10

ภาคิมเป็นคนสอนน้องว่ายน้ำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เพราะทั้งสองชอบว่ายน้ำมาก พอเปิดเทอมนรีรัตน์มักบ่นถึงพี่ชายเสมอๆ และอยากให้ปิดเทอมเร็วๆ

หลังจากที่ภาคิมเรียนจบแพทย์มาตามที่ครอบครัวหวังเอาไว้ เขาก็กลับมาอยู่กับตายายและพัฒนาบ้านเกิดของตัวเอง ช่วยเหลือคนป่วยตกทุกข์ได้ยาก รักษาโดยไม่คิดเงินเพราะชาวบ้านบางคนยากจน และร่วมกับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่คอยรักษาชาวบ้าน ก่อนจะผันตัวเองไปเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาแพทย์ในเวลาต่อมา

ภาคิมเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวและความหวังของครอบครัว นนท์เคยเอ่ยปากอยากให้เขาเข้าไปช่วยดูแลกิจการของตระกูล แต่ชายหนุ่มชอบอาชีพหมอมากกว่า เขาไม่ถนัดงานบริหารและอะไรที่เกี่ยวกับธุรกิจ นั่นทำให้ความหวังทั้งหมดไปตกอยู่ที่นรีรัตน์

นรีรัตน์ไม่ได้กดดันแต่อย่างใด เธอทำมันได้ดีโดยการตั้งใจเรียนผลการเรียนเฉลี่ยเป็นอันดับหนึ่งของห้อง แถมด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งที่ทำให้นนท์ภูมิใจยิ่งนัก เขาปูพื้นฐานทุกอย่างให้ลูกตั้งแต่ยังเล็ก และนรีรัตน์ก็เป็นคนเก่งที่ไขว้หาความรู้อยู่เสมอ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะคนเก่าแก่ของบริษัทก็ยอมรับในตัวเด็กสาวที่ตามติดบิดาไปเรียนรู้งานตั้งแต่เล็กแต่น้อย

นรีรัตน์มองบ้านเรือนไทยหลังสวยที่แสนคุ้นเคย เธอขอบิดาและมารดาเลี้ยงมาพักผ่อนที่นี่กับภาคิมชั่วคราว ตอนนี้ชายหนุ่มเป็นอาจารย์หมอที่มีลูกศิษย์ลูกหาเยอะแยะ และยังเป็นคุณหมอสูตินารีเวชที่เก่งกาจ รักษาคนยากไร้โดยไม่คิดเงินแม้แต่น้อย อะไรที่ช่วยเหลือได้เขาจะรีบช่วยเหลือทันที และจัดตั้งศูนย์การแพทย์เล็กๆ ขึ้นมาเพื่อให้นักศึกษาแพทย์บำเพ็ญประโยชน์ช่วยเหลือชาวบ้านตามสถานภาพ

ภาพวันวานเก่าก่อนสะท้อนอยู่ในความคิดเหมือนหนังที่ฉายเรื่องเดิมซ้ำอีกครั้ง นรีรัตน์หมุนกายไปรอบๆ ก่อนจะหลับตาลง เสียงหัวเราะของเด็กหญิงตัวน้อยกำลังขี่คอพี่ชายที่แสนดีเกิดขึ้นมาในหัว

“พี่หมอคิมขา... หนูนาหนักหรือเปล่าคะ” เอ่ยถามพี่ชายต่างสายเลือดแต่สุดแสนจะรักใคร่หนักหนาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ไม่หนักเลยครับ ตัวเบาเหมือนนุ่น”

“จริงเหรอคะ” แขนเล็กๆ กอดคอหนาของพี่ชายเอาไว้ ซบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างฝากเนื้อฝากตัว

“จริงสิครับ สัญญาว่าจะดูแลตลอดไป เจ้าหญิงน้อยของพี่” เขายกนิ้วก้อยให้เธอเกี่ยว ก่อนจะรวบขาของน้องเอาไว้เดินไปหยุดริมน้ำตกเบื้องหน้า ริมฝีปากน้อยๆ เย็นนุ่มประทับที่แก้มของพี่ชายสุดหล่อ ภาคิมนิ่งอึ้งไป รู้สึกถึงความอ่อนหวานที่เกิดขึ้นในหัวใจ

“แอบหอมแก้มพี่แบบนี้บ่อยๆ ต่อไปห้ามไปหอมแก้มผู้ชายคนไหนอีกนะ พี่หวง” เขาวางน้องลงแล้วกระชับมือนิ่มเอาไว้เมื่อมองน้ำตกเบื้องหน้า แม้วัยจะห่างกันมาก แต่สายใยที่ถักทอขึ้นในหัวใจสองดวงแน่นแฟ้นเหมือนรู้จักกันมาช้านาน

“แล้วคุณพ่อล่ะคะ หอมไม่ได้เหรอคะ” เด็กน้อยเงยหน้าถามพี่ชายอย่างสงสัย

“คุณพ่อพี่ละเอาไว้คนนึงครับเจ้าหญิงของพี่” ภาคิมนั่งลงตรงหน้าน้อง อีกฝ่ายโอบกอดคอหนาเอาไว้อย่างอ้อนๆ ทันที เขาอมยิ้มลูบศีรษะเล็กๆ อย่างแสนรัก

“พี่หมอคิมก็ห้ามไปหอมแก้มสาวที่ไหนนะคะ หนูนาหวง” คนขี้หวงกอดคอเอาไว้แน่นขึ้น ถูไถใบหน้ากับแก้มขาวของว่าที่คุณหมออนาคตไกล

“สัญญาครับ แต่คุณแม่นีได้ไหมครับ” เขาถูแก้มกับแก้มหอมกรุ่นเนียนใส ก่อนจะยกนิ้วก้อยให้สาวน้อยเกี่ยว

“คุณแม่ได้ค่า แต่ห้ามหอมแก้มสาวอื่น แล้วห้ามไปกิ๊กสาวที่ไหนด้วยค่ะ”

“ไม่มีหรอกครับ พี่สนใจตำรามากกว่าผู้หญิง” เขาพูดตามจริง

“แต่คุณแม่บอกว่าพี่หมอคิมเนื้อหอม” เด็กน้อยทำตาปริบๆ ว่าไม่เชื่อ

“หอมตรงไหนคะ รักแร้พี่หรือเปล่า” เขายกรักแร้ขึ้นแหย่เด็กน้อย

“ตรงนั้นเหม็นค่ะ” นรีรัตน์ทำท่าปิดจมูกแล้วส่ายหน้าไปมา แต่หน้าตาน่ารักนักในความรู้สึกของภาคิม

“เหม็นจริงเหรอนี่” ภาคิมก้มลงดมใต้รักแร้ตัวเอง รู้สึกขาดความมั่นใจไปเยอะ

“ล้อเล่นค่ะ คิกๆ”

“แสบนักนะเรา” เขาใช้สเปรย์ระงับกลิ่นกายแล้ว เลยเสียความมั่นใจไปเลยเมื่อโดนทักแบบนั้น แอบคิดว่ายี่ห้อนี้ไม่ดี จะได้เปลี่ยนยี่ห้อใหม่

“คิกๆ พี่หมอคิมอย่าจี้เอวน้อง” นรีรัตน์หัวเราะเสียงใสเมื่อโดนจี้เอวเข้าให้ “จั๊กจี้ค่ะพี่หมอ ไม่เอา อย่าจี้” เด็กน้อยดิ้นไปมา หัวเราะจนน้ำตาไหล

“ไม่จี้ก็ได้ครับ” เขารวบร่างน้อยมากอดเอาไว้ หอมแก้มยุ้ยๆ นั้นซ้ายขวา

“ทำไมพี่หมอคิมไม่จั๊กจี้คะ” เมื่อเขาปล่อย เธอเลยลองใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มเล่นดูบ้าง แต่ปรากฏว่าเขาไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

“เพราะพี่เอวหนากว่าน้องไง” เขายกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัก กอดเอาไว้อย่างแสนรัก โยกตัวไปมาเหมือนกล่อมน้องให้นอน

“อากาศดีจังเลยค่ะ พี่หมอเคยสัญญากับหนูนาแล้วนะคะว่าโตขึ้น จะให้หนูนาย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วย” เสียงใสๆ ทำให้ภาคิมอมยิ้ม ปิดเทอมครั้งนั้นที่เขากลับไปเยี่ยมบิดาเลี้ยงและมารดา น้องงอนจนนั่งหันหน้าเข้าหาผนังกำแพง ไม่ยอมพูดยอมจากับใคร จนเขาต้องยื่นข้อเสนอให้ว่าไม่ให้ดื้อไม่ให้ซน จะให้มาอยู่ด้วยที่บ้านสวน และน้องก็สัญญาเป็นมั่นเหมาะ ยอมให้เขากลับไปเรียนซัมเมอร์ในที่สุด

“สัญญาสิครับเด็กน้อย” เขากอดรัดโยกร่างน้องตัวน้อยไปมาอย่างเอ็นดู หอมแก้มแดงเรื่อนั้นฟอดๆ

“อุ๊ย! พี่หมอหอมแก้มหนูจนช้ำไปหมดแล้ว” เด็กน้อยบนตักเริ่มประท้วง ภาคิมจึงซุกหน้าที่ท้องนุ่มๆ ของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะด้วยความจั๊กจี้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนเด็กหญิงตัวน้อยหน้าแดงก่ำ

“คิกๆ พี่หมอขา... หนูนาจั๊กจี้ คิกๆ” เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ดันศีรษะของพี่ชายออกห่าง

“เล่นน้ำกันไหมครับ” ภาคิมหยุดแกล้ง เอ่ยถามน้องด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ถ้าจะเล่นน้ำต้องให้หนูนาขี่คอด้วย” คนอาวุโสน้อยกว่าตาวาว แค่นี้ก็รู้ว่าอยากเล่นน้ำใจจะขาด

“ได้สิครับ” ภาคิมยกร่างเล็กของน้องน้อยขึ้นขี่คอ ก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายเกาะแน่นๆ

“คิกๆ ว้าย!” เด็กน้อยหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อพี่ชายโผลงน้ำ เท้าเล็กๆ แกว่งไปโดนน้ำอย่างสนุกสนาน ภาคิมพาน้องโผไปโผมา ก่อนจะวางลงตรงส่วนที่น้ำไม่ลึกนัก

“จำที่พี่สอนว่ายน้ำได้ไหม” เขาถามเสียงห่วงใย เพราะเพิ่งหัดให้น้องว่ายน้ำ คนว่ายน้ำไม่แข็งพยักหน้า “งั้นว่ายมาหาพี่ครับ พี่ยืนรอตรงนี้” ภาคิมยื่นมือคอยรอรับน้องเอาไว้

“เย้! คนเก่งของพี่ เก่งมากๆ ครับ” ภาคิมหัวเราะไปพร้อมกับน้องในอ้อมแขนเมื่อเธอว่ายน้ำได้คล่องขึ้น เสียงหัวเราะจากน้ำตกประสานกันเป็นชั่วโมงก่อนที่พี่ชายจะแบกน้องตัวน้อยกลับบ้านด้วยความเหน็ดเหนื่อยแต่สนุกสุดเหวี่ยง

ชีวิตของเขาในอดีต สิ่งที่มีค่าที่สุดคือมารดาและตายาย แต่ตอนนี้เขามีคนในครอบครัวเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน บางทีทฤษฎีพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงอาจจะใช้ไม่ได้ผลกับนนท์ ในเมื่อท่านเป็นคนดี เขาจึงไว้วางใจได้ว่ามารดาจะมีความสุขได้ และคนที่เขาแบกอยู่บนหลังเป็นน้องน้อยที่เขาทั้งรักและเอ็นดู เสียงเจื้อยแจ้วนั้นค่อยๆ แผ่วลงไปจนเงียบกริบ ใบหน้าเล็กๆ ซบกับแผ่นหลังบึกบึน ภาคิมยิ้มน้อยๆ เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของนรีรัตน์

“อ้าว... เด็กๆ ไปเล่นน้ำกันมาเปียกโชกเลย” น้ำเสียงของมารดายังเอื้อเอ็นดูอยู่เสมอ ภาคิมพาน้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะมากินข้าว นรีรัตน์ออดอ้อนจะนอนกับพี่ชาย แต่เพราะภาคิมเป็นพี่ชายที่แสนดี ทุกคนจึงไว้วางใจให้เขาดูแลน้อง

“ง่วงหรือยังครับตัวน้อยของพี่” ภาคิมถามร่างเล็กที่ปีนขึ้นมานอนอยู่ข้างๆ เขา

“ยังเลยค่ะ พี่หมอเล่านิทานให้หนูนาฟังหน่อยสิคะ”

“อายุเท่าไหร่แล้วจะฟังนิทาน”

“อายุหกขวบค่ะ” ตอบอย่างฉะฉาน ซุกเข้าหาอกอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วหัวเราะคิกคัก

“ฟังเรื่องอะไรดีครับ”

“แล้วแต่พี่หมอเลยค่ะ หนูนาฟังได้หมด” คนตัวเล็กยิ้มยิงฟันให้พี่ชาย ภาคิมไล้มือกับพวงแก้มเนียนของน้องน้อย เขายิ้มอบอุ่นให้อีกฝ่าย จุมพิตที่หน้าผากเนียนนุ่มนั้นเบาๆ อย่างอ่อนโยน