บททั้งหมดของ มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1 @คฤหาสน์เซอร์เรส "กรี๊ดดดดด! เฮฮฮฮฮฮฮ์!" เสียงกรีดร้องและเสียงเฮลั่นดังก้องผสานไปกับเพลงดนตรีหนักๆ ที่เปิดอัดลำโพงจนแผ่นน้ำในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่สั่นสะเทือน! "สุขสันต์วันคล้ายวันเกิด เว้ยเพื่อน ครบ 18 ปี เต็มได้จิ้มยัยเมล์สักครั้งยังวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงแชมป์เพื่อนชายร่วมห้องของ โปรดเอ่ยแซวพรางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "ไอ้...เวร มึงก็รู้ดียัยนั่นหวงตัวจะตาย แม่งคบมา 3 ปี ทำได้แค่กอดเบื่อชิบหาย นี่ถ้ากูไม่ติดว่ายัยนั่นเป็นคุณหนูของ วิภาวงศ์ นะกูไม่ชายตาแลมันหรอกว่ะ" โปรดชายหนุ่มวัยกำลังคึกคะนองรูปหล่อ พ่อรวย และมีนิสัยเจ้าชู้แต่ก็เอาตัวรอดได้ตลอดเวลา เมื่อแฟนสาวอย่างเมล์เธอตามหาเขาทุกครั้งที่ติดต่อไม่ได้ "ดืมเต็มที่เลยนะทุกคน อ้าว! หมดแก้ว" ร่างของหนุ่มสาวนับสามสิบชีวิต กำลังกระจายตัวอยู่รอบคฤหาสน์หรู บางคนกระโดดทุ่มตัวลงสระน้ำ จนละอองน้ำกระเซ็นแตกกระจายสะท้อนแสงไฟนีออนสีสดฉูดฉาด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ น้ำหอมราคาแพง และความดิบเถื่อนของวัยเยาว์ที่ไร้ขีดจำกัด กลางวงล้อมของสายเพื่อน ๆ และเสียงเชียร์รอบสระ โปรด ทายาทคนเดียวแห่งตระกูลเซอร์เรส ยืนตระหง่านอยู่พร

บทที่ 3 @สระน้ำ เมล์วิ่งลงบันไดมาจนถึงประตูทางออกสู่บริเวณสระน้ำ ร่างบางหยุดชะงัก สายตากลมโตที่คลอน้ำตาเหม่อลอยมองดูบรรยากาศปาร์ตี้ตรงหน้า เพื่อนร่วมชั้นและหนุ่มสาวต่างพากันเต้นรำ กอดจูบ และโยนตัวลงน้ำอย่างสนุกสนาน... ชาติที่แล้วเธอไปทำอะไรไว้ ทำไมภาพความสุขพวกนั้นถึงได้ตัดสลับกับฝันร้ายในอ่างน้ำชั้นบนอย่างย่อยยับขนาดนี้ หัวใจของเธอเหมือนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืนข่มอารมณ์สั่นคลอนอย่างสุดกำลัง... ถ้าร้องไห้ออกไปตอนนี้ ทุกคนก็คงมีแต่หัวเราะเย้ยหยันและเอาไปพูดสนุกปาก "พี่ชุบคะ... ขอไวน์หน่อยค่ะ" เธอเดินตรงไปหาแม่บ้านคนเดิม พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "เอ๋... คุณเมล์ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าซีด ๆ" "เปล่าค่ะ... เมล์แค่อยากดื่มนิดหน่อย" พี่ชุบมองด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมส่งแก้วให้ เมล์รับมาแล้วยกกระดกเพียวๆ จนหมดแก้ว... แก้วที่หนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยแก้วที่สองและแก้วที่สาม แอลกอฮอล์ดิบ ๆ แล่นผ่านลำคอขมซาบซ่าน ร่างกายเริ่มร้อนวูบวาบ มึนงง และชาชินขึ้นมาทีละนิด เวลานี้เข็มนาฬิกาบนผนังหมุนเข้าใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที... อ

บทที่ 5 "อยู่เฉยๆ สาวน้อย เธอยังไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุจัดดังชิดใบหูเล็ก มือหนาพยายามกดสะโพกบางเอาไว้เพื่อดึงสติ แต่ฤทธิ์ยาปลุกเซกส์เข้มข้นที่หมุนเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเมล์กลับทำลายระบบรับรู้ไปสิ้น ร่างเล็กตะเกียกตะกายขยับกายขึ้นนั่งคร่อมบนตักแกร่งของร่างโตอย่างไม่ย่อท้อ สัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวทำเอามาเฟียหนุ่มใหญ่ถึงกับชะงักกึก! คนขับรถคนสนิทที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกหลังถึงกับเหงื่อตก รีบเบือนสายตากลับไปมองถนนมืดมิดด้านหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาหรือส่งเสียงหายใจรบกวนเจ้านาย "ฮึก... ช่วยเมล์ด้วยได้ไหมคะ..." เสียงหวานสั่นพร่าราวกระซิบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ไอร้อนจากลมหายใจกระเส่าเป่ารดลงบนแผงอกแกร่งที่โผล่พ้นรอยแยกเสื้อเชิ้ต ปะทะเข้ากับไรขนอ่อนชวนสยิว "ร้อน... ร้อนเหมือนไฟจะเผาเนื้อแล้ว... ฮึก!" ดวงตากลมโตคลอน้ำตาช้อนขึ้นมองฌาลัลล์อย่างน่าสงสาร สองมือเล็กไขว่คว้าเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่น ความทรมานจากพิษยาและแอลกอฮอล์สี่แก้วกดดันให้เธอเบียดสะโพกเข้าหาความอบอุ่นตรงหน้าอย่างลืมตัว... ส่งผลให้เส้นประสาทความอดทนของมาเฟียวั

บทที่ 7 ค่ำคืนอันตรายที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและบีบหัวใจได้เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางอารมณ์ปรารถนาที่ยากเกินกว่าจะหยุดยั้ง... โดยที่ทั้งคู่ต่างไม่รู้เลยว่าผลของบาป ในคืนนี้ จะผูกมัดชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล! "เด็กน้อยผู้ไม่ไร้เดียงสา... เธอเล่นผิดคนแล้ว" น้ำเสียงแหบต่ำเต็มไปด้วยความดุดันและอันตราย บทรักบนเตียงกว้างโดยมาเฟียผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วนบัดนี้ปะทุขึ้นอย่างระงับไม่อยู่ ชายหนุ่มละทิ้งความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดลงจนสิ้น ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กดเรียวขาทั้งสองข้างไว้แน่น สายตาคมดุกวาดมองผิวกายเนียนนุ่มขาวผ่องที่กำลังสั่นระริกด้วยความทรมานจากพิษยา "อืม... ผิวเนียนเนื้อแน่นดี" ฌาลัลล์สถบในลำคอ พลางโน้มตัวลงไปซุกไซ้สร้างรอยรักไว้ทั่วซอกคอและหน้าอกอวบอิ่มอย่างหนักหน่วง "ฉันจะทำให้เธอลืมผู้ชายทุกคน ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้นของเธอ!" "อ๊าาา... แด๊ดดี้! ปากคุณทำเมล์เสียวได้ขนาดนี้เลยเหรอคะ... เมล์ชอบ... อื้อ!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือหยาบตีลงบนสะโพกงอนงามเบาๆ ก่อนจะออกแรงจับร่างเล็กพลิกคว่ำหันหลังเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ตามสัญชาตญาณของคนอย่างฌาลัลล์ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้

บทที่ 9 ฌาลัลล์ที่นอนมองอยู่นานค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ โดยไม่ทุกข์ไม่ร้อน ชายหนุ่มยกมือขึ้นแคะหูเบาๆ จากเสียงกรีดร้องแปดหลอดของเด็กสาว ตรงมุมปากหยักได้รูปปรากฏรอยยิ้มกวนโทโสและอันตรายขึ้นมาเล็กน้อย "ร้องตะโกนโวยวายซะเสียงดัง... จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยหรือไง ยัยเด็กดื้อหนีพ่อแม่เที่ยวเตร่จนเสียตัว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตาคมดุกวาดมองเด็กสาวที่กำลังสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ "แล้วก็นี่มันห้องของฉัน... เธอต่างหากที่โผเข้ามาซุกอกฉันกลางสายฝน แล้วยังอ้อนวอนให้ฉันช่วย 'ถอนพิษ' ให้ทั้งคืน!" "ไม่จริง! คุณมันคนแก่ฉวยโอกาส!" เมล์โวยวายทั้งน้ำตา เม็ดน้ำตาใสๆ ร่วงผละออกจากดวงตากลมโต ร่างบางกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองรอบเตียงด้วยความลนลาน ทว่ากลับไม่พบแม้แต่เศษผ้าที่จะนำมาปกปิดร่างกายได้เลย ฌาลัลล์หัวเราะหึในลำคอ สายตาคมอันตลายจ้องมองท่าทางขวัญเสียของเด็กสาว แม้ใบหน้าคมคายจะไม่แสดงความโกรธ แต่แววตาและรังสีอำนาจรอบตัวเขากลับน่ากลัวและกดดันจนเมล์รู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ "เสื้อผ้าเธอน่ะ... เธอฉีกมันทิ้งเองกับมือตั้งแต่เมื่อคืน แล้วตอนนี้จะเอาชุดไห