11

“งั้นฟังเรื่องหมาป่ากับเงาดีไหม”

“เย้! ได้ค่ะพี่ชาย” ภาคิมกระแอมเบาๆ จริงๆ แล้วนรีรัตน์ฟังนิทานมาเยอะมากเพราะมารดาชอบเล่าให้ฟัง แต่เขาชอบเรื่องนี้เป็นพิเศษเพราะตอนเด็กๆ คุณยายมักเล่าให้ฟัง ถือว่าเป็นเรื่องฮิตของตัวเองพอๆ กับเรื่องเด็กเลี้ยงแกะเลยทีเดียวเชียว

เสียงของพี่ชายที่แปรเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ทำให้คนฟังลุ้นตามไปด้วย ถึงแม้จะฟังมาแล้วหลายรอบ คนที่ตื่นเต้นกับการฟังนิทานค่อยๆ ปรือตาหลับลงก่อนจะซบลงที่อกแสนอบอุ่นที่เธออยากแนบชิดไปตลอด ตามความรู้สึกประสาเด็ก

“ฝันดีนะครับน้องน้อยของพี่” ภาคิมกระซิบที่ริมหูคนตัวเล็กเบาๆ กอดรัดร่างเล็กโยกไปมาอย่างแสนรักและหวงแหนสุดหัวใจ

นอกจากว่ายน้ำแล้ว นรีรัตน์ยังหัดปั่นจักรยานครั้งแรกกับภาคิม อาจเป็นเพราะนนท์เกรงลูกสาวจะหกล้ม เขาจึงยังไม่กล้าให้ลูกหัดปั่นจักยาน แต่เมื่อเห็นคนเป็นลูกรบเร้าและคนที่ตั้งใจจะสอนให้เต็มอกเต็มใจ ดังนั้นการหัดปั่นจักรยานครั้งแรกจึงเกิดขึ้น

“เก่งมากครับน้องพี่ ไม่ต้องรีบ พี่จะจับเอาไว้ไม่ปล่อยนะครับ”

ภาคิมบอกน้องขณะจับจักรยานคันเล็กที่น้องปั่นเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเพื่อให้น้องคลายใจว่าจะไม่ล้มอย่างแน่นอน

“พี่หมอคิมห้ามปล่อยนะคะ หนูนากลัวล้ม” เป็นธรรมดาที่คนยังควบคุมรถได้ไม่ดีจะหวาดวิตก

“ไม่ปล่อยครับ ค่อยๆ ปั่นไม่ต้องรีบ” คนใจเย็นค่อยๆ บอกน้องเสียงนุ่ม เมื่อภาคิมเห็นว่าน้องคล่องแล้ว เขาจึงค่อยๆ ปล่อยมือ คนโดนปล่อยยังไม่รู้ตัว คิดว่าพี่หมอยังจับอยู่ ก็ปั่นไปเรื่อย ไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าตัวเองปั่นได้แล้ว

“เก่งจังครับ”

“พี่หมอไม่ได้จับจักรยานให้หนูนาเหรอคะ” คนที่ตกใจคราแรกดีใจที่ตัวเองบังคับจักรยานได้เอง ก่อนจะดีใจจนเกินไปหกล้มจนได้

โครม!!! เสียงจักรยานล้มพร้อมกับเสียงร้องไห้จ้า ทำให้ภาคิมรีบโผเข้าไปกอดน้องเอาไว้ ก่อนจะรีบทำแผลให้ คนขี้แยในคราแรกหัวเราะทั้งน้ำตา แต่ยังไม่ล้มเลิกการปั่นจักรยานอยู่ดี นนท์กับภคินีเห็นแล้วอ่อนใจ แต่ก็ยินยอม เพราะทุกคนที่หั่นปั่นจักรยานครั้งแรก จะต้องมีรอยแผลเป็นฝากเอาไว้ที่เข่ากันทุกคน

ภาคิมอ่อนโยนและปลอบใจเก่งเสมอ เขาเป่าที่หัวเข่าเบาๆ บอกว่าเพี้ยงๆ หายแล้ว ใส่ยาให้เบามือ ภาพนั้นเป็นภาพที่ประทับใจของนรีรัตน์จนเธอเติบโตเป็นสาวสะพรั่งก็ยังจำความน่ารักของพี่ชายต่างสายเลือดเสมอ...

“คุณหนูนาเชิญทางนี้เลยค่ะ คุณหมอคิมให้พี่จุ๊บแจงจัดห้องให้คุณหนูแล้วนะคะ” เสียงของจุ๊บแจงทำให้หญิงสาวผู้มาใหม่ หลุดจากภวังค์ความคิด หันไปยิ้มให้กับแม่บ้านของพี่ชายที่สนิทสนมกันดี

“ขอบคุณค่ะพี่จุ๊บแจง” จุ๊บแจงมาทำงานแทนยายซึ่งสนิทคุ้นเคยกับนรีรัตน์เป็นอย่างดี เพราะเด็กสาวเดินทางมาที่นี่บ่อยมาก ตั้งแต่ที่ตาและยายของภาคิมยังมีชีวิตอยู่

“เย็นนี้พี่หมอคิมกลับมากินข้าวที่บ้านไหมคะ” เด็กสาวเอ่ยถามแม่บ้านคนสนิทของภาคิม

“กลับมาค่ะ วันนี้คุณหมอสั่งให้พี่ทำอาหารต้อนรับคุณหนูนาเยอะแยะเลยนะคะ”

“งั้นดีเลยค่ะเดี๋ยวหนูนาช่วยทำ”

“อุ๊ย! ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูนามาเหนื่อยๆ พักให้สบายดีกว่าค่ะ รอกินข้าวกับคุณหมอก็พอ”

“หนูนาเดินทางบ่อยค่ะ แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก อยากทำอาหารให้พี่หมอทานด้วยค่ะ”

“งั้นตามใจค่ะ อาบน้ำอาบท่าให้ตัวเย็นก่อนนะคะ นอนพักเสียก่อน เดี๋ยวค่อยลงมือทำกันสักบ่ายสามโมงค่ะ นี่ยังมีเวลาอีกเยอะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณพี่จุ๊บแจงมากนะคะที่จัดห้องให้หนูนา”

“อยากจะบอกว่าคุณหมอเป็นคนเข้ามาดูแลด้วยตัวเองเลยนะคะ น่ารักที่สุดเลยค่ะ สงสัยจะดีใจที่คุณหนูนาจะมา” จุ๊บแจงแอบกระซิบกระซาบให้เจ้านายสาวฟัง

นรีรัตน์ถึงกับอมยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม ก่อนจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างสบายอารมณ์ คิดถึงภาคิมเหลือเกิน ไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอหน้ากันแล้ว

นรีรัตน์อาบน้ำและนอนพักครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเพราะอยากเดินลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์ เท้าบางชะงักเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากสวนหลังบ้าน

“เอ๊ะ! เสียงอะไรนะ” เธอแอบมองก่อนจะเห็นเอกวัฒน์สามีของจุ๊บแจงกำลังลากหญิงสาวเดินไปยังห้องพัก

“ทำอะไรกันนะ ตามไปดูดีกว่า” เธอเดินตามไปดูก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นบทรักดุเดือดของสองผัวเมีย

“โอ้... แม่เจ้ากลางวันแสกๆ เลย สงสัยจะทำแบบนี้กันบ่อย เวลาพี่หมอไม่อยู่”

เมื่อเห็นสองสามีภรรยาเสร็จกิจกันแล้ว เด็กสาวก็หลบไปอีกด้าน เอามือทาบอกเอาไว้ “มาถึงก็ได้ดูหนังสดกันเลยทีเดียวเชียว หัวใจเกือบวาย”

นรีรัตน์แอบมองจุ๊บแจงที่จัดเสื้อผ้าเรียบร้อยเดินออกมาจากกห้องพัก เธอปล่อยให้สาวใช้เดินไปอีกสักพักก่อนจะหาเรื่องแกล้งคน ซึ่งเป็นความถนัดส่วนตัวของเธอล้วนๆ

“จ๊ะเอ๋! พี่จุ๊บแจง”

“ว้าย! ตาเถร คุณหนูนา พี่ตกใจหมดเลย เล่นอะไรคะนี่”

“เล่นให้พี่จุ๊บแจงตกใจไงคะ”

“มาเงียบๆ พี่หัวใจจะวายตาย”

“เงียบที่ไหนกันคะ หนูส่งเสียงเสียดังเลย”

“คุณหนูนามาทำอะไรแถวนี้คะ”

“มาเดินเล่นค่ะ หนูนาหลับไปแล้วนิดหน่อย เห็นจวนว่าจะได้เวลาที่นัดพี่จุ๊บแจงเอาไว้ว่าจะทำอาหารน่ะค่ะ”

“งั้นมาเถอะค่ะ คุณหมอให้พี่ไปซื้อของสดเข้าบ้านมาเมื่อเช้านี่เอง เลี้ยงต้อนรับคุณหนูนาด้วยค่ะ”

“พี่หมอทำงานหนักมากไหมคะ มีเวลาพักผ่อนบ้างหรือเปล่า” แอบซักถามเพราะนึกเป็นห่วงพี่ชายที่รัก

“คุณหมอน่ะเป็นคนดี เป็นคนใจบุญ เวลาพักผ่อนไม่ค่อยมีเลยค่ะ เธอทุ่มเทดูแลรักษาคนป่วยจริงๆ พี่ล่ะยกนิ้วให้เลยค่ะ” จุ๊บแจงพูดอย่างชื่นชม จนคนฟังนึกภาพตามไปด้วย

“แบบนี้ต้องให้พักผ่อนเสียบ้างแล้ว ทำงานหนักเดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

“ไม่ป่วยหรอกค่ะ ถึงจะทำงานหนักทุ่มเทแค่ไหน แต่คุณหมอก็หมั่นดูแลรักษาสุขภาพนะคะ เธอออกกำลังกายทุกวัน รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ และหาเวลาพักผ่อนอยู่เหมือนกันค่ะ”

จุ๊บแจงรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนรักสุขภาพ ถึงจะทำงานหนักแต่ก็มีวิธีดูแลตัวเองที่ดีเยี่ยม เรียกว่ามีวินัยกับตัวเอง ไม่ปล่อยปละละเลยตัวเองแล้วทุ่มแต่งานอย่างเดียวจนสุขภาพย่ำแย่หรือไม่ไหว

“แบบนั้นค่อยยังชั่วหน่อย”

“นี่คุณหมอสั่งนักสั่งหนาเลยนะคะว่าให้ทำกับข้าวของโปรดของคุณหนูนา โดยเฉพาะข้าวโพดน่ะค่ะ แล้วก็เน้นย้ำเรื่องปลาค่ะ บอกว่าคุณหนูนาชอบทานปลา” จุ๊บแจงบอกแล้วอมยิ้ม พี่น้องต่างสายเลือดคู่นี้ช่างห่วงใยกันเหลือเกิน

“วันนี้ทำอะไรบ้างคะ” นรีรัตน์เอ่ยถามก่อนจะช่วยแม่บ้านสาวปรุงอาหารจนเสร็จเรียบร้อย เธออาบน้ำเสร็จก็นั่งรอพี่ชายอยู่ในห้องนั่งเล่นจนเย็น เสียงรถของภาคิมก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน

“พี่หมอ” ร่างเล็กบอบบางถลาเข้าไปกอดรัดร่างของคนที่แสนคิดถึง

“โอ๊ะ! ยายน้อง” ภาคิมอ้าแขนออกรับน้องน้อยแทบไม่ทัน เขาแทบเสียหลักล้มลงเพราะแรงที่ถาโถมลงมา แต่ดีที่แข็งแรงยังรวบร่างน้อยเอาไว้ทันและไม่ล้มลงไปบนพื้น

“คิดถึงพี่หมอที่สุดเลยค่ะ จุ๊บๆๆ” ปากเย็นๆ นุ่มๆ ของอีกฝ่ายหอมฟอดๆ ที่แก้มของพี่ชาย ภาคิมหน้าแดงกะทันหันเมื่อโดนจู่โจมแบบนี้ เมื่อก่อนยังเป็นเด็กเขาก็ใจแกว่งแล้วแค่เห็นหน้าน้องน้อยที่แสนน่ารัก แต่ยิ่งโตนี่สิเขายิ่งหนักใจเป็นทบทวีคูณ

“โถมเข้ามาหาพี่แบบนี้ ถ้าล้มลงไปจะทำยังไง ยายตัวแสบ” เขาพูดอย่างเอ็นดู ขยี้ศีรษะเล็กๆ แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เธอลุกมา

“น้ำค่ะคุณหมอ” จุ๊บแจงรีบนำน้ำกระเจี๊ยบเย็นๆ มาเสิร์ฟ ก่อนจะเลี่ยงออกไปอย่างรู้หน้าที่

“ว่าไงเรา มาถึงตอนไหนแล้ว พี่ติดเคสด่วนเลยไม่ได้ไปรับ” เขาโยกศีรษะเล็กๆ ไปมา มองเธออย่างเอ็นดูและอ่อนหวานอย่างที่ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนมาก่อน