มากรัก

“เอาจริงนะพวกแก ฉันว่าจะต่อโทเลยวะ ขี้เกียจทำงาน” กลอยใจลูกสาวเจ้าของภัตตาคารอาหารชื่อดังพูดถึงเรื่องการวางแผนอนาคตตัวเองในอีกสองเดือนข้างหน้าจะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี“อิจฉาว่ะ ฉันนะต้องร่อนใบสมัครงาน เรียนต่อแบบยัยกลอยไม่ได้เพราะมีภาระต้องส่งน้องชายเรียนมหา’ ลัย”“เอาน่าแก เรียนเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีคำว่าสายไปสำหรับการเรียนรู้” กลอยใจพูดพลางโอบบ่าแก้วตา ในบรรดาเพื่อนสนิททั้งหมดมีเธอ ปรมัตถ์และคณานางที่ทางบ้านจัดว่ามีฐานะ “แล้วเหมยล่ะ จะเรียนต่อโทพร้อมกลอยมั้ย”กลอยใจแอบหวังว่าคณานางจะศึกษาต่อระดับปริญญาโทเพราะอยากมีเพื่อน ส่วนปรมัตถ์ไม่ต้องถามถึง ครอบครัวชายหนุ่มวางแผนให้ตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยวันแรกแล้วว่าจบปริญญาตรีเมื่อไหร่ก็ไปเรียนต่อปริญญาโทหรืออาจจะต่อปริญญาเอกด้วยอีกใบที่ต่างประเทศจะเรียนต่อได้ยังไงในเมื่อยังมีคนข้างหลังให้ต้องดูแล “ไม่หรอกแก ฉันว่าจะทำงานเหมือนกัน” ตั้งแต่รู้วันจบการศึกษาที่แน่นอน เธอก็เริ่มสมัครงานทันที“เสียดายว่ะ อย่างนี้ฉันก็ไม่มีเพื่อนเรียนน่ะสิ” กลอยใจบ่นอุบ“ไม่มีเพื่อนก็หาแฟนมาเรียนด้วยแทนสิวะ” ปรมัตถ์ออกความเห็นกลอยใจเหล่ตามองชาย

เจ้าของร่างอวบอั๋นภายใต้ชุดนักศึกษาปลิวไปตามแรงกระชาก คณานางหวีดร้องด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีเสียงร้องก็ถูกริมฝีปากอุ่นร้อนของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามีทางพฤตินัย’ ดูดกลืนเสียงเหล่านั้นไปจนหมดอิชย์บดคลึงและขบเม้มเรียวปากอิ่มอย่างต้องการลงโทษคนในอ้อมกอด คณานางพยายามขัดขืน เจ้าหล่อนไม่โอนอ่อนผ่อนตามเลยสักนิด“พี่เป็นบ้าอะไร!”ทันทีที่อิชย์ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ คณานางรีบมองสำรวจรอบบริเวณ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่แถวนี้จึงคลายความกังวลลงได้บ้าง “เหมยใส่ชุดนักศึกษา ถ้าคนอื่นมาเห็นเขาจะมองเหมยยังไง”คณานางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาย่ำยีความรู้สึกเธอยังไม่พอ ยังหยามศักดิ์ศรีที่มีอยู่เพียงน้อยนิดของเธออีก หญิงสาวอยากจะกระโจนเข้าหาแล้วตบหน้าอิชย์ให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำอิชย์มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของผู้หญิงตรงหน้าแล้วแสยะยิ้ม “ฮึ! ทีกับพี่หวงเนื้อหวงตัวกลัวคนอื่นเห็น ทีกับไอ้หน้าจืดนั่นแทบจะนั่งตักกัน พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม พี่ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร เหมยเป็นเมียพี่ อย่าคิดที่จะควบสองเอาไอ้นั่นเป็นผัวอีกคน จำไว้!”คณานางหันมองไปทางอื่นก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหล

ทุกคนหันมองตามแล้วหัวเราะอย่างรู้สึกสงสารปนสมเพชคณานาง เพราะต่างก็รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ถูกอิชย์จัดไว้ในสถานะไหนส่วนหญิงสาวที่รู้ตัวดีว่าตอนนี้ถูกเพื่อนของอิชย์แอบหัวเราะเยาะนั้น ตอนนี้กำลังกล้ำกลืนฝืนทนรับประทานอาหารแล้วแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกขมขื่นของตน เธอพยายามไม่สนใจสายตาที่มองมา ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกผู้ชายพวกนั้นหยามเหยียดทางสายตาเช่นนี้ มันนับครั้งไม่ถ้วนที่หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดเพราะถูกกระทำ แต่ก็จำต้องอดทน ห้ามน้อยใจ ห้ามชักสีหน้า ไม่ว่าจะมีใครพูดจาดูถูกทั้งต่อหน้าหรือลับหลัง เธอก็ต้องยิ้ม.. ยิ้มเข้าไว้ หน้าที่ของ ‘เด็ก’ ที่อิชย์ใช้เศษเงินเลี้ยงไว้ดูเล่นคือบำรุงบำเรอความสุขให้เขา ตอบสนองความต้องการทุกอย่างที่ชายหนุ่มเอ่ยปากสั่งจะมีใครสักคนบ้างไหมที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดจนแทบไม่อยากหายใจ หากไม่มีคนข้างหลัง เธอคงทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องตื่นขึ้นมา ไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงเครื่องสนองความใคร่ที่ไม่เคยได้รับแม้เพียงเศษเสี้ยวหัวใจของเขา ไม่อยากเห็นภาพบาดตายามที่ผู้ชายที่เธอรักเขาสุดหัวใจกับผู้หญิงคนอื่นพี่อิชย์.. พี่จะรู้บ้างไหมว่ากำลังทำให้คนคนหนึ่งตายท

“ขอบคุณมากนะปก ที่จริงไม่เห็นต้องขับรถตามมาส่งเราเลย”หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ เพื่อนๆ ของเธอก็ชวนไปร้องคาราโอเกะต่อ เธอเผลอติดลมเพลินจนลืมดูเวลา รู้ตัวอีกทีก็สองทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว“ไม่ให้ขับตามได้ไง อย่าลืมสิว่าวันนี้เหมยดื่มไวน์ไปหลายแก้วเลยนะ ขืนเราปล่อยให้เหมยขับกลับคนเดียว มีหวังเป็นห่วงแย่”คณานางยิ้มให้เพื่อนสนิท ปรมัตถ์แสนดีกับเธอเสมอ “ขอบใจนะ ปกเองก็กลับบ้านได้แล้ว ขับรถกลับดีๆ ด้วย ถึงแล้วไลน์บอกเราด้วยนะ”“ครับผม แต่เดี๋ยวเรารอให้เหมยขับรถเข้าบ้านก่อน แล้วเราค่อยกลับ อยากเห็นว่าเหมยของเราปลอดภัยจริงๆ”ปกติปรมัตถ์ไม่เคยพูดอะไรเช่นนี้กับคณานาง ด้วยกลัวว่าจะทำให้เจ้าหล่อนอึดอัดจนตีตัวออกห่าง แต่คงเพราะแอลกอฮอล์ที่วิ่งพล่านอยู่ในสายเลือดกระมัง ถึงทำให้คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนที่ตัวเองแอบรัก ถึงได้ อ้าปากพูดอะไรแบบนั้นออกไปแม้จะรู้สึกตะหงิดใจกับคำพูดของปรมัตถ์ แต่กระนั้นคณานางก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะรู้ดีว่าพื้นฐานนิสัยของชายหนุ่มเป็นคนดี เขาคงปฏิบัติเช่นนี้กับทุกคน ไม่ใช่เพียงแค่เธอ“งั้นก็ได้ เดี๋ยวนี้เยอะนะเรา” เธอย่นจมูกใส่คนตัวสูงปรมัตถ์เห็นท่าทางน่ารักๆ ของหญิงสาวแล

ความฉลาดและเฉลียวทำให้ปรมัตถ์เลือกเก็บงำความสงสัยรวมทั้งเรื่องที่ว่าเขานั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของทันตแพทย์หญิงคีรติเอาไว้เงียบๆ แต่ถึงอย่างไรชายหนุ่มไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปแน่นอน เขาต้องหาทางรู้ความจริงแล้วช่วยดึงคณานางออกมาจากอิชย์ให้ได้ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะถลำลึกไปมากกว่านี้“ขอบคุณนะที่มาส่ง.. เมีย เอ๊ย! เหมยของผม วันนี้ดึกแล้ว บ้านเราไม่สะดวกรับแขก คุณคงไม่ว่าอะไรนะถ้าผมจะเชิญคุณกลับ”สถานะที่อิชย์พยายามย้ำชัดให้รู้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกโกรธจนอยากกระชากผู้ชายตรงหน้ามาชกเสียให้เข็ด ทั้ง สีหน้าและแววตาของอิชย์ มันดูไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด กลางวันอยู่กับคีรติ ตกกลางคืนมาหาผู้หญิงอีกคน ผู้ชายคนนี้สารเลวจนเขาไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ไอ้ชั่วเอ้ย!ปรมัตถ์สบถในใจปรมัตถ์พยายามอดทนไม่สวนอิชย์กลับ สำหรับเขาแล้วการใช้กำลังไม่ใช่ทางออก “ไม่เป็นไรหรอกครับ เหมยเป็นเพื่อนสนิทผม เรื่องแค่นี้ผมทำให้ได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้ก็ดึกมากอย่างที่คุณว่า คงไม่ดีนักหากปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ขับรถกลับคนเดียว เพราะอันตรายมักจะอยู่รอบตัวเราเสมอ ว่าไหมครับคุณหมออิชย์” ปรมัตถ์พูดจบแล้วส่งยิ้มบางเบาให้คนตรง