Mag-log inสามปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมากระทบสนามหญ้าสีเขียวขจีหน้าคฤหาสน์ตระกูลอัศวพัฒนากุล เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็กน้อยดังก้องกังวาน ทำลายความเงียบเหงาที่เคยปกคลุมบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานหลายปีภาพที่เหล่าคนรับใช้และบอดี้การ์ดเห็นจนชินตาในช่วงหลังมานี้ คือภาพของ ‘นางพญา’ ผู้เคร่งขรึม ที่ยอมสลัดค
“โอ๊ย...”เสียงร้องแผ่วเบาพร้อมกับช้อนที่ร่วงหล่นจากมือ ทำลายความเงียบสงบของมื้ออาหารค่ำในเพนต์เฮาส์หรู คณินที่กำลังตักซุปปลาให้น้ำค้างชะงักมือทันที“เป็นอะไรน้ำค้าง! เจ็บท้องเหรอ? หรือตะคริวกิน?”“ปวด... ปวดท้องค่ะ...” น้ำค้างนิ่วหน้า มือบางกุมหน้าท้องนูนเป่งที่ตอนนี้อายุครรภ์ครบกำหนดเก้าเดือนเต็ม
บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนเต็มไปด้วยความตึงเครียด คณินเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยยับยู่ยี่จากการอุ้มภรรยาลงมาขึ้นรถ“ตาคณิน!”เสียงเรียกทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับร่างของคุณหญิงดารารายที่เดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตามหลังด้วยป้าสายที่ทำหน้าตาตื่นกลัวแล
“นี่มันอะไรกันคะป้าสาย!”เสียงหวานที่มักจะนุ่มนวลเสมอแผดดังลั่นห้องนั่งเล่น เมื่อน้ำค้างเดินเข้ามาเห็นสภาพข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเด็กอ่อนชุดเล็ก ๆ น่ารักที่เธออุตส่าห์แอบสั่งออนไลน์มาด้วยเงินเก็บส่วนตัว ถูกกองรวมกันเตรียมจะใส่ถุงดำทิ้งป้าสายมันชักจะมากเกินไปแล้วนะ“อ๋อ... เศษผ้าพว
“ยินดีด้วยนะครับ... ได้ลูกชายครับ”สิ้นเสียงของคุณหมอ คณินแทบจะกระโดดตัวลอยออกจากเก้าอี้ เขาจ้องมองภาพอัลตราซาวนด์บนจอมอนิเตอร์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยับ นิ้วชี้จิ้มไปที่จุดเล็ก ๆ ที่แสดงความเป็นชายชาตรีอย่างตื่นเต้น“เห็นไหมน้ำค้าง! ผมบอกแล้วว่าเชื้อผมแรง! ลูกชาย! เราได้ลูกชาย!”น้ำค้างยิ้มกว้าง ม
เสียงเปียโนบรรเลงเพลง Canon in D และ River Flows in you ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกถูกประดับประดาอย่างงดงามตระการตา สมฐานะงานวิวาห์แห่งปีของทายาทตระกูลอัศวพัฒนากุลน้ำค้างยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า มือบางกำช่อดอกไม้แน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยคว
“จะเอาเสื้อผ้ามาแต่งตัวไง”“อยู่กับเฮียมีกฎหนึ่งข้อ”ยังไม่ทันตกลงอยู่ด้วยจริงจัง เฮียก็ตั้งกฎเสียแล้ว ฉันจึงพยักหน้ารับให้จบ ๆ ไปก่อนจะฟังว่ากฎข้อนั้นคืออะไร“ตามใจเฮีย...อะไรที่เฮียไม่ชอบห้ามทำ”“เฮียไม่ชอบอะไรบ้าง” ฉันไม่ได้ตัวติดเขานี่ ถึงจะรู้ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร อย่างน้อย ๆ ก็บอกมาจะได้รู้เอาไ
“มั่วละมั้ง” ฉันไม่อยากจะเชื่อนังขนมผิงนัก เพราะต่อให้มันไปร่ำเรียนศาสตร์เปิดไพ่ดูดวงมา แต่หมอดูก็คู่กับหมอเดานั่นแหละ หากไม่อะไรจริง ๆ ก็เชื่อมากไม่ได้ “ไม่มั่วนี่แกดู ไพ่ The world คือความสัมพันธ์ The Lovers คู่รัก ส่วนนี่ Judgement คือการพิพากษา” ยิ่งฟังแล้วฉันก็ไม่ตื่นเต้นเท่าไ
เวลาสี่ทุ่มฉันเดินออกไปทางลานจอดรถโดยมีคนขับช่วยหิ้วกระเป๋า แต่ทว่าตอนนี้ขาฉันก้าวแทบไม่ออกแล้ว ทั้งง่วงก็ง่วง ง่วงจนสุดท้ายก็ถึงรถที่จอดรอสักที และโชคดีที่เฮียรวยจอดที่จอดรถซูเปอร์คาร์ ไม่ต้องเดินไกลทำให้เบาแรงไปหน่อยหนึ่ง จนเมื่อขึ้นรถคาดเข็มขัดฉันก็ปรับเบาะเอนทันที “เฮียถึงแล้วเรียกด้วย
ณ มหาวิทยาลัยในเช้าวันจันทร์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง...ฉันลงจากรถออดี้สีขาวของเฮีย...และเป็นรถที่แทบจะไม่ซ้ำเลยสักวันหากฉันไปข้างนอกกับเฮีย ไม่รู้รวยอะไรนัก แต่ก็เดาได้ไม่ยากนั่นแหละ พวกเงินเดิมพันพวกนั้นไม่ได้มาโดยสุจริตนักหรอก เพราะการพนันหรือเว็บพนันในประเทศนี้ไม่ได้ถูกกฎหมาย แต่กลับมีเงินสะพัดด้านน







