9

“ผมมีนัดคุยงาน ไม่เชื่อถามเค้กดูสิ” ธามไทหันไปมองเขมมิกาด้วยสายตานิ่ง ปกติ เขาไม่ชอบโกหก แต่ครั้งนี้กลับไร้เรี่ยวแรงและสมองตื้อเสียจนไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับศศิ

“คะ? เอ่อ ใช่ค่ะ คุณหมอมีคุยงานกับบริษัทที่จะเสนอขายอุปกรณ์ทางการแพทย์ค่ะ” เขมมิกาไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอพูดแบบนั้นออกไป และเธอก็ไม่รู้ด้วยว่า ปกติแล้ว ผู้บริหารอย่างธามไทจำเป็นต้องลงมาจัดการเรื่องนี้เองหรือไม่

“อะไรคะ ปกติ ธามไม่เห็นต้องดูแลเรื่องนี้ ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวศิไปเป็นเพื่อนค่ะ” ศศิเอ่ยถามด้วยความสงสัย ในขณะที่อดคิดไม่ได้ว่าชายหนุ่มหาเรื่องปฏิเสธเธอ

“ก็ครั้งนี้ ผมอยากลงมาดูเอง คุณไม่ต้องไปหรอกศิ ผมให้เค้กไปแล้ว และที่คุณถามว่า ทำไมผมไม่ออกไปกินข้าวก็เพราะว่าผมตั้งใจว่าจะไปคุยงานตอนนี้เลย พอดีมีหลายบริษัท อยากรีบคุย รีบเลือกให้เสร็จ” ธามไทพูดพร้อมกับเก็บของโดยที่ไม่สนใจศศิที่มองเขาด้วยสายตาอึ้งๆ

“นี่คุณจะไปเลยเหรอคะ” ศศิมองชายหนุ่มที่ทำราวกับตนเองเป็นเพียงอากาศ และรู้ดีว่าเขาจงใจหนีหน้าเธอชัดๆ

“ครับ ไปเค้ก”

ธามไทพูดและเดินลากแขนเขมมิกาออกจากห้องทันที จนสาวน้อยตั้งตัวไม่ถูก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มแตะต้องตัวเธอ

ศศิมองธามไทด้วยสายตาน้อยใจ รู้ว่าธามไทไม่ได้คิดกับตนเองแบบนั้น แต่ก็ไม่เคยเข้าใจสักครั้งว่าเพราะอะไรเขาถึงทำเหมือนเธอเป็นตัวน่ารังเกียจเช่นนี้ ทั้งที่หญิงสาวเองก็มีหนุ่มไฮโซมากมายเข้ามาจีบ แต่กลับเลือกที่จะปักใจที่หมอธามไท

และยิ่งคุณหมอหนุ่มพยายามปฏิเสธเท่าไร ศศิก็ยิ่งอยากชนะใจเขามากเท่านั้น สักวันเธอจะทำให้ธามไทตกหลุมรักเธอให้ได้!

ธามไทจับแขนเขมมิกาเดินมาได้สักพัก ก่อนที่จะเริ่มรู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองแตะต้องนักศึกษาสาวนานเกินควร จึงรีบปล่อยแขนเธอราวกับว่าเป็นเหล็กร้อนต้องห้าม หญิงสาวมองการกระทำนั้นด้วยความงุนงงก่อนที่จะอมยิ้มออกมา

“หมอธามจะพาเค้กไปไหนเหรอคะ” เขมมิกาเอ่ยถามอย่างมาอารมณ์ดีเมื่อชายหนุ่มเดินนำทางเธอมาถึงลานจอดรถของรถยนต์คันหรูที่ถูกกันพื้นที่ไว้พิเศษในฐานะผู้บริหารของโรงพยาบาล

“เลิกพูดมาก แล้วก็ขึ้นรถได้แล้ว”

ธามไทถอดเสื้อกาวน์ของจากตัวก่อนจะเข้าไปนั่งที่คนขับทันที ใจจริงไม่ได้อยากให้เขมมิกานั่งรถออกไปด้วย แต่เกรงว่าหากทิ้งให้สาวน้อยกลับเองหรือทิ้งให้อยู่โรงพยาบาลแล้วบังเอิญเจอศศิเข้า เขาจะกลายเป็นคนขี้โกหก แม้ความจริงจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

“โห รถหมอธามหอมมากเลย ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่า รถผู้ชายจะดูมีระเบียบแล้วก็สะอาดแบบนี้” เธอเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะมองไปรอบรถของธามไทอย่างถือวิสาสะ

“ไม่เคยมีคนสอนเรื่องมารยาทหรือไง” หมอหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนสตาร์ตรถออกไปโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้นั่งหน้าเจื่อนหลังจากถูกเขาต่อว่าออกไปตรงๆ

“แหม ดุจังเลยนะคะ นี่เค้กชมหมอแท้ๆ” ถึงอย่างนั้น เขมมิกาก็ได้แต่บ่นอุบอิบเพียงลำพังเพราะรู้ดีว่าหมอหนุ่มอาจจะรำคาญตนเอง แต่ทำไงได้ ในเมื่อเขาเป็นคนลากเธอมาอยู่บนรถด้วยเอง เธอไม่ได้อยากมานี่นา

“ฉันไม่ได้ขอ” ธามไทตอบอย่างไม่ใส่ใจ ในขณะที่สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ถนน พลางคิดเรื่องศศิ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะต้องหนีอะไรแบบนี้ไปตลอดชีวิต เห็นทีคงต้องพูดเรื่องนี้ให้จบไวๆ เสียแล้ว

“ว่าแต่ทำไมหมอต้องหนีคุณศศิด้วยหรอคะ” คนตกกะไดพลอยโจนไม่อาจทนอยู่กับความสงสัยของตัวเองได้ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพราะอะไรธามไทถึงมีท่าทีไม่สนใจสาวสวยอย่างศศิ แม้ลึกๆ จะดีใจที่เห็นธามไทไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยก็ตาม

“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างเธอไม่จำเป็นต้องรู้” ตอบก่อนจะหันไปมองหน้าแม่สาวน้อยด้วยสายดุ

“เค้กโตแล้วนะคะ” หญิงสาวเถียงกลับแทบจะทันที

“ถ้าโตแล้วก็ควรจะรู้ว่าเรื่องไหนควรถามหรือไม่ควรถาม และที่สำคัญ เธอควรจะหัดมีมารยาทบ้าง เพราะฉันเกลียดเด็กไม่รู้จักกาลเทศะ” ธามไทยังคงต่อว่านักศึกษาฝึกงานในการดูแลของตนอย่างไม่ลดละ ปกติเขาไม่ใช่คนชอบพูดอะไรซ้ำๆ แต่กับเขมมิกา ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ยั่วประสาทจนอดต่อล้อล้อเถียงด้วยไม่ได้

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ว่าแต่…”

“เค้ก!”

ธามไทดุเสียงดังลั่นรถ เมื่อเห็นว่าเขมมิกายังคงจะอ้าปากเอ่ยถามต่อ เขาคิดไม่ออกเลยว่าระยะเวลาอีกสองเดือนที่สาวน้อยช่างจ้อคนนี้เป็นเด็กฝึกงานที่โรงพยาบาล ตนเองจะต้องปวดหัวขนาดไหน

“อย่าเพิ่งดุสิคะ เค้กแค่จะถามว่านี่เรากำลังจะไปไหนกัน เค้กว่าเรื่องนี้เค้กมีสิทธิ์ที่จะรู้นะคะ”

เขมมิกาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส แม้จะเสียใจกับคำพูดของชายหนุ่มแต่ก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจอะไร ธามไทเป็นเหมือนเทพบุตร และเป็นชายหนุ่มที่เธอชื่นชมในทุกด้านเสมอ

คนถูกถามนิ่งไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด ความจริงแล้วตอนที่ออกมา เขาโกหกศศิว่ามีงานแต่พอออกมาจริงๆ ตอนนี้จึงได้แต่ขับรถอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง และยังมีเด็กสาวพ่วงติดมาด้วยอีก

“บ้านเธออยู่ไหน” เอ่ยถามพร้อมกับหันไปมองคนร่วมทาง

“จะไปส่งเค้กเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพร้อมกับทำตาโต เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะใจดีถึงขั้นไปส่งเธอที่บ้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อยากกลับเพราะเธออยากใช้เวลาอยู่กับหมอหนุ่มให้มากกว่านี้

“ใช่” ชายหนุ่มตอบเพียงประโยคสั้นๆ แต่ชัดเจน

“แต่นี่ยังไม่หมดเวลางานเลยนะคะ หมอธามจะไปไหนพาเค้กไปด้วยก็ได้ค่ะ” เขมมิกาพูดอย่างเนียนๆ จริงๆ เธอไม่ได้ห่วงเรื่องงานอะไรทั้งนั้น แค่อยากไปไหนกับเขามากกว่า

“วันนี้ ฉันอนุญาตให้เธอเลิกงานก่อนเวลา บอกมา ฉันจะได้ไปส่ง” พูดก่อนจะชะลอรถเบาๆ เพื่อให้หญิงสาวได้บอกพิกัดเขา “จะได้รีบลงๆ รถฉันไป รำคาญ”