Todos los capítulos de ภรรยายอดสวาท: Capítulo 1 - Capítulo 10

สาวน้อยวัยยี่สิบสองนามว่านรีรัตน์ ซึ่งเพิ่งผ่านพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาเพียงไม่กี่เดือน กำลังแง้มประตูห้องพักของคนสวนดูด้วยความตื่นเต้น หลายครั้งแล้วที่เธอมาแอบดูพี่เอกกับพี่จุ๊บแจง สองผัวเมียเล่นรักกัน ครั้งแรกเธอเห็นด้วยความบังเอิญ และครั้งต่อๆ ไป จึงไม่บังเอิญอีก เพราะเธอตั้งใจมาดูอย่างเป็นจริงเป็นจัง ก็มีหนังสดให้ดูแบบนี้ จะไม่สนองความต้องการของตัวเองได้ยังไงกัน เสียชาติเกิดน่ะสิ!หลังจากเรียนจบเธอก็ขอบิดาและมารดาเลี้ยงมาอยู่กับพี่ชายต่างสายเลือด ซึ่งเป็นลูกติดของมารดาเลี้ยง หลังจากที่เขาเรียนจบแพทย์มาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ เขาก็กลับมาทำงานที่บ้านเกิด ซึ่งมีตากับยายที่เลี้ยงเขามาจนโตรอคอยการกลับมาอย่างใจจดจ่อแต่หลังจากนั้นไม่กี่ปีพวกท่านก็จากไปโดยโรคชรา จึงเหลือภาคิมเพียงคนเดียว แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดจะทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนไปไหน เขากลับมาพัฒนาบ้านเกิดโดยแท้จริง บิดาของเธอปลื้มเขามาก แถมยังสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ไม่ได้หวงห้ามเรื่องความใกล้ชิดที่อาจจะเกินขอบเขตแต่อย่างใดมือบางจิกขอบประตูแน่น ทั้งสองไม่ได้สนใจรอบกายเลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น หรือจะมีใครแอบเห็น เมื่ออยู่ในอารมณ์เสน่หา ดู

“หนูนาไม่เอาครับ กวนคุณครูแบบนั้นได้ยังไง”“ไม่กวนหรอกค่ะ จริงๆ หนูนาแกเป็นเด็กขี้อ้อน คุยจ้อเชียวค่ะ ช่างพูดช่างคุย อยู่ด้วยแล้วหายเหงาไปเลยค่ะ”“ขอบคุณมากครับคุณครูที่เอ็นดูแก และต้องขอโทษด้วยถ้าแกจะทำให้คุณครูต้องลำบากอะไร หนูนาแกขาดแม่ตั้งแต่เด็กน่ะครับ” นนท์ยังพูดอย่างเกรงใจ“น่าสงสารแกนะคะ คงอยากมีแม่เหมือนคนอื่นๆ เขา” ภคินีพูดด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร“ครับ รบเร้าผมใหญ่เลย แต่ผมก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหน” นนท์พูดติดตลก เพื่อสร้างความเป็นกันเองกับคุณครูสาว“คุณแม่ของแกเสียนานแล้วเหรอคะ” ภคินีเอ่ยถาม ขณะที่ปล่อยให้เด็กน้อยวิ่งไปหาเพื่อนรักอีกด้านหนึ่ง“ตั้งแต่แกคลอดน่ะครับ ผมเลี้ยงแกมาตลอด อีกอย่างนึง ถ้าจะหาคนมาเป็นแม่ของแก ผมก็อยากจะให้ผู้หญิงคนนั้นรักแกจากใจจริงด้วยครับ” เขาเป็นผู้ชายมีความต้องการก็จริง แต่เขาไม่ใช่พ่อหม้ายตัวเปล่าๆ ดังนั้นเรื่องความต้องการตามประสาผู้ชายเขาหาเอานอกบ้านได้ แต่กับบุตรสาวคนเดียว เขาต้องรักและดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้“หายากนะคะคุณพ่อที่น่ารักแบบคุณนนท์ แต่จริงๆ แล้วนีว่ามีผู้หญิงมากมายให้คุณนนท์เลือกนะคะ แต่คุณนนท์คงไม่สนพวกเธอเสียมากกว่า”ภคินีพูดแล

“คุณพ่อของหนูนายังไม่แก่เสียหน่อย จะเป็นเฒ่าหัวงูได้ยังไง” คุณครูสาวหยุดหัวเราะแล้วพูดเสียงใส“จริงด้วยค่า คุณครูคิดเหมือนหนูนาเลย คุณพ่อยังหนุ่มฟ่อหล่อเฟี้ยวอยู่เลยค่ะ เหมาะกับคุณครูนีที่สุด” ได้ทีก็สวมรอยยิ้มแก้มปริอย่างเนียนๆ“แน่ะ! แก่แดดน่ะเรา อย่าพูดอย่างนี้ให้ใครได้ยินนะคะ มันจะไม่ดี” คุณครูปรามลูกศิษย์ตัวน้อย เพราะเธอเองมีอาชีพที่มีผู้คนนับหน้าถือตา เรื่องชู้สาวจึงเป็นเรื่องไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง แถมยังเป็นผู้ปกครองของนักเรียนยิ่งไม่เหมาะสม เธอเองก็เป็นแม่หม้ายแม่ร้าง ดูไม่งามและจะมีคนนินทาเอาได้“ไม่ดียังไงคะ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัย“มันเสียหายค่ะ ครูกับคุณพ่อของหนูนายังไม่ได้เป็นอะไรกัน เราไม่ควรพูดให้คนอื่นเข้าใจผิด” คุณครูผู้ใจดีค่อยๆ สอนลูกศิษย์ถึงความไม่เหมาะไม่ควรเรื่องการพูดการจา“แล้วถ้าคุณครูนีกับคุณพ่อเป็นแฟนกันแล้วล่ะคะ” เด็กน้อยทำท่าคิดก่อนจะโพล่งถามออกไปถึงอนาคตอันใกล้“ก็ต้องดูอีกทีค่ะ” คุณครูสาวแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะถ้าปฏิเสธไป อาจจะต้องคุยกันยาว“งั้นเย็นนี้หนูจะรีบบอกคุณพ่อให้รุดหน้าจีบคุณครู ดีไหมคะ” เมื่อเห็นว่าที่คุณแม่ในอนาคตพูดเช่นนั้น เด็กน้อยก็เข้าใจ

“เอาค่ะคุณครู” เด็กน้อยดีใจที่คุณครูคนสวยจำได้ว่าเธอชอบทานอะไร รีบกุลีกุจอเลื่อนจานไปด้านหน้าทันที“เอ๊ะ! คุณครูทราบได้ยังไงครับว่ายายหนูชอบทานบล็อกโคลีผัดกุ้ง” นนท์ถามอย่างแปลกใจ“หนูนาเคยบอกน่ะค่ะ เห็นเป็นเมนูประจำเวลาพาข้าวมาทานที่โรงเรียน กับข้าวของหนูนาหอมเชียวค่ะ ใครเป็นคนทำให้คะนี่” ถามแล้วอมยิ้ม ทั้งๆ ที่รู้จากปากของลูกศิษย์ตัวน้อยแล้วนั่นเอง“ผมทำเองครับ” เพราะบุตรสาวชอบทานเมนูนี้เป็นพิเศษเขาจึงทำให้ ใส่ปิ่นโตเล็กๆ สีหวานน่ารักมาให้ทานที่โรงเรียนทุกวัน“ไข่เจียวกุ้งสับไหมครับยายหนู”“ดีค่ะคุณพ่อ” นรีรัตน์เลื่อนจานไปให้บิดาตักให้ คุณครูสาวเลยหยิบซอสมะเขือเทศมาราดให้อีกด้าน เด็กสาวขอบคุณก่อนจะตักเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย“คุณครูชิมยำปลาดุกสิคะ อร่อยมากๆ เลยค่ะ” นรีรัตน์ตักอาหารให้คุณครูสาวอย่างเอาใจ ภคนีอมยิ้มแต่ไม่ว่าอะไร สองพ่อลูกสั่งอาหารเมนูหนักไปทางปลาจริงๆ แต่ปลาที่นี่เนื้อหวานไม่คาว รสชาติอร่อยจนเธอชักจะติดใจ นานๆ จะได้เจอร้านอาหารอร่อยๆ แบบนี้สักที“ขอบใจจ้าสาวน้อย” ขอบใจเสียงหวานแล้วตักมาชิมก่อนจะอมยิ้มให้อีกครั้ง“ต้มยำครับคุณครู จะได้คล่องคอ” สองพ่อลูกเอาใจภคินีอย่

“สวัสดีครับคุณลุง” เสียงนุ่มของภาคิมดังขึ้นด้านหลังของภรรยา นนท์เห็นลูกเลี้ยงแล้วยิ้มกว้าง เพราะชอบใจในนิสัยของอีกฝ่ายอยู่มาก“อ้าวคิม มาเมื่อไหร่แล้วลูก” นนท์รับไหว้ลูกเลี้ยงหนุ่ม“เมื่อตอนเที่ยงครับคุณลุง” ภาคิมตอบเสียงสุภาพตามนิสัย“พี่หมอคิมของหนูนา” เด็กน้อยถลาเข้าไปหาพี่ชายสุดหล่อของตัวเอง ภาคิมย่อตัวลงอ้าแขนรับแทบไม่ทัน กลายเป็นล้มทับกันบนพื้น ก่อนจะหัวเราะคิกคัก ภาคิมอุ้มร่างเล็กของน้องน้อยขึ้นโยนไปมาอย่างแสนคิดถึง นรีรัตน์หัวเราะชอบใจ กอดหอมพี่ชายต่างสายเลือดด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ“ตาคิมมาเยี่ยมเราตอนปิดเทอมน่ะค่ะ เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้ว ดูสิกอดกันกลมเชียวสงสัยจะคิดถึงกันมาก” ภคินีพูดแล้วอมยิ้มเมื่อเห็นลูกชายกอดร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน“พี่หมอคิมจะรีบกลับไปไหนคะ เพิ่งมาเอง” ได้ยินแบบนั้นก็ออดอ้อนกอดคอของอีกฝ่ายเอาไว้ ทำหน้างอนๆ ใส่เพราะไม่อยากให้พี่ชายสุดหล่อรีบกลับเหมือนทุกครั้ง“พี่ลงเรียนซัมเมอร์เอาไว้ครับ คงอยู่นานไม่ได้” เพราะเป็นเด็กเรียนและขยันมาตั้งแต่เด็ก เมื่อมีโอกาสภาคิมจึงไม่พลาดเรื่องการเรียน ติว หรือแม้แต่เข้าค่ายวิชาการ หรือไปแคมป์กับเพื่อนๆ“คิดถึงพี่