แชร์

ข้อแลกเปลี่ยนความลับ

ผู้เขียน: นาวาฬ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-02 22:09:01

บทที่ 18

จังหวะนั้นเองคุณหญิงสิตาจึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

"จริงสิ... ชุดราตรีก็ยังไม่มีเลยน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    บล็อกให้หมด ไอ้คนแก่ใจร้าย

    บทที่ 96 ไข่มุกที่เห็นเพื่อนสาวออกมานั่งตากลมด้านนอกอยู่นานสองนาน จึงเดินออกมาทักด้วยความห่วงใย "ยัยเมล์... เข้ามานอนได้แล้ว แกนั่งตากลมตรงนี้นานแล้วนะ พรุ่งนี้พวกเราต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่เช้าด้วย พักผ่อนเอาแรงเถอะ" เมล์รียาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เพื่อนบางๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "อืม... โอเค อีกสิบนาทีฉันตามเข้านอนนะ" เมื่ออยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง หญิงสาวก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออยู่นานสองนาน... ทว่าไร้ซึ่งสัญญาณหรือข้อความใดๆ จากคนที่นัดกันไว้ น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกน้อยใจที่พุ่งขึ้นสูงอย่างห้ามไม่ได้ "แค่โทรมาบอกกันนิดเดียวว่าติดธุระมันยากนักหรือยังไง... หรือไม่อย่างนั้นแค่มารับไปนอนกอดเฉยๆ ก็ยังดี แต่ก็ไม่มา..." เสียงหวานพึมพำกับความเงียบยามค่ำคืน ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น "ไอ้คนแก่ใจร้าย! คอยดูเถอะ กลับไปกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ เมล์จะไม่มองหน้า ไม่คุยด้วยเลย!" ร่างบางลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องพัก จัดการปิดไฟจนห้องมืดสนิทด้วยความงอนจัด และด้วยความขี้งอนระดับเต็มสิบ เธอไม่ลืมที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมากด 'บล็อก' ช่องทางการติดต่อของมาเฟียหนุ่มใหญ่ทุกทางอย่างไร

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ​สวรรค์บนโขดหิน NC20+++

    บทที่ 95 หลังโขดหินใหญ่กลางสายน้ำตกที่เย็นฉ่ำ ลูกน้องรู้หน้าที่เป็นอย่างดีในการดูแลความปลอดภัยและเคลียร์พื้นที่รอบนอกให้ผู้เป็นนายเรียบร้อย พื้นที่รอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำตกที่ซัดซ่ากระทบผาหิน คอยช่วยกลบเสียงสายลมหายใจกระสับกระฮ่ายและเสียงหวานที่เล็ดลอดออกมาเป็นระยะ สองร่างเปลือยเปล่าแนบชิดโอบกอดกันกลางสายน้ำ นำพากันสัมผัสความสุขสมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนตัวเล็กแทบหมดแรง "พะ... พอแล้วค่ะ เมล์หมดแรงแล้ว..." ร่างบางเอ่ยร้องขอชีวิตเสียงแผ่วพร่าเมื่อถูกทาบทับจากทางด้านหลัง สะโพกสอบตอกเน้นจังหวะหนักแน่นเข้าหาเป็นครั้งที่สาม จนเธอสั่นคลอนไปทั้งกายและใจ "เดี๋ยวก่อน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางกระชับเอวคอดไว้แน่น "ต้องลงโทษให้มันสาสมกับที่เธอแอบไปฟังข่าวลือว่าฉันนกเขาไม่ขัน..." "อื้อ... แด๊ดดด อ๊าห์ เบาๆ หน่อยได้ไหมคะ..." คำสรรพนามออดอ้อนที่หลุดออกมาจากปากคนขี้งอน ทำเอามาเฟียหนุ่มใหญ่ยิ่งเอ็นดูและคลั่งรักหนักกว่าเดิม แผงอกแกร่งเบียดแนบแผ่นหลังเนียนนุ่ม สอดประสานจังหวะรักโรมรันไปตามบรรยากาศที่เป็นใจ ท่ามกลางสายน้ำเย็นฉ่ำแต่กลับร้อนผ่าวไปด้วยอุณหภูมิร่างกายของ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    แผนการของเด็กขี้อ้อน

    บทที่ 94 ฌาลัลล์สั่งเสียงเรียบ ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มช้อนร่างบางของเมล์รียาขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก ทำเอาบรรดาเพื่อนนักศึกษาและอาจารย์ต่างเบิ่งตาค้างด้วยความตื่นตะลึง! "คิ...คุณฌาลัลล์! ปล่อยนะ! คนมองกันหมดแล้ว!" เมล์รียาตกใจรีบยกมือขึ้นทุบอกแกร่งเบาๆ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที "ถ้ายังดื้อทุบอีก... ฉันจะจูบเธอโชว์ตรงนี้แหละ" ฌาลัลล์กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเมล์รียาต้องหยุดมือทันควัน ได้แต่ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาด้วยความอับอายสุดขีด ฌาลัลล์หันไปหาไข่มุกและครูประจำคณะด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ "เธอข้อเท้าแพลง เดี๋ยวฉันพาลงไปส่งที่รีสอร์ตเอง พวกคุณเดินกันตามสบาย" พูดจบ มาเฟียหนุ่มใหญ่ก็ออกก้าวขาพาแม่ตัวดีเดินนำหน้าคณะลงจากเขาอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน โดยเฉพาะไข่มุกที่อ้าปากค้างมองตามหลังเพื่อนรักกับนายหัวสุดฮอตไปตาไม่ปะกริบ! เวลาต่อมา... ระหว่างทางเดินลงเขา อีกไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตรก็จะถึงห้องพักของรีสอร์ต สายลมยามบ่ายแก่ผ่านพร้อมเสียงน้ำตกจากฝั่งซ้ายที่ตกกระทบโขดหินดังซ่าเข้ามากระทบหู เมล์รียาซึ่งตอนนี้เปล

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ​ไม่เป็นไร... แต่เป็นห่วง

    บทที่ 93 ฌาลัลล์ก้าวขยับเข้าไปชิดร่างบางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ข่มจนเงาของเขาฉาบทับร่างเธอไว้มิด ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนแก้มเนียน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่ชวนให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว ​"ถ้าไม่ได้หึง... แล้วเมื่อกี้จะพูดถึงภรรยาของฉันทำไมกันล่ะ?" คำพูดนั้นทำเอาเมล์รียาถึงกับชะงักกึก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบไหม้ เธออึกอักอ้ำอึ้ง ดวงตาคู่สวยเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาหาทางรอดทันที "ใคร... ใครพูดถึงภรรยาคุณกันคะ! ฉันแค่อิ...เอ่อ แค่เออออตามไข่มุกไปงั้นแหละ!" "เหรอ..." ฌาลัลล์ลากเสียงยาวในลำคอ นัยน์ตาคู่คมวาววับไปด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มถือโอกาสที่ลูกน้องคนอื่นกำลังง่วนกับการเก็บของขยับกายเข้าไปชิดร่างบาง บังมุมสายตาจากคนภายนอกอย่างเนียนกริบ ก่อนจะยื่นมือหนาไปรวบเอวคอดกิ่วของเมล์รียาเข้ามาประชิดตัวเบาๆ "อ๊ะ! คุณฌาลัลล์! ปล่อยนะ... คนเยอะแยะ" หญิงสาวสะดุ้งโหยง รีบดันแผงอกแกร่งที่ตอนนี้อบอุ่นและมีกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาพุ่งเข้าชนจมูกเธออย่างจัง "ถ้าอยากให้ปล่อย... ก็เลิกทำหน้าบึ้ง แล้วฟังฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังกระซิบชิดใบหูเรียวระหง "ยัย

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    อ่อยด้วยสายตา

    บทที่ 92 ฌาลัลล์ดึงกล่องลังไปถือไว้ด้วยมือเดียวได้อย่างสบายๆ นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดันและน่าเกรงขามยามอยู่ในวงการมาเฟีย บัดนี้กลับฉายแววความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำง้อแนวดื้อด้านหรือใช้กำลังข่มขู่ แต่กลับใช้ 'ความเงียบ' และการกระทำเป็นตัวสื่อความหมาย ​เขาก้มลงมองหน้าเธอด้วยสายตาดุๆ เล็กน้อยเป็นเชิงตักเตือนว่า 'ของมันหนัก อย่าฝืนยกเอง' ก่อนจะใช้แผ่นหลังหนาใหญ่ของตัวเองช่วยบังแดดยามเช้าที่เริ่มส่งความร้อนลงมาให้คนตัวเล็กอย่างเงียบๆ ​"มะ...เมล์! พ่อของโปรดมายกของช่วยแกเหรอเนี่ย!" ไข่มุกที่เดินถือถุงขนมตามมาถึงกับตาโต กระซิบกระซาบด้วยความตกตะลึง ​เมล์รียาแก้มร้อนผ่าว ทำได้เพียงย่นจมูกใส่คนโตกว่าอย่างแง่งอน เธอเดินไปหยิบชุดเครื่องเขียนชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกล่องที่ฌาลัลล์ถืออยู่ แล้วย่อตัวลงยิ้มหวานส่งให้เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนรอต่อแถวอยู่ตรงหน้า ​"อันนี้ของน้องนะคะ ตั้งใจเรียนนะคะเด็กดี" เด็กน้อยยิ้มตอบยกมือไหว้ขอบคุณ เมล์รียาหัวใจพองโตด้วยความสุข ทว่าเมื่อเธอก้าวข้ามไปแจกเด็กคนถัดไป เงาร่างสูงใหญ่ของ มาเฟียฌาลัลล์ก็ก้าวตามมาติดๆ ราวกับเป็นเ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    เมียเด็กของมาเฟีย

    บทที่ 91 เวลาต่อมา... ​ณ ลานกว้างหน้าอาคารพัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาอาสาที่กำลังช่วยกันตระเตรียมและตรวจเช็กอุปกรณ์การเรียน รวมถึงของขวัญต่าง ๆ เพื่อนำไปแจกจ่ายให้กับเด็ก ๆ บนดอย ​เนื่องจากพื้นที่เป้าหมายเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ในจุดทุรกันดาร จากจุดพักนี้ทุกคนจึงต้อง เดินเท้าขึ้นไปอีกราวๆ สองกิโลเมตร ทางรีสอร์ตและทีมงานไม่สามารถนำรถขนส่งขึ้นไปได้แล้ว เพราะของบริจาคทั้งหมดที่ขนมาด้วยรถบรรทุกสามคันก่อนหน้านี้ ได้ถูกทยอยแยกย้ายจัดส่งไปตามโรงเรียนในจังหวัดต่าง ๆ จนครบถ้วน ​สิ่งสำคัญที่เหลืออยู่ในตอนนี้... จึงมีเพียงกลุ่มตัวแทนนักศึกษาอาสาและทีมงาน ที่ต้องร่วมแรงร่วมใจกันขนของส่วนสุดท้ายขึ้นไปด้วยตัวเอง เพื่อทำการส่งมอบ มอบรอยยิ้ม และเก็บภาพกิจกรรมสวย ๆ สำหรับทำข่าวประชาสัมพันธ์โครงการอาสาในครั้งนี้ เวลาต่อมาระหว่างทางเดินขึ้นดอย กลุ่มนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งและคณะครูอาจารย์ต้องเดินเท้าข้ามเขาเป็นระยะทางเกือบสองกิโลเมตร จากช่วงเวลาเจ็ดโมงเช้าล่วงเลยไปจนเกือบเก้าโมงเต็ม เส้นทางที่ชันและยากลำบากทำเอาหลายคนเริ่มหมดแรง ​ทว่าทันทีที่เดินทางมาถึงโรงเรียน ภาพของเด็ก ๆ ที

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status