10

“คุณหมอ!” เขมมิกาอ้าปากค้าง ถูกเขาไล่ออกมาแบบนี้เธอเลยอดไม่ได้จะยั่วอารมณ์หมอใจร้าย

“แต่ว่าตอนนี้ เค้กหิวข้าวนี่คะ ยังไม่ได้ทานข้าวเลยหมอเองก็ยังไม่ได้ทานนี่คะ” สาวน้อยพูดพร้อมกับทำเสียงเศร้า แววตาละห้อยน่าสงสาร

“แล้วยังไง เธอก็กลับไปหาอะไรกินที่บ้านสิ แล้วก็ไม่ต้องห่วงฉัน เพราะฉันจะกินตอนไหนก็ได้”

ธามไทเริ่มรำคาญคนข้างกาย ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับเขา ชีวิตที่ผ่านผู้หญิงมามาก และทุกคนที่ทำงานใกล้ตนเองมักจะมีพฤติกรรมคล้ายกับเขมมิกา แต่ต่างกันที่หญิงสาวคนอื่นๆ มักจะพยายามเสนอตัวให้เขาได้เชยชมในขณะที่สาวน้อยคนนี้ยังคงไว้ตัว หรือนี่อาจจะยังเป็นแค่ช่วงเวลาแรกๆ ก็เป็นได้

“แต่หมอเป็นคนลากเค้กออกมา หมอไม่คิดว่าจะรับผิดชอบที่ทำให้เค้กต้องอดกินข้าวหน่อยเหรอคะ”

“นี่เธอ! จะมาเรียกร้องอะไร”

“อ้อ เค้กลืมไปค่ะ ว่าเค้กเป็นแค่เด็กฝึกงาน ส่วนหมอเป็นถึงคุณหมอธามไท แล้วก็ผู้บริหารโรงพยาบาลอีก คงไม่ได้ใส่ใจเด็กฝึกงานอย่างเค้ก” เขมมิกาพูดเสียงเศร้า จงใจพูดสะกิดต่อมร้อนตัวของชายหนุ่ม และมั่นใจว่าเขาจะต้องดิ้นพล่านกับคำประชดของเธออย่างแน่นอน

“ข้อแรกนะ ใช่ ฉันเป็นหมอ และก็เป็นผู้บริหารโรงพยาบาล ข้อสอง ใช่ ฉันไม่ใส่ใจเด็กฝึกงานอย่างเธอ แต่ได้! ถ้าอยากจะกินข้าวมากนัก ฉันจะพาไป แล้วเธอก็ช่วยหุบปากตลอดทางด้วย ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว แล้วไล่เธอลงจากรถ”

หมอหนุ่มพูดเสียงลอดไรฟัน ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยเจอเด็กที่ไหนกวนประสาท น่ารำคาญ ได้เท่านี้มาก่อน ชายหนุ่มเร่งเครื่องรถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะต้องการพาเด็กสาวไปกินข้าวเสียให้จบเรื่องจบราว เขาจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ

เขมมิกาลอบยิ้มอยู่ตามลำพัง ถึงจะโดนชายหนุ่มด่าอย่างเจ็บแสบ แต่อย่างน้อย เขาก็ยอมพาเธอไปทานข้าว ต่อให้คนตัวสูงทำท่าทีรังเกียจเธอแค่ไหน แต่ก็เชื่อว่าความใกล้ชิดจะทำให้ชายหนุ่มใจอ่อนกับเธอเข้าสักวัน แม้จะหวังลมๆ แร้งๆ ก็เถอะนะ และเมื่อวันนั้นมาถึง หญิงสาวจะยอมบอกความจริงเรื่องความทรงจำทั้งหมดที่เธอมีต่อเขา

ธามไทพาเขมมิกามาทานอาหารที่ร้านประจำของเขา ซึ่งร้านนี้อยู่ใกล้กับโรงพยาบาลศัลยกรรมของเวทัส เขาตั้งใจว่า หากไปส่งเขมมิกาแล้วคงจะกลับมาหาเพื่อนเพื่อพูดคุยระบายเรื่องศศิต่อ

“โห ร้านสวยมากเลยค่ะ”

เขมมิกามองบรรยากาศภายในร้านอย่างตกตะลึง จริงๆ ก็เคยเห็นร้านอาหารที่ตบแต่งได้สวยงามแบบนี้ผ่านละครทีวีอยู่หลายครั้ง แต่ลำพังเด็กอย่างเธอคงไม่มีปัญญาเข้ามาทานแน่นอน เพราะเงินที่มีทุกวันนี้ก็ใกล้ที่จะหมดเต็มที โชคดีที่โรงพยาบาลจ่ายค่าจ้างให้ แม้จะอยู่ในฐานะเด็กฝึกงานก็ตาม

“มีอะไรที่เธอจะไม่ทำท่าตะลึงแบบนั้นบ้าง ตื่นเต้นทุกอย่างในชีวิตมั้ง” ธามไทนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเด็กสาว ตอนนี้ เขาแอบอดคิดไม่ได้ว่าตนเองเหมือนโคแก่ที่พาหญ้าอ่อนมาหลอก ‘กิน’

“ก็มันสวยจริงๆ นี่คะ เค้กไม่ได้รวยเหมือนหมอนี่ที่จะได้เข้าร้านอาหารหรูๆแบบนี้จนชิน” หญิงสาววัยใสพูดยิ้มๆ ออกไปอย่างที่ตัวเองรู้สึก

“นี่คงเป็นเหตุผลที่เธอตื๊อฉันให้พามากินข้าวสินะ” ธามไทเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน สำหรับหมอหนุ่ม ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด เข้ามาเพราะอยากสบาย อยากมีของหรูๆ ใช้ และอยากได้เงินจากเขาทั้งนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ เค้กแค่อยากอยู่กับหมอธาม หมอจะพาเค้กไปกินข้าวข้างทาง เค้กก็ไปค่ะ” คนตัวเล็กรีบพูดปฏิเสธอย่างรวดเร็ว จริงอยู่ว่าเธอตื่นตาตื่นใจที่ได้เข้าร้านหรูแบบนี้ แต่ใช่ว่าจะเห็นมันสำคัญไปกว่าการได้อยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม อีกอย่าง เธอไม่ใช่พวกชอบคนที่ภายนอกอยู่แล้ว เหตุที่หลงรักหมอธามไท มันมาจากความเป็นคนจิตใจดีของเขาล้วนๆ

“อยากอยู่กับฉัน?” หมอหนุ่มเลิกคิ้วถาม ในที่สุดเขมมิกาก็เผลอหลุดปากยอมรับออกมาตรงๆ ว่าเธอแค่อยากอยู่กับเขา แม้มันจะไม่ได้เกินความคาดหมายของธามไทนัก แต่ก็อดสะใจไม่ได้ที่สุดท้าย เด็กสาวก็หลุดปากพูดความจริงออกมาเอง

“เอ่อ ค่ะ ก็หมอธามกำลังจะเป็นหัวหน้าเค้กอีกตั้งสองเดือน เค้กก็อยากรู้จักหมอให้มากขึ้น เผื่อว่าฝึกงานเสร็จ หมอจะใจดีจ้างเค้กทำงานต่อเลย” เขมมิกาแก้ตัวอย่างคนหัวไว

“หึ”

ธามไทไม่สนใจกับคำแก้ตัวของเด็กสาว หันไปสั่งอาหารด้วยความเคยชินเพราะมาที่ร้านนี้บ่อย จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะรู้ว่าอาหารอะไรอร่อย

“หมอธามคงมาที่นี่บ่อยสินะคะ ดูคล่องเชียว” เขมมิกาเอ่ยถามต่อหลังจากที่เห็นว่าชายหนุ่มสั่งอาหารให้เสร็จเรียบร้อย ทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาเธอตลอด

“อืม”

ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กงานและไม่สนใจเด็กสาวที่นั่งตรงข้ามอีกเลย

“เอ่อ หมอคะ” เขมมิกาไม่ปล่อยในบรรยากาศเงียบอยู่นาน จึงกลั้นใจและเรียกหมอธามไทจนเขาตวัดสายตาดุมองเธออีกครั้ง

“นี่เธอจะอยู่เงียบๆ สักห้านาทีไม่ได้เลยใช่ไหม” ธามไทมองหน้าแม่สาวน้อยตัววุ่นด้วยสายตาตำหนิ แม้เขาจะหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นอย่างไม่มีอะไรทำก็ตาม แต่ใช่ว่าจะอยากคุยกับเขมมิกา

“ขอโทษค่ะ แต่เค้กมีเรื่องสงสัยอยากจะถามหมอนิดหน่อยค่ะ” เธอพูดด้วยความรู้สึกสำนึกผิด แต่ก็คิดว่าเรื่องนี้ควรจะถามเอาไว้และเป็นสิ่งที่ตนเองควรรู้อย่างยิ่ง

“รีบถามมา”

ธามไทวางโทรศัพท์มือถือลงพร้อมกับจับจ้องดวงหน้าหวานไร้เครื่องสำอางของเขมมิกา จะว่าไป เธอก็เป็นเด็กหน้าตาดีคนหนึ่งจึงไม่แปลกที่หนุ่มน้อยใหญ่ที่โรงพยาบาลจะหมายปอง แต่แน่นอนว่าไม่ใช่คนอย่างเขา เพราะเขาไม่นิยม ‘กินเด็ก’