บทที่ 4

“เธอกำลังท้าทายพี่ใช่ไหมเหมย”

ดวงตาคู่คมดุดันจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ คล้ายว่านัยน์ตาสีดำมีไอโทสะพวยพุ่งออกมา อิชย์โกรธจนอยากเดินเข้าไปแล้วลากหญิงสาวให้กลับบ้านกับเขา แต่ทว่าก็ต้องพยายามระงับอารมณ์ดาลเดือดของตัวเองเอาไว้ เพราะในร้านไม่ได้มีเพียงคณานาง หากแต่ยังมีคีรติอยู่อีกคน

นายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ตรงนั้นอีกเพียงครู่ เขาพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองให้ใกล้เคียงปกติมากที่สุด เมื่อคิดว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว อิชย์จึงพาตัวเองกลับเข้าไปในร้าน

อิชย์แสร้งเดินผ่านโต๊ะที่คณานางและเพื่อนของ   เจ้าหล่อนนั่งอยู่ เขาใช้หางตาเหลือบมองหญิงสาวอย่างต้องการบอกให้รู้ว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ แต่ทว่าคณานางกลับไม่สนใจ เธอยังอี๋อ๋อกับไอ้หนุ่มนักศึกษาหน้าอ่อนนั่นต่อหน้าเขา

มานพที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอด ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปหาเพื่อนสนิทเมื่อเห็นอิชย์ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะ  คณานาง ด้วยกลัวว่าโทสะที่กำลัง พลุ่งพล่านจะทำให้ชายหนุ่มขาดสติจนทำอะไรไปโดยไม่ทันได้คิด

“อิชย์ มึงมายืนอะไรอยู่ตรงนี้วะ”

นายแพทย์มานพสะกิดแขนเพื่อน อิชย์หันมามองเล็กน้อยแต่ทว่าไม่ได้พูดอะไร ชายหนุ่มเดินนำเขากลับไปที่โต๊ะ แม้เห็นแววตาแค่เสี้ยววินาที มานพก็ดูออกว่าข้างในของอิชย์ตอนนี้มันร้อนรุ่มเพียงใด

“เฮ้อ.. หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยเหมย” เขามองไปที่โต๊ะคณานางแล้วนึกสงสารหญิงสาว มานพไม่รู้เลยว่าเมื่อเจ้าหล่อนต้องเผชิญหน้ากับอิชย์ในสถานที่ลับตาผู้คน เธอจะโดนอะไรบ้าง อิชย์เป็นคนหวงของ รักแรง โกรธแรง เพียงเสี้ยววินาทีที่เห็นแววตาเพื่อนสนิท มานพก็นึกเสียวสันหลังวาบ จินตนาการไม่ออกเลยว่าคณานางจะโดนลงโทษแบบไหน แต่กระนั้นหญิงสาวก็ต้องยอมรับผลจากการกระทำของตัวเองที่กล้าท้าทายอิชย์โดยการทำตัว สนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าชายหนุ่ม

ทุกอย่างถูกซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากผู้ชายอบอุ่น อิชย์นั่งลงข้างแฟนสาวแล้วใช้แขนโอบไหล่  คีรติอย่างต้องการให้ใครบางคนเห็นว่าเขาหวงแหนผู้หญิงคนนี้เพียงใด และก็สมใจเมื่อเห็นว่าคณานางมองมายังเขาและคีรติอย่างไม่ละสายตา ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเย้ยหยัน คณานางก็เป็นเพียงคนในเงามืดที่เขามีไว้เพื่อตอบสนองเรื่องอย่างว่า เธอไม่ควรค่าที่จะเป็นแฟนออกหน้าออกตาเฉกเช่นคีรติ เธอไม่มีอะไรเหมาะสมกับเขา เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ใช้ร่างกายแลกเศษเงินเท่านั้น

“พี่อิชย์คะ” คีรติเรียกแฟนหนุ่มพลางเหลือบมองที่มือของเขาข้างที่โอบไหล่เธออยู่

แม้ความรู้สึกที่มีต่ออิชย์มันมากมายท่วมท้นล้นอก แต่กระนั้นเธอก็ต้องไว้ตัว ไม่ปล่อยให้เขาทำรุ่มร่ามได้โดยง่าย เพราะคีรติรู้ดีว่าอิชย์เปรียบเสมือนนักล่า เขาชอบความท้าทาย หากได้อะไรมาง่ายๆ แน่นอนว่าย่อมทำให้ชายหนุ่มหน่ายเร็ว เธอคาดหวังกับความรักครั้งนี้เอาไว้มาก วาดหวังไว้ว่าจะได้นายแพทย์มาเป็นคู่เรียงเคียงหมอน เพราะนอกจากรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบจนหาใครเทียบได้ยาก ทรัพย์สินเงินตราของเขายังเป็นสิ่งที่ทำให้เธอปรารถนาอยากได้ผู้ชายคนนี้มาครอบครอง

มือชายหนุ่มที่วางบนไหล่มนของทันตแพทย์หญิง   คีรติ ย้ายมาอยู่ที่ตักของเจ้าของมันเช่นเดิม อิชย์ยิ้มหวานให้แฟนสาวแล้วเอ่ยเบาๆ อย่างตั้งใจให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน “ขอโทษครับที่รัก มือมันทำตามใจไปหน่อยน่ะ”

ทันตแพทย์หญิงคนสวยแสร้งทำท่าขวยเขิน อย่าว่าแต่อิชย์เลยที่เป็นนักล่า เธอเองก็ชอบใช้มารยาหลอกล่อเพศตรงข้ามให้มาติดกับเหมือนกัน “พี่อิชย์อะ พูดอะไรก็ไม่รู้”

เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร มองทั้งคู่แล้วระบายยิ้ม แต่ทว่านัยน์ตาพวกเขาไม่ได้ยิ้มตาม ยามใดที่นายแพทย์พวกนั้นหันมองหน้ากัน แววตาแสดงออกชัดว่า ‘รู้กัน’

มานพบุ้ยปากไปทางโต๊ะคณานาง เขาชี้ชวนให้เพื่อนในกลุ่มดูว่าภายในร้านยังมีอีกคนอยู่ด้วย