Alle Kapitel von ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ: Kapitel 1 – Kapitel 10

มุมมองของมีอา“ยินดีด้วยค่ะ” คุณหมอเรย์กล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณกำลังตั้งครรภ์ค่ะ”ฉันกะพริบตาถี่ ๆ พยายามตั้งสติ คุณหมอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะชี้ให้ฉันมองไปที่หน้าจอ ซึ่งมีจุดเล็ก ๆ สองจุดกำลังเต้นเป็นจังหวะพร้อมกัน“ลูกแฝดค่ะ” เธอกล่าวเสริม “คุณกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด”ลูกแฝดงั้นเหรอ ฉันแทบทำใจเชื่อไม่ได้เลยว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ ทั้งที่ฉันระมัดระวังตัวมาตลอด ระวังทุกอย่างอย่างดีที่สุด ยาคุมกำเนิดที่ไคล์ยืนกรานให้ฉันกินทุกวันก็ควรจะป้องกันเรื่องนี้ได้สิ เรามีสัญญากันอยู่ สัญญาที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามตั้งครรภ์ เพราะนั่นคือข้อตกลงของเราตั้งแต่แรก“ฉัน... ฉันกินยามาตลอดนะคะ” ฉันพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนต้องจับขอบเตียงตรวจเอาไว้เพื่อพยุงตัวเองคุณหมอเรย์มองฉันพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าคุณกินยาอย่างสม่ำเสมอ คุณแน่ใจนะคะว่ากินยาต่อเนื่องมาตลอด”ฉันลังเลเพราะไม่แน่ใจนัก ความทรงจำในหัวเลือนรางไปหมด มีบางครั้งเหมือนกันที่ฉันมัวแต่คิดเรื่องอื่นจนเสียสมาธิ “ฉัน...” เสียงของฉันสั่นเครือ ก่อนจะส่ายหน้า “ฉันไม่แน่ใจค่ะ”สีหน้าของคุณหมอเรย์จริงจังขึ้น “ถ

มุมมองของมีอาอาการแพ้ท้องเล่นงานฉันทันทีที่ลืมตาตื่น ฉันแทบจะไปถึงห้องน้ำไม่ทัน ใต้ตาคล้ำเป็นวง ผิวหน้าซีดเซียว ฉันต้องทำให้ตัวเองดูดีกว่านี้ จะปล่อยให้ใครที่ทำงานสงสัยอะไรไม่ได้เด็ดขาดลินดารออยู่แล้วตอนที่ฉันมาถึงออฟฟิศ “รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังคะ”“ค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว” ฉันฝืนยิ้ม ลินดามองฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อสีหน้าของลินดายังคงเรียบเฉยเช่นเคยขณะยื่นกาแฟสองแก้วมาให้ “เขาสั่งไว้ค่ะ” เธอพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความเห็นใจเล็กน้อยในแววตาของเธอแค่คิดถึงกาแฟ ท้องไส้ของฉันก็ปั่นป่วนขึ้นมาแล้ว แต่ฉันก็ยังพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ”ฉันประคองกาแฟทั้งสองแก้วไว้อย่างระมัดระวัง สองแก้ว... หัวใจของฉันหล่นวูบ เพราะรู้อยู่แล้วว่ากาแฟอีกแก้วเป็นของใครเมื่อฉันผลักประตูห้องทำงานของไคล์เข้าไป ก็เห็นเทย์เลอร์นั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของเขา เธอสวมชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่คงมีราคาแพงกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของฉันเสียอีก มือที่ตกแต่งเล็บไว้อย่างประณีตของเธอวางอยู่บนไหล่ของไคล์“อุ๊ย ดูสิว่าใครมา” เทย์เลอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด “ดีใจจังเลยที่ได้เจอเธอ มีอา”

มุมมองของไคล์ผมไม่มีสมาธิทำงานเลย ภาพมีอาอยู่กับผู้ชายคนนั้นวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เจโอ ปาร์กเกอร์ แค่ชื่อของหมอนั่นก็ทำให้ผมหงุดหงิดแล้ว“ลินดา” ผมเรียกผ่านอินเตอร์คอม “ช่วยหาข้อมูลทุกอย่างที่หาได้เกี่ยวกับเจโอ ปาร์กเกอร์มาให้ผมที”“นักออกแบบคนนั้นเหรอคะ” ลินดาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง “ได้ค่ะ ดิฉันจะจัดการให้ทันที”ผมคลายเนกไทออก ห้องทำงานดูร้อนอบอ้าวเกินไป มีอาจะไปทำอะไรที่บริษัทออกแบบของหมอนั่น เธอจะต้องอยู่กับเขาตามลำพังหรือเปล่า ทั้งคู่จะทำงานด้วยกันจนดึกไหม พวกศิลปินชอบทำอะไรแบบนั้นกันไม่ใช่เหรอแค่คิดว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกันในสตูดิโอของเขา ผมก็ขบกรามแน่น หมอนั่นจะสอนเธอจับพู่กันไหม มือของเขาจะสัมผัสมือเธอหรือเปล่า พวกเขาจะวาดภาพเหมือนกันไหม แล้วเธอจะยอมเป็นแบบให้เขาหรือเปล่าผมกระชากเนกไทออกจนหลุด ภาพเหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งภาพมีอายิ้มให้เขาเหมือนที่เธอเคยยิ้มให้ผม ภาพเธอทำงานอยู่ในสตูดิโอของเขาจนดึก และภาพเธอยอมให้เขาเข้าใกล้มากเกินไป“หยุดคิดได้แล้ว” ผมพึมพำพลางรินเครื่องดื่มให้ตัวเอง นี่เป็นแค่ความห่วงใยเรื่องงานเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่

มุมมองของมีอาเพดานสีขาว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ และเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“ความดันโลหิตของเธอต่ำจนน่าเป็นห่วงค่ะ ถ้ายังละเลยสุขภาพตัวเองแบบนี้ต่อไป เธออาจสูญเสียลูก ๆ ไปได้”“เมื่อกี้คุณหมอว่าอะไรนะคะ” เสียงแหลมเฉียบของสการ์เล็ตต์ดังแทรกเข้ามาในความมึนงงของฉัน “ลูก ๆ งั้นเหรอ”ฉันลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าตื่นตะลึงของเพื่อนสนิท เส้นผมสีแดงของเธอยุ่งเหยิงราวกับรีบร้อนมาที่นี่ทันทีที่ลุกจากเตียง ส่วนเจโอยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขาสบเข้ากับดวงตาฉัน“เธอท้องเหรอ” สการ์เล็ตต์ถามเสียงเข้ม “แล้วทำไมถึงไม่บอกฉัน”คุณหมอขอตัวออกไป ปล่อยให้พวกเราอยู่กันตามลำพัง สการ์เล็ตต์รอจนประตูปิดลง ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที“แล้วเธอยังโหมงานหนักจนแทบตายทั้งที่ท้องลูกแฝดเนี่ยนะ” เธอยกมือเสยผมอย่างหัวเสีย “ให้ตายเถอะ ฉันอยากจะฆ่าหมอนั่นจริง ๆ!”“สการ์...”“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าสการ์เลยนะ!” เธอหันขวับไปทางเจโอ “ส่วนนายน่ะ! แอบรักมีอามาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย แล้วตอนนี้ก็เอาแต่ยืนดูเธอทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ เพราะชีวิตแต่งงานจอมปลอมนั่น...”“สการ์เล็ตต์!” ฉันพ

มุมมองของมีอาโลกทั้งใบของฉันราวกับหมุนคว้างขณะจ้องมองรายงานทางการแพทย์ในมือที่สั่นเทาของตัวเอง เป็นไปไม่ได้ ทั้งวันที่และรายละเอียดต่าง ๆ ล้วนผิดไปหมด สามเดือนงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเท่านั้น ตัวอักษรสีดำบนหน้ากระดาษพร่าเลือนต่อหน้าต่อตา ทุกถ้อยคำที่อ่านไม่ต่างจากการถูกกระแทกซ้ำลงบนหัวใจที่กำลังเต้นระรัวห้องทำงานดูคับแคบลงอย่างประหลาด ผนังรอบด้านราวกับกำลังบีบเข้ามา ขณะที่การยืนอยู่ตรงนั้นของไคล์กลับทำให้เขาดูตัวใหญ่ยิ่งกว่าเดิม แสงจากโคมไฟบนโต๊ะทอดเงาพาดผ่านใบหน้าของเขา ยิ่งทำให้สีหน้านั้นดูน่ากลัวขึ้นไปอีก ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้ง ฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจตื้น ๆ ของตัวเอง“ไคล์” ฉันกระซิบ เสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงาน “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้...”“อะไรที่เป็นไปไม่ได้” น้ำเสียงของเขาเฉียบคมราวกับเหล็กกล้า ทุกคำพูดชัดถ้อยชัดคำและแฝงไปด้วยความอันตราย “เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเรื่องจริง หรือเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะจับได้กันแน่” เขายืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งแน่น มือกำขอบโต๊ะไม้ขัดเง