หย่าสามีชั่วเพื่อเป็นตัวท็อป

ตอนที่ 1 หัวใจที่ไร้เจ้าของ

เสียงของนาฬิกาแขวนผนังเรือนโบราณที่แขวนอยู่ภายในห้องครัวดังก้องสะท้อนเสียงดัง ติก…ติก…ติก มันเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบของบ้านหลังใหญ่ที่มีถึงหกห้องนอน ยิ่งเงียบเสียงของนาฬิกาก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น

ลลิน เธอก้มมองสเต็กเนื้อริบอายในจาน มันเคยเป็นเนื้อเกรดพรีเมียมที่ส่งตรงจากออสเตรเลียที่เธอตั้งใจหมักและย่างด้วยระดับความสุกมีเดียมแรร์แบบที่ พีท สามีของเธอชอบ แต่ตอนนี้ไขมันสีขาวเริ่มจับตัวเป็นก้อนรอบขอบจาน ซอสเกรวี่ที่เคี่ยวจากน้ำสต็อกเนื้อและไวน์แดงจนหอมกรุ่นกลายเป็นแผ่นฟิล์มเหนียวหนืดหนาทึบอยู่ด้านบน ผักเคียงอย่างหน่อไม้ฝรั่งและมันฝรั่งอบเหี่ยวเฉาจนหมดความน่ารับประทาน

เธอนั่งอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่แสงอาทิตย์ยามเย็นลับขอบฟ้าไป จนกระทั่งตอนนี้ที่ความมืดมิดของราตรีแผ่ซ่านเข้ามาครอบงำทุกตารางนิ้วของบ้าน แสงไฟสีวอร์มไลท์จากโคมระย้าเหนือโต๊ะอาหารไม่ได้ทำให้เธออบอุ่นหัวใจขึ้นเลย แต่ยิ่งกลับทำให้เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมันว่างเปล่าและอ้างว้างมากขึ้น

เธอรอคอยเสียงรถสปอร์ตของสามีให้แล่นเข้ามาในบ้าน แต่ยิ่งรอก็ยิ่งไร้ความหวังมากขึ้น

ลลินถอนหายใจยาว แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างสง่างามค่อยๆ งอลงด้วยความล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน เธอยกมือขวาขึ้นลูบแหวนแต่งงานวงเกลี้ยงบนนิ้วนางข้างซ้ายเบาๆ วงแหวนทองคำขาวแท้ฝังเพชรน้ำร้อยเม็ดเล็กๆ แต่อยู่บนนิ้วของเธอมาสามปีจนมันเริ่มทิ้งรอยบุ๋มจางๆ ไว้บนผิวหนัง รอยบุ๋มที่ฝังลึกพอๆ กับความอึดอัดที่เธอต้องเผชิญในฐานะ สะใภ้รองตระกูลอัครเดชาเศรษฐ์

“ครบรอบสามปี เราจะกินข้าวด้วยกันที่บ้านนะลิน”

ประโยคของพีทสามีสุดที่รักของเธอเอ่ยขึ้นมาเมื่อต้นสัปดาห์ยังคงก้องอยู่ในหัว วันนั้นน้ำเสียงของเขายังดูอบอุ่นและเหมือนกำลังรู้สึกผิดที่เขาทำงานหนักมากเกินไปจนลืมใส่ใจภรรยา

เมื่อลลินได้ยินประโยคนี้ทำให้เธอตัดสินใจทิ้งงานที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ของตัวเองเพื่อเข้าซุปเปอร์มาเก็ต ทั้งๆ ที่เธอมีงานต้องเคลียร์หลายอย่าง แต่เธอก็เลือกที่จะเข้าซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อเลือกซื้อวัตถุดิบที่ดีที่สุดเพื่อนำมารังสรรค์เป็นมื้อพิเศษรอสามีของเธอ เธอบรรจงจัดโต๊ะด้วยผ้าปูโต๊ะลูกไม้ฝรั่งเศสที่ซักสะอาดเอี่ยม และอาบน้ำแต่งตัวด้วยเดรสสีครีมตัวโปรดที่เขาเคยชมว่าสวยเมื่อวันแต่งงาน

แต่ตอนนี้เดรสราคาแพงตัวนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวตลกที่แต่งตัวเก้อ รอสามีที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน

มือเรียวบางหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างแจกันดอกกุหลาบสีขาวขึ้นมา หน้าจอแสดงเวลาเที่ยงคืนสิบสี่นาที ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีข้อความใหม่ ลลินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบภายในบ้านหลังใหญ่บีบคั้นให้เธอตัวเล็กลงเรื่อยๆ เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เธอตัดสินใจกดโทรออกเป็นครั้งที่ห้าของคืนนี้

เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้น หนึ่งครั้ง…สองครั้งและในวินาทีที่สาม มันถูกตัดฉับกลายเป็นระบบฝากข้อความ

หัวใจของลลินกระตุกวูบ ความรู้สึกหน่วงเหนี่ยวแล่นพล่านจากอกไปถึงปลายนิ้วจนเย็นเยียบ เธอยังไม่ทันจะได้วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมข้อความสั้นๆ จากแอฟพลิเคชันไลน์ของพีท

Pete: ติดงานด่วน นอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอ

ประโยคเดิม คำเดิม เหมือนมันเป็นข้อความอัตโนมัติที่ไร้หัวใจ ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ ไม่มีไอคอนแสดงความรู้สึก ไม่มีคำอธิบายใดๆ ว่างานด่วนที่ว่านั้นคืออะไร ในเวลาเที่ยงคืนกว่าเช่นนี้ ลลินมองข้อความนั้นอยู่เนิ่นนาน ราวกับหวังว่าจะมีประโยคถัดไปเด้งขึ้นมา แต่จนแล้วจนรอด หน้าจอก็ดับลง สะท้อนเงาใบหน้าของตัวเธอเองในความมืด ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความชินชา

เธอสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติก่อนจะลุกขึ้นยืน

“นอนก่อนเลยงั้นเหรอ” ลลินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบแห้งและเบาหวิวในความมืด

แทนที่จะเดินขึ้นชั้นบน ลลินกลับหยิบจานสเต็กตรงหน้าขึ้น ก่อนจะเดินตรงไปที่ถังขยะสเตนเลสในครัวอย่างช้าๆ เธอยกจานขึ้นมาแล้วเทเนื้อราคาแพงรวมถึงอาหารทั้งหมดที่เธอใช้เวลาเตรียมเกือบห้าชั่วโมงลงถังขยะไปอย่างไม่เสียดาย เสียงเนื้อกระทบก้นถังขยะดัง

‘ตุบ’

เธอล้างมือเปิดน้ำไหลผ่านนิ้วมืออย่างใจลอย เช็ดมือกับผ้าขนหนู แล้วเดินไปปิดไฟในห้องครัว ปล่อยให้บ้านทั้งหลังจมลงสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากภายนอกตัวบ้านเท่านั้นที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในตัวบ้าน ทำให้พอมองเห็นร่างบางที่เดินขึ้นบันไดไปเพียงลำพัง

ค่ำคืนที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ลลินไม่ได้นอนหลับเต็มตานัก เธอนอนอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ฝั่งของตัวเอง ปล่อยให้อีกครึ่งหนึ่งของเตียงว่างเปล่าและเย็นเฉียบ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลมพัดโดนกิ่งไม้ข้างหน้าต่าง หัวใจของเธอก็จะสะดุ้งตื่นเพราะคิดว่าเป็นเสียงรถของเขา จนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียงชี้ที่เลขห้า