มากรัก

‘กุ้งคิดถึงพี่อิชย์จัง’ เสียงหวานดังมาตามสายสนทนา 

ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้ม ‘พี่ก็คิดถึงกุ้ง พรุ่งนี้เจอกันนะครับ’

‘อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ จัง’

‘พี่เองก็เหมือนกัน’

อิชย์มีความสุขกับคนรักของเขา แต่เธอน้ำตาเช็ดหัวเข่าเมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้น ความขมขื่นแล่นขึ้นมาเกาะกุมหัวใจดวงน้อย แต่ถึงแม้เธอจะรู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำของเขาเช่นไรก็ไม่ มีสิทธิ์ร้องไห้ โวยวาย หรือเรียกร้อง.. 

เพราะเธอเป็นเพียงนกน้อยในกรงทองที่อิชย์เลี้ยงไว้ดูเล่น มีเงินเป็นตัวกลางเชื่อมระหว่างเราทั้งสอง ไร้ซึ่งความรัก 

‘ฝันดีนะครับ’ อิชย์กดวางสายแล้วหันไปมอง ‘เด็ก’ ที่ชายหนุ่มเลี้ยงไว้ “มานี่สิ”

คณานางลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาชายหนุ่ม “พี่อิชย์มีอะไรกับเหมยเหรอคะ”

“พี่บอกเหมยหรือยังว่าพี่ขอหมอกุ้งเป็นแฟนแล้วนะ” ดวงตากลมโตหลุบต่ำ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เขาเพียงแค่แจ้งให้คณานางรับทราบ ส่วนเรื่องที่ว่าเธอจะรู้สึกเช่นไรนั้นมันไม่ใช่ปัญหาของเขา

หญิงสาวรู้สถานะตัวเองดี เธอเป็นเพียงแค่เด็กที่เขาเลี้ยงเอาไว้ดูเล่น ตอบสนองความต้องการเรื่องเซ็กซ์ หลายปีที่อยู่ด้วยกันมาไร้ซึ่งความผูกพันทางใจ อิชย์ไม่เคยรักเธอ เขาจะมาบ้านหลังนี้ก็ต่อเมื่อ ‘ต้องการ’

“ค่ะ พี่อิชย์มีอะไรจะคุยกับเหมยอีกมั้ยคะ” เธอถามเพราะต้องการไปทำการบ้านที่อาจารย์มอบหมายและที่สำคัญ.. ตอนนี้หัวใจมันเจ็บปวดจนไม่อาจทนเห็นหน้าอิชย์ได้อีกต่อไป 

“เหมยมีอะไรก็ไปทำเถอะ” 

คณานางพยักหน้า อิชย์มาที่นี่ไม่บ่อยนัก เธอบอกแล้วไงว่าชายหนุ่มจะแวะมาเฉพาะตอนที่เขาต้องการ พอเขาสมใจอยาก เขาก็จากไปอย่างไม่สนใจใยดี มันวนเวียนอยู่เช่นนี้ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

อิชย์ตีค่าร่างกายเธอเป็นเงินตรา แต่ชายหนุ่มหารู้ไหมว่าเธอรักเขาด้วยหัวใจ แม้เจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ขอเพียงพื้นที่เล็กๆ และช่วงเวลาสั้นๆ ได้ใกล้ชิดเขา เธอไม่ร้องขออะไรไปมากกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ขอเพียงแค่อย่าผลักไสก็พอ.. 

อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศที่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงตัวเลขหลักสิบไม่ได้ช่วยทำให้ร่างกายกำยำปราศจากเหงื่อ อิชย์ฟุบหน้าลงกับอกนุ่มหยุ่นของหญิงสาวใต้อาณัติ คืนนี้เขาตักตวงความรัญจวนจากเจ้าของร่างอวบอั๋นจนหนำใจ “เหมยหวานมากเลยรู้มั้ย” 

เรียวปากอิ่มโค้งข้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลซึ่งขับให้ใบหน้าใสอ่อนวัยดูหวานจับใจฉายแววเศร้า อิชย์จะรู้บ้างไหมว่านับวันเธอยิ่งรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าไร้ศักดิ์ศรี

อิชย์ขยำสองเต้าตรงหน้าเล่นอย่างหลงใหล นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ตนเลี้ยงดูด้วยเศษเงินช่างให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า หญิงสาวว่านอนสอนง่ายไม่เรียกร้องอะไรมากไปกว่าที่ได้รับ ซึ่งมันเป็นคุณสมบัติที่ดีของผู้หญิงที่ใช้ร่างกายแลกเงิน

“พี่อิชย์คะ เหมยถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

“ว่ามาสิ” เขาไม่ได้ใส่ใจกับความสงสัยของเจ้าหล่อนสักนิดเพราะกำลังมัวเมารสสวาทที่ได้รับจากคณานาง

คณานางรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพียงเพื่อเอ่ยประโยคเดียว “ถ้าวันหนึ่งหมอกุ้งรู้เรื่องของเรา พี่อิชย์จะทำยังไงคะ”

คิ้วหนาย่นเข้าหากัน อารมณ์รัญจวนเมื่อครู่หายไปในพริบตาเดียว อิชย์ลุกขึ้นแล้วหยัดตัวยืนเต็มความสูง ดวงตาคมดำขลับจับจ้องเจ้าของใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าที่นอนอยู่บนเตียง

“กุ้งจะไม่มีทางรู้เรื่องของเรา พี่รู้.. เหมยเป็นเด็กดี คงไม่ทำให้พี่กับกุ้งมีปัญหากันหรอกใช่มั้ย” เขายิงคำถามพร้อมทั้งมองจ้องเจ้าของดวงตากลมโตอย่างพยายามค้นหาว่าตอนนี้คณานางกำลังคิดอะไรอยู่ “อย่าล้ำเส้นที่พี่ขีดไว้ เมื่อไหร่ที่เหมยก่อปัญหาให้พี่ เหมยคงรู้ดีว่าพี่จะทำอะไร”

อิชย์ขู่เธองั้นหรือ..

ไม่หรอก มันไม่ใช่แค่การขู่ ถ้าหากว่าเธอเป็นตัวปัญหาของชีวิตเขาจริงๆ เธอมั่นใจเหลือเกินว่าอิชย์คงทำอย่างที่ปากพูดไว้

ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยเพราะมีม่านน้ำตามาบดบัง คณานางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เธอไม่ได้เป็นเจ้าของหรือครอบครองมันจริงๆ อิชย์เดินออกจากห้องด้วยอารมณ์คุกรุ่น ชายหนุ่มคงไม่ชอบใจกับคำถามเมื่อครู่ที่เธอเอ่ยปากถามออกไป

“พี่อิชย์ พี่รู้มั้ยว่าเหมยรักพี่”

คณานางลุกขึ้นนั่งกอดเข่าร้องไห้ อิชย์ทำราวกับเธอไม่มีหัวใจ เขาใจร้ายและเย็นชา กี่ครั้งแล้วที่หัวใจดวงน้อยดวงนี้ถูกทำร้ายจากผู้ชายที่เธอรักเขาสุดหัวใจ ทว่ามันกลับไม่หลาบจำและพร้อมให้เขากระทำย่ำยีเช่นนี้อยู่ร่ำไป

แม้ไม่ได้ครอบครองหัวใจ แต่ขออยู่ข้างกายในมุมลับๆ ของผู้ชายที่ชื่ออิชย์ แค่นั้น.. แค่นั้นจริงๆ