้าที่ของน้ำอยู่แล้วค่ะ คุณวิศเจ็บหนักขนาดนี้ จะลุกไปจัดการเองได้ยังไงคะ""แต่ฉันไม่เคยต้องนอนหมดสภาพแบบนี้" พีรวิศเบือนหน้าหนีไปทางอื่น สันกรามนูนเด่นจากการขบกัด "ฉันคือพีรวิศ ฉันสร้างบริษัทมาด้วยสองมือ ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร แต่วันนี้ แค่จะเช็ดตัวทำความสะอาดตัวเอง ฉันยังทำไม่ได้เลย ต้องมานอนเป็นตัวตลกให้คนอื่นสมเพช""น้ำไม่ได้สมเพชคุณพีรวิศเลยนะคะ" น้ำอิงตอบกลับเสียงนุ่ม "ตอนนี้ถือว่าเราคนกันเองแล้วค่ะ ไม่แปลกหน้าแล้ว น้ำชื่อน้ำอิงนะคะ

"รับใบนี้ค่ะ รูดเลย" ชาร์มโยนกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดลงบนเคาน์เตอร์กระจก มือเรียวกรีดกรายยื่นแบล็กการ์ดชื่อ 'พีรวิศ' ให้พนักงานด้วยท่าทางมาดมั่น"รอสักครู่นะคะคุณผู้หญิง" พนักงานรับไปเสียบเข้าเครื่อง แต่เพียงอึดใจเดียว เสียงเตือนก็ดังตี๊ดสั้นๆ "เอ่อ ขออภัยค่ะ บัตรปฏิเสธการทำรายการค่ะ""จะเป็นไปได้ยังไง!" ชาร์มแหวเสียงแหลม ชักสีหน้าหงุดหงิดทันที "รูดใหม่สิ! เครื่องหล่อนพังรึเปล่า รูดเข้าไปแรงๆ หน่อย"พนักงานพยายามลองอีกครั้ง ก่อนจะส่งยิ้มแห้งแล้วส่ายหน้า "ไม่ได้จริงๆ ค่ะ รบกวนคุณลูกค้าเปลี่ยนบัตรใบอื่นนะคะ""จิ๊ ไม่ได้เรื่อง!" ชาร์มกระชากกระเป๋าสตางค์มาค้นอย่างอารมณ์เสีย หยิบบัตรเสริมอีกใบของวิศกระแทกใส่มือพนักงาน "เอ้า! ใบนี้! ถ้ารูดไม่ผ่านอีกฉันจะคอมเพลนผู้จัดการร้านแน่!""ขออภัยจริงๆ ค่ะคุณผู้หญิง บัตรใบนี้ก็ถูกปฏิเสธเหมือนกันค่ะ"ความหงุดหงิดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหน้าชา ชาร์มคว้าบัตรคืนมาพร้อมกับเดินกระแทกส้นเท้าออกจากชอปหรู เธอกดโทรศัพท์หาสามีรัวๆ ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติ ไม่สามารถติดต่อได้ ตั้งแต่เมื่อวาน"บล็อกเบอร์ฉันงั้นเหรอ" เธอสบถอย่างหัวเสีย กำโ

"แผลแห้งดีมากเลยค่ะคุณวิศ ซี่โครงที่ช้ำก็ยุบลงเยอะแล้ว วันนี้ปวดน้อยลงแล้วใช่ไหมคะ" เสียงหวานใสของน้ำอิงเอ่ยถามเจื้อยแจ้ว มืออวบนุ่มค่อยๆ ลูบขอบพลาสเตอร์ปิดแผลบนหน้าขาของพีรวิศให้แนบสนิทไปกับผิวอย่างเบามือที่สุด "อืม... ก็ปวดน้อยลง" วิศครางรับในลำคอ สายตาคมทอดมองกลุ่มผมหอมๆ ของคนที่ก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างเตียง "ก็เล่นคลุกคลีเฝ้าฉันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงมาสี่ห้าวันติด ไม่ยอมให้พยาบาลคนอื่นเฉียดเข้ามาใกล้เตียงฉันเลยนี่" "แหม... ก็คุณวิศเล่นวีนแตกตวาดพยาบาลท่านอื่นจนเขาขยาดกันหมดทั้งวอร์ดแล้วนี่คะ ถ้าน้ำไม่ทำเอง ใครจะกล้าเข้ามาล่ะ" เธอหันมาบ่นอุบอิบ ค้อนขวับให้คนป่วยจอมโวยวายไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวกลับไปง่วนกับการจัดเก็บอุปกรณ์บนรถเข็น พีรวิศนอนนิ่ง สายตาคมจดจ้องแผ่นหลังบอบบางที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บอุปกรณ์บนรถเข็น สะโพกกลมกลึงภายใต้ชุดสีขาวขยับไปมาตามจังหวะการทำงานจนเขาเผลอมองตาม กลิ่นแป้งผสมวานิลลาอ่อนๆ ที่เขาเริ่มเสพติดยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าจู่ๆ เธอก็หันขวับกลับมา "คุณพีรวิศคะ" น้ำเสียงของน้ำอิงจริงจังกว่าทุกที ดวงตากลมโตเหนือหน้ากากอนามัยไม่ได้โค้งเป็นสระอิเหมือนเคย "หลังจ