Share

บทที่ 4 งานใหม่

Author: อาร์เทมิส ซี.วาย.
มุมมองของมีอา

ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่มืดสนิท เฝ้ามองเวลาที่ผ่านไปทีละชั่วโมง บ้านหลังนี้ดูว่างเปล่ากว่าทุกครั้ง ไคล์ไม่กลับบ้านเลยนับตั้งแต่เกิดเรื่องที่ออฟฟิศเมื่อสามวันก่อน ฉันรู้ดีว่าเขากำลังลงโทษฉัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเฝ้ารอเขา

นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน จากนั้นก็ตีหนึ่ง แล้วก็ตีสอง แต่ไคล์ก็ยังไม่กลับมา

จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นจนฉันสะดุ้ง ข้อความจากเพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“เฮ้ คนหายหน้า! ไม่เจอกันนานเลยนะ พรุ่งนี้ไปดื่มกาแฟกันไหม”

เจโอ ปาร์กเกอร์ ฉันไม่ได้ข่าวคราวจากเขามานานมากแล้ว สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เราเคยใช้เวลาอยู่ด้วยกันในสตูดิโอศิลปะนับไม่ถ้วน เขาเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของฉันเสมอ แม้แต่ตอนที่ฉันไม่เชื่อมั่นในตัวเองก็ตาม

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป แค่ไปดื่มกาแฟด้วยกันคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

“ได้สิ ที่ไหนดีล่ะ”

เช้าวันต่อมา ฉันก็มาถึงร้านกาแฟเงียบสงบแห่งหนึ่งที่ใจกลางเมือง เจโอมาถึงก่อนแล้ว รอยยิ้มที่คุ้นเคยของเขาทำให้บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นขึ้นทันที เขาลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นฉัน และฉันก็อดทึ่งไม่ได้ว่ากาลเวลาช่างใจดีกับเขาเหลือเกิน เส้นผมสีเข้มของเขาจัดทรงให้ดูยุ่งเล็กน้อยอย่างมีสไตล์ ส่วนดวงตาสีฟ้าคู่นั้นก็ยังคงอ่อนโยนเหมือนในความทรงจำ

“มีอา วิลเลียมส์” เขาเอ่ยทักพลางดึงฉันเข้าไปกอดเบา ๆ “ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

ฉันหน้าแดงขึ้นมาเพราะไม่คุ้นชินกับการแสดงความรู้สึกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ “นายเองก็ดูดีเหมือนกันนะเจโอ”

“ฉันสั่งช็อกโกแลตร้อนไว้ให้แทนกาแฟ” เขาบอกขณะที่เรานั่งลง “เมื่อก่อนเธอดื่มกาแฟตอนเช้าไม่ไหวนี่นา”

แค่เขายังจำเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้ ก็ทำให้ฉันรู้สึกจุกในลำคอขึ้นมา ครั้งสุดท้ายที่มีใครสักคนใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับตัวฉันแบบนี้ มันเมื่อไรกันนะ

“ว่าแต่...” เขาเริ่มบทสนทนา “ฉันได้ยินว่าตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่เค.ที. เอ็นเตอร์ไพรส์เหรอ”

ฉันพยักหน้าพลางคนช็อกโกแลตร้อนในแก้ว “อยู่ฝ่ายทรัพยากรบุคคลน่ะ”

“จริงเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้น “ผู้หญิงที่เคยวาดภาพจิตรกรรมฝาผนังสุดยอดเยี่ยมในหอประชุมมหาวิทยาลัยคนนั้น สุดท้ายกลับมาทำงานฝ่ายบุคคลเนี่ยนะ”

“อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปได้” ฉันตอบเบา ๆ

“แต่ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนไปทุกอย่างนี่” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า “ที่จริงนี่แหละคือเหตุผลที่ฉันอยากเจอเธอ บริษัทออกแบบของฉันเพิ่งได้รับโครงการใหญ่มา เรากำลังมองหาคนมีฝีมือหน้าใหม่ แล้วฉันก็นึกถึงเธอขึ้นมาทันที”

“ฉันเหรอ”

“อย่าทำเป็นแปลกใจสิมีอา เธอเป็นผู้หญิงที่มีพรสวรรค์ที่สุดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จำทุนการศึกษาที่เธอเคยปฏิเสธไปได้ไหม”

ฉันจำได้ดี ตอนนั้นเป็นช่วงหลังจากที่ไคล์รับฉันเข้าทำงานเป็นเลขานุการได้ไม่นาน ฉันพยายามโน้มน้าวตัวเองว่าการได้อยู่ใกล้เขาสำคัญกว่าการไล่ตามความฝันของตัวเอง

“ไม่รู้สิเจโอ ฉันไม่ได้วาดรูปอะไรมาเป็นปี ๆ แล้ว”

“ลองแวะไปดูสตูดิโอก่อนก็ได้” เขาคะยั้นคะยอ “ไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก แค่ไปดูเฉย ๆ”

ความกระตือรือร้นของเขาพลอยทำให้ฉันรู้สึกกระตือรือร้นตามไปด้วย เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองยิ้มออกมาได้ “บางทีฉันอาจจะ...”

“มีอา”

เสียงนั้น... รอยยิ้มของฉันแข็งค้างทันที

ไคล์ยืนอยู่ข้างโต๊ะของเรา สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก เขาสวมชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบ ดูสมบูรณ์แบบและสูงส่งจนยากจะเอื้อมถึง

“คุณแบรนสัน” ฉันเอ่ยเรียกออกไปโดยอัตโนมัติด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เจโอลุกขึ้นยืนพร้อมยื่นมือออกไป “คุณไคล์ แบรนสันใช่ไหมครับ ผมเจโอ ปาร์กเกอร์ เป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของมีอาครับ”

ไคล์ไม่สนใจมือที่เจโอยื่นมา สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ฉัน “มาคุยกันหน่อยมีอา”

นั่นไม่ใช่คำขอร้อง ฉันลุกขึ้นยืนอย่างสั่น ๆ พลางหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเจโอ

“มีอา” เจโอเรียกตามหลังฉัน “ลองคิดเรื่องที่ฉันพูดดูนะ”

ไคล์ขบกรามแน่น ก่อนจะพาฉันออกไปด้านนอกโดยจับข้อศอกฉันเอาไว้ สัมผัสจากมือของเขาร้อนผ่าวจนฉันรู้สึกได้แม้จะมีแขนเสื้อกั้นอยู่

“หมอนั่นเป็นใคร” ไคล์ถามด้วยน้ำเสียงต่ำที่แฝงความคุกคาม

“ก็แค่เพื่อนเก่าคนหนึ่งค่ะ”

“เพื่อนกันเขาไม่มองกันแบบนั้นหรอก”

ฉันดึงแขนตัวเองออกจากมือเขา “แบบไหนเหรอ แบบเดียวกับที่คุณมองเทย์เลอร์น่ะเหรอ”

แววตาของเขาวาววับขึ้นทันที “นั่นมันคนละเรื่องกัน”

“ยังไง มันต่างกันตรงไหนเหรอไคล์”

“เพราะเธอเซ็นสัญญาไว้แล้ว” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนฉันถูกต้อนให้ถอยไปชิดผนัง “เธอตกลงยอมรับเงื่อนไขบางอย่างไว้แล้ว ว่าระหว่างที่เราแต่งงานกัน เธอห้ามมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น”

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น “การแต่งงานของเรางั้นเหรอ คุณเรียกข้อตกลงระหว่างเราว่าการแต่งงานจริง ๆ เหรอ”

“อย่างน้อยมันก็ยังมีผลผูกพันตามกฎหมาย” ลมหายใจของเขารินรดใบหน้าฉัน “หรือว่าเธอลืมไปแล้ว”

“เปล่า” ฉันกระซิบ “ฉันไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้น รวมถึงเรื่องที่ว่าสามวันที่ผ่านมาคุณไปอยู่ที่ไหนด้วย”

บางอย่างวูบไหวผ่านแววตาของเขา ความรู้สึกผิดงั้นเหรอ หรือความโกรธกันแน่ ฉันแยกไม่ออกอีกต่อไปแล้ว

“ฉันจะทำอะไร มันก็ไม่ใช่ธุระของเธอ”

“แต่สิ่งที่ฉันทำกลับเป็นธุระของคุณงั้นเหรอ” ฉันย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้ “มันไม่ยุติธรรมเลยนะไคล์”

“ชีวิตมันก็ไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว” เขาจัดเนกไทให้เข้าที่ “จำข้อตกลงของเราไว้ให้ดีมีอา อย่าให้ฉันต้องเตือนเธออีก”

เขาหันหลังเตรียมเดินจากไป แต่แล้วก็ชะงัก “แล้วก็บอกเพื่อนของเธอด้วยว่าเลิกเสียเวลาได้แล้ว เธอไม่ใช่คนโสด”

“เขากำลังเสนองานให้ฉันต่างหาก” ฉันพูดไล่หลังเขาไป

ไคล์หยุดเดิน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา “ว่าไงนะ”

“งานที่บริษัทออกแบบของเขาน่ะ” ฉันเชิดหน้าขึ้น “เมื่อก่อนฉันเคยวาดภาพ ก่อนที่จะ...”

“ก่อนที่จะอะไร”

“ก่อนที่จะมาเป็นเลขานุการของคุณ” คำพูดเหล่านั้นทิ้งรสขมปร่าไว้ในปาก “ก่อนที่ฉันจะเซ็นสัญญาของคุณ”

สีหน้าของไคล์มืดครึ้มลง “เธอคงไม่ได้คิดจะรับงานนั้นหรอกนะ”

“ทำไมฉันจะรับไม่ได้ล่ะ ในเมื่อคุณสั่งพักงานฉันไปแล้วนี่”

“แค่ชั่วคราวเท่านั้น” เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง “เธอเป็นภรรยาของฉันนะมีอา”

“ภรรยาของคุณงั้นเหรอ” ฉันสบตาเขา “เพราะดูเหมือนว่าฉันจะเป็นภรรยาของคุณก็ต่อเมื่อมันสะดวกสำหรับคุณเท่านั้น ตอนที่คุณต้องแสดงให้คณะกรรมการบริษัทเห็นว่าชีวิตของคุณมั่นคงดี หรือตอนที่คุณต้องการใครสักคนมาร่วมเตียงด้วย”

มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่น “นั่นไม่จริง”

“ถ้าอย่างนั้นสามวันที่ผ่านมาคุณไปอยู่ที่ไหนไคล์ อยู่กับเทย์เลอร์ใช่ไหม”

ไคล์คว้าข้อมือฉันไว้ เขาจับแน่นแต่ไม่ถึงกับทำให้เจ็บ “เธอรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าความสัมพันธ์นี้เป็นยังไง อย่ามาทำเหมือนฉันหลอกเธอ”

“ไม่หรอก” ฉันกระซิบ “ฉันต่างหากที่หลอกตัวเอง ฉันเคยคิดว่าบางที... ถ้าฉันอดทนให้มากพอ ใจดีให้มากพอ ถ้าฉันทำตามกฎทุกข้อของคุณ...” ฉันดึงข้อมือตัวเองออกจากมือเขา “แต่ฉันคิดผิดใช่ไหมล่ะ”

บางอย่างวูบไหวในแววตาของเขา “มีอา...”

“คุณไม่มีสิทธิ์ควบคุมทุกอย่างในชีวิตฉันหรอกนะไคล์ ไม่อีกต่อไปแล้ว”

“แต่สัญญา...”

“สัญญาระบุแค่ว่าฉันห้ามมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น แต่ไม่ได้ห้ามฉันรับงานสักหน่อย” ฉันยืดตัวตรง “หรือว่าคุณกำลังหึงอยู่”

เขาหัวเราะออกมาอย่างกระด้าง “หึงงั้นเหรอ หึงหมอนั่นเนี่ยนะ อย่าพูดอะไรไร้สาระหน่อยเลย”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหมล่ะ”

เรายืนจ้องตากันอยู่ตรงนั้น ชั่วขณะหนึ่งฉันคิดว่าเห็นบางอย่างในแววตาของเขา แต่แล้วสีหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากากก็กลับมาอีกครั้ง

“ก็ได้” เขาพูดอย่างเย็นชา “อยากรับงานก็รับไป แต่จำสถานะของตัวเองไว้ด้วยมีอา เธอยังเป็นภรรยาของฉันอยู่”

“ไม่ใช่หรอกไคล์ ฉันเป็นลูกจ้างของคุณที่บังเอิญเซ็นสัญญาแต่งงานด้วยต่างหาก มันไม่เหมือนกันนะ”

“เราค่อยคุยเรื่องนี้กันที่บ้าน” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก ครั้งนี้ฉันปล่อยให้เขาเดินจากไป

โทรศัพท์ของฉันสั่นเตือนว่ามีข้อความจากเจโอเข้ามา

“เธอโอเคไหม อยากคุยเรื่องงานต่อหรือเปล่า”

ฉันจ้องมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า “เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับตำแหน่งนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 30 ผลการวินิจฉัย

    มุมมองของไคล์ห้องรอตรวจของศูนย์การแพทย์แห่งนี้ให้ความรู้สึกคับแคบและเย็นชาจนเกินไป ผมเฝ้ามองมีอาผ่านผนังกั้นกระจก ขณะที่พยาบาลตรวจวัดสัญญาณชีพ เจาะเลือด และพาเธอเข้ารับการตรวจครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างของเธอดูเล็กนิดเดียวบนเก้าอี้โรงพยาบาลที่ใหญ่เกินตัว ใบหน้าซีดเซียวตัดกับผนังสีขาวโพลนโดยรอบ“คุณแบรนสันครับ” เสียงของจอห์นดึงความสนใจของผมกลับมา แพทย์ประจำครอบครัวที่ดูแลพวกเรามานานยี่สิบปียืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะพิจารณาผลตรวจเบื้องต้น “เราไปคุยกันในห้องทำงานของผมดีไหมครับ”ผมเดินตามเขาไปตามทางเดินอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าของตัวเองดังก้องสะท้อนบนพื้นขัดมันวาว“อาการทางร่างกายของเธอน่าเป็นห่วงครับ” จอห์นเริ่มพูดพลางคลี่เอกสารผลตรวจวางลงบนโต๊ะ “ทั้งน้ำหนักตัวที่ลดลงมาก รูปแบบการนอนหลับที่ผิดปกติ และระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลที่สูงขึ้น แต่สิ่งที่ผมกังวลมากกว่านั้นคือสภาพจิตใจของเธอ”ผมโน้มตัวไปข้างหน้า “อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับ”“เธอมีอาการหลายอย่างที่เข้าข่ายโรคซึมเศร้าอย่างชัดเจนครับ” จอห์นถอดแว่นตาออก ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดเลนส์ด้วยท่วงท่าเป็นจังหวะที่ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก นั่นเป็

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 29 สะกิดแผลใจโดยไม่ทันตั้งตัว

    มุมมองของมีอาการนอนหลับกลายเป็นเรื่องยาก ฉันเอาแต่พลิกตัวไปมาบนผ้าปูที่นอนซึ่งยังหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมของไคล์จาง ๆ ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าของเขาภายใต้แสงจันทร์ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับความรู้สึกจากสัมผัสที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ แม้ฤทธิ์สมุนไพรของแคทเธอรีนจะหมดไปแล้ว แต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับยังคงชัดเจนตลอดค่ำคืนอันยาวนานเมื่อรุ่งสางมาถึง ฉันก็อยู่ในสภาพอ่อนล้า ใต้ตาคล้ำจนแม้แต่คอนซีลเลอร์ราคาแพงก็ยังปกปิดได้ไม่มิด ฉันหยิบเสื้อสเวตเตอร์สีครีมเรียบ ๆ กับกางเกงขายาวสีดำมาสวม ราวกับกำลังสวมเกราะเตรียมรับมือกับทุกสิ่งที่วันนี้อาจนำมาให้เสียงกระทะกระทบกันดังมาจากห้องครัว ดึงดูดให้ฉันเดินตามไป แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู ฉันกลับชะงักนิ่ง มั่นใจว่าตัวเองคงยังไม่ตื่นจากฝันแน่ ๆไคล์ แบรนสัน... ไคล์ผู้เนี้ยบกริบและพิถีพิถันกับความสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง กำลังยืนอยู่หน้าเตาท่ามกลางความโกลาหล เปลือกไข่กระจัดกระจายอยู่บนเคาน์เตอร์ มีคราบแป้งสีขาวเปรอะชุดสูทสีเทาที่ปกติสะอาดไร้ที่ติ ส่วนบางสิ่งที่ดูคล้ายไข่เจียวแบบออมเล็ตก็กำลังส่งเสียงฉ่าอยู่ในกระทะอย่างน่าหวั่นใจ“คุณกำลังทำอะไรอยู่” ฉันถามออกไป

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 28 สลายมนตร์สะกด

    มุมมองของมีอาโลกทั้งใบดูเหมือนจะเหลือเพียงความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ทั้งจูบของไคล์ มือของเขาที่สัมผัสเส้นผมฉัน และความร้อนจากฤทธิ์สมุนไพรของแคทเธอรีนที่ยังแผ่ซ่านอยู่ในร่างกายของเรา ทุกสัมผัสชัดเจนกว่าปกติ ราวกับสมุนไพรเหล่านั้นทำให้ประสาทสัมผัสของฉันตื่นตัวขึ้นทั้งหมดแสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างห้องนอน ทอดเงาสีเงินลงบนใบหน้าของไคล์ขณะที่เขาผละออกไปเล็กน้อย ลมหายใจของเขาหอบถี่ ดวงตาสีเทาหม่นราวกับท้องฟ้ายามพายุเข้มขึ้นจนเกือบดำสนิท รูม่านตาขยายกว้างด้วยความปรารถนาที่พลุ่งพล่าน“มีอา” เขากระซิบ ชื่อของฉันที่หลุดจากริมฝีปากเขาฟังดูราวกับเป็นทั้งคำอธิษฐานและคำสาป นิ้วมือของเขาแตะผ่านแก้มลงมาถึงลำคอ ทิ้งความรู้สึกร้อนผ่าวเอาไว้ “บอกฉันมาสิ”ฉันตอบอะไรไม่ได้ ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะควบคุมน้ำเสียงตัวเองได้ ในเมื่อสัมผัสของเขากำลังทำให้กำแพงที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากค่อย ๆ พังทลายลง แทนที่จะตอบ ฉันกลับดึงเขาเข้ามาใกล้อีกครั้ง ปล่อยให้ความคิดจมหายไปกับรสชาติของสมุนไพรจาง ๆ และความมืดมิดบนลิ้นของเขาเราขยับตัวราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในความฝัน ทุกย่างก้าวพาเราเข้าใกล้เตียงนอนมากขึ้น เนกไทข

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 27 ฤทธิ์ของยาสมุนไพร

    มุมมองของมีอาหลังจากแคทเธอรีนจากไป โถงทางเข้ากลับให้ความรู้สึกคับแคบและอบอ้าวอย่างประหลาด กลิ่นสมุนไพรที่ยังหลงเหลืออยู่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยของไคล์ ก่อให้เกิดบรรยากาศแปลก ๆ ชวนให้มึนงงระหว่างเราสองคน ไคล์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ภาพลักษณ์ที่เคยเนี้ยบไร้ที่ติของเขาดูไม่เรียบร้อยไปเล็กน้อย เนกไทถูกคลายออก รอยเล็บสีเขียวมรกตปรากฏเด่นชัดบนเสื้อเชิ้ตสีขาว และโหนกแก้มทั้งสองข้างเริ่มมีสีแดงระเรื่อฉันก้มมองลวดลายอันซับซ้อนบนพื้นหินอ่อน ไล่สายตาไปตามเส้นโค้งที่วกวนเหล่านั้น ขอเพียงมีอะไรให้มองก็พอ จะได้ไม่ต้องสบตาเขาตรง ๆ ความเงียบงันทอดยาวออกไป มีเพียงเสียงนาฬิกาตั้งพื้นเดินเป็นจังหวะเบา ๆ และเสียงแม่บ้านเฉินที่ดังแว่วมาจากห้องครัวไกล ๆ เท่านั้น“ฉันควรจะ...” เสียงของฉันแหบพร่าจนฟังดูไม่เหมือนเสียงตัวเอง ฉันกระแอมเบา ๆ ก่อนจะลองพูดใหม่อีกครั้ง “ฉันต้องไปอาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอนแล้ว”“ได้สิ” น้ำเสียงของเขาราบเรียบอย่างจงใจ ราวกับพยายามควบคุมทุกความรู้สึกเอาไว้ แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “เรื่องแบบร่างโครงการเฮเวอร์สของเธอ...”ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยไม่ทันตั้งตัว “อะไรเหรอ”“มันยอดเยี

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 26 คำเตือนจากแม่

    มุมมองของมีอาความเงียบสงบในยามบ่ายถูกทำลายลงด้วยเสียงประตูหน้าบ้านที่ถูกผลักเปิดอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์หรูกระทบพื้นหินอ่อนดังฉับ ๆ จากด้านนอก ฉันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถเบนท์ลีย์ค่อย ๆ ห่างออกไป แคทเธอรีนไม่เคยขับรถเองเวลาที่กำลังโกรธ“แม่บ้านเฉิน!” เสียงอันทรงอำนาจดังก้องไปทั่วโถงทางเข้า “ลูกชายฉันอยู่ที่ไหน”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแบบร่างที่กำลังทำอยู่ ภาพจำลองรายละเอียดของปีกอาคารฝั่งตะวันออกในโครงการเฮเวอร์สถูกลืมไปชั่วขณะ เมื่อเสียงของแคทเธอรีนดังขึ้นมาถึงชั้นบน ผ่านประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบของแม่บ้านเฉินบนบันไดใหญ่“คุณนายคะ” น้ำเสียงของแม่บ้านเฉินที่ปกติมักสุขุมเยือกเย็นกลับเจือความกังวล “คุณแบรนสันอยู่ที่บริษัทค่ะ...”“อยู่ที่บริษัทอย่างนั้นเหรอ” น้ำเสียงของแคทเธอรีนเต็มไปด้วยความประชดประชัน “โทรตามเขามา” เธอสั่ง “บอกให้เขากลับบ้านเดี๋ยวนี้ แล้วฉันหมายถึงเดี๋ยวนี้จริง ๆ ไม่ใช่รอให้เสร็จจาก ‘การประชุม’ อะไรสักอย่างที่เขาชอบอ้าง”ฉันวางงานลงก่อนจะลูบชุดเดรสไหมพรมสีเทาเรียบ ๆ ให้เข้าที่ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง แคทเธอรีนยืนอยู่กลางโถงพื

  • ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ   บทที่ 25 โรงแรมเฮเวอร์ส

    มุมมองของมีอาแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างมุขของห้องพักแขก ทอดเงายาวพาดผ่านสตูดิโอชั่วคราวของฉัน แบบร่างต่าง ๆ วางอยู่เต็มทุกพื้นที่ ทั้งภาพรูปด้านที่ติดไว้บนผนัง ตัวอย่างวัสดุที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ และภาพจำลองสามมิติที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอหลายเครื่อง ความยุ่งเหยิงที่แฝงไปด้วยระเบียบแบบแผนนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ ราวกับได้กลับมาพบกับส่วนหนึ่งของตัวเองที่เกือบหลงลืมไปแล้ว“คุณนายแบรนสันคะ” เสียงเคาะประตูเบา ๆ ของแม่บ้านเฉินขัดจังหวะสมาธิของฉัน “ชาตอนเช้าค่ะ”เธอเดินเข้ามาพร้อมถาดเงินในมือ คอยระมัดระวังไม่ให้ชนกองพิมพ์เขียวที่วางอยู่ตามทาง ไอร้อนจากชามะลิลอยกรุ่นในอากาศ เป็นความพยายามเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะเติมความอบอุ่นให้บ้านหลังนี้ซึ่งเงียบเหงาจนเกินไป“ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากภาพที่กำลังร่างอยู่ เป็นลวดลายอันซับซ้อนสำหรับช่องรับแสงบนหลังคาโถงกลางอาคาร “วางไว้ตรงไหนก็ได้ค่ะ”“สามวันแล้วนะคะ” เธอพูดพลางจัดจานแซนด์วิชชิ้นเล็ก ๆ วางไว้ข้างถ้วยชา “สามวันแล้วที่คุณแทบไม่ได้ออกจากห้องนี้เลย แถมยังแทบไม่ได้ทานอะไรด้วย”“ฉันทานแล้วค่ะ” ฉันแย้ง แต่แม้แต่ตัวเองก็ยังได

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status