รักษาหัวใจนายมาเฟีย

รักษาหัวใจนายมาเฟีย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-08
โดย:  เลคเชอร์อัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
85บท
2.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อมาเฟียหนุ่มผู้เย็นชา ต้องกลายเป็นคนไข้ของหมอสาวที่ไม่เคยยอมใคร หลังถูกทำร้าย เขาจึงจ้างเธอด้วยค่าตอบแทนสูงลิ่วให้มาเป็นหมอประจำตัวและดูแลเขาที่บ้าน จากคนไข้เอาแต่ใจกับหมอสาวปากแข็งที่ไม่เคยลงรอยกัน ความใกล้ชิดกลับค่อย ๆ เปลี่ยนความไม่ถูกชะตาให้กลายเป็นความห่วงใย และความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่าหน้าที่ แต่เมื่อความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เขาถูกทำร้ายเริ่มถูกเปิดเผย เธอกลับพบว่าการเข้ามาในชีวิตของเขาอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เมื่อความรักกำลังไปได้สวย แต่ความลับกลับกำลังจะพรากพวกเขาออกจากกัน สุดท้ายแล้ว หมอสาวคนนี้จะเป็นเพียงคนที่รักษาบาดแผลของเขา หรือจะเป็นคนที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาลกันแน่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1 มีสิทธิ์อะไร

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
85
1 มีสิทธิ์อะไร
ปัง!! ปัง!! ​เสียงกระสุนปืนฉีกอากาศก้องสนั่นบนท้องถนนกลางกรุง เสียงกรีดร้องผสานความวุ่นวายของผู้คนที่ล้มลุกคลุกคลานหนีตาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำชุ่มเลือดพุ่งทะยานฝ่าความมืดอย่างไม่คิดชีวิต ​อันดากัดฟันกรอดจนสันกลามปูดเกร็ง มือขวากดแน่นเข้าที่บาดแผลบริเวณหน้าท้อง เลือดข้นสีแดงสดทะลักซึมผ่านซอกนิ้วไม่หยุด ทุกย่างก้าวบีบหัวใจเหมือนเหยียบลงบนเศษกระจก แต่หยุดขยับคือจบชีวิต ​"มันอยู่นั่น! ล่าหัวมันให้ได้!" "อย่าให้มันรอดไปได้ สาดกระสุนใส่แม่งเลย!" ​เสียงเท้าหนักๆ นับสิบคู่กระทึบลงบนพื้นคอนกรีตไล่หลังมาติดๆ อันดาหันกลับไปสบตาแวบเดียว แววตาคมกริบฉายรังสีเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนทิศทาง พุ่งตัวดิ่งไปยังรถยนต์ที่กำลังสตาร์ตหน้าร้านสะดวกซื้อ พรึบ!! ​ปัง!! ​ประตูฝั่งผู้โดยสารโดนกระชากออกอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะแทรกตัวพุ่งเข้ามาในรถ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นควันปืนทะลักเข้าชนจมูกมินตราจนเธอผงะ ​"เห้ยนี่คุณ! ขึ้นมาได้ยังไ..." ​แกร๊ก! ​ลำกล้องปืนสั้นเหล็กกล้าเย็นเฉียบกระแทกพรวดเข้าที่ขมับซ้ายของมินตราจนศีรษะเธอเอียงตามแรงกด สายตาคมกริบของอันดาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมและดุด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-09
อ่านเพิ่มเติม
2 ฉันเป็นหมอ
​ ​"เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะค่อยห่วงงาน..." อันดากระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาเริ่มพร่ามัวแต่ยังคงจับจ้องมินตราไม่คลาดสายตา "ขับไป... อย่าให้กูต้องหมดความอดทน" "แล้วคุณจะไปไหน" อันดาเริ่มตากระตุก ใบหน้าคมคายซีดเผือดจากการเสียเลือดอย่างหนัก แต่กระบอกปืนในมือยังเล็งมาที่เธอไม่ตก ​"เลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้า..." อันดาไม่ได้ตอบคำถามเธอ เขาแค่เอ่ยปากสั่งเธอต่อเท่านั้น ​"เลี้ยวซ้ายมันทางไปเปลี่ยว คุณจะไปนอนตายเป็นศพไร้ญาติหรือไง" มินตราเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตาประเมินชีพจรตรงลำคอเขาอย่างรวดเร็ว "ฟังนะ ฉันเป็นหมอ... ถ้าคุณอยากรอด คุณต้องยอมให้ฉันพาไปที่โรงพยาบาลหรือคลินิกเพื่อนฉัน ฉันมีอุปกรณ์เย็บแผลและห้ามเลือดให้ได้ แต่ถ้าคุณยังดื้อจะไปโกดังร้าง ยังไงคุณก็ตาย เลือกเอา!" ​"อึก! อื้อ..." ​อันดาไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงก้มลงมองดูมือข้างที่กุมท้องไว้ เลือดสีแดงสดเหนียวข้นยังคงทะลักออกมาตามซอกนิ้วไม่หยุด ​"เชื่อฉันเถอะนะ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้คุณได้ช็อกตายจริง ๆ แน่" ​มินตราไม่ได้ขู่แต่มันคือความเป็นจริงทางการแพทย์ ถ้าเขายังดื้อดึงกดแผลไว้แบบนี้ หัวใจเขาจะล้มเหลวเพราะขาดเลือดในไม่ช้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-09
อ่านเพิ่มเติม
3 อดทน
เอี๊ยด!! ​รถของมินตราเบรกที่หน้าคลินิกของปริมเพื่อนรัก ​"ปริมแกอย่าเพิ่งปิดรอก่อน!" มินตรารีบตะโกนบอกเพื่อนรัก ในขณะที่ปริมกำลังจะปิดคลินิกพอดี ​"อะไรของแก แกจะตะโกนทำไมยัยมิน! แล้ววันนี้แกขึ้นเวรไม่ใช่หรือไงทำไมถึงยังมาซิ่งรถอยู่นี่ได้ละ" ปริมหันมาขมวดคิ้วใส่ ทำหน้าสงสัยจนมินตราดูออก ​"เออ... มาช่วยฉันก่อนเร็ว ๆ!" ​"ทำไม มีใครจะตายหรือไง" ​"มีแน่ถ้าแกไม่รีบมาช่วยฉัน" มินตรารีบเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้ววิ่งถลาเข้าไปจับแขนปริม ลากเพื่อนสาวที่ทำหน้าเหวอให้รีบเดินตรงมาที่รถอย่างลนลาน ​"เดี๋ยวๆ ยัยมิน แกไปฟัดกับอะไรมา ทำไมเสื้อกาวน์แกเปรอะเลือดขนาดนั้น!" ปริมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคราบเลือดสด ๆ บนตัวเพื่อน "แกบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น" ​"ไม่ใช่เลือดฉัน! เลือดตาบ้านี่ต่างหาก" มินตราชี้นิ้วไปที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า "เขาโดนยิงมา! เลือดทะลักจนเบาะฉันจะเน่าหมดแล้วเนี่ย รีบไปเอาเตียงพยาบาลกับชุดผ่าตัดเล็กมาเร็วเข้า" ​ปริมชะโงกหน้ามองผ่านกระจกรถ ก่อนจะผงะถอยหลังก้าวหนึ่งเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงเบาะอย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-09
อ่านเพิ่มเติม
4 คนไข้พิเศษ
หลายวันต่อมา @โรงพยาบาลอัครเวช ฮอสพิทัล “หมอมินคะ!” เสียงเรียกของพยาบาลแอมดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งตามมินตราที่กำลังเดินถือแฟ้มคนไข้ไปตามทางเดินของโรงพยาบาลด้วยท่าทางเร่งรีบ “แฮ่ก~ แฮ่ก~ หมอมิน...รอก่อนค่ะ” มินตราชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหันกลับไปมองพยาบาลสาวที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงหน้า “ว่าไงคะพี่แอม ทำไมต้องวิ่งมาขนาดนั้นด้วยคะ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” “ก็หมอมินเดินเร็วมากนี่คะ แอมเรียกตั้งหลายรอบแล้วหมอมินไม่หันเลย” แอมพูดพลางยกมือขึ้นทาบหน้าอก พยายามสูดหายใจให้เป็นปกติ มินตราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ “ขอโทษค่ะ หมอกำลังจะไปตรวจคนไข้ห้องต่อไปพอดี แล้วพี่แอมมีอะไรหรือเปล่าคะ” “พอดีมีคนไข้มารอพบหมอมินที่ห้องตรวจค่ะ” “คนไข้เหรอคะ” คิ้วเรียวของมินตราขมวดเข้าหากันทันที “ใช่ค่ะ” “แต่วันนี้หมอไม่มีนัดคนไข้นี่คะ” “แอมก็คิดเหมือนกันค่ะ ตอนแรกแอมก็ถามเขาแล้วว่าได้นัดกับหมอมินไว้หรือเปล่า แต่เขาบอกว่าไม่ได้มีนัดค่ะ” “อ้าว...” มินตรามองแอมด้วยสีหน้าสงสัย “ถ้าไม่มีนัด แล้วเขามารอหมอทำไมคะ” “เขาบอกว่าเป็นคนไข้พิเศษของหมอมินค่ะ” “คนไข้พิเศษ”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-09
อ่านเพิ่มเติม
5 ทำไมต้องเป็นฉัน
“กระสุนฉันก็เป็นคนผ่าออกให้ คุณควรที่จะขอบคุณมากกว่าที่จะมาบุกรุกห้องตรวจของฉันแบบนี้นะคะ” “ครับ...ผมรู้ดี” อันดาตอบพร้อมกับมองเธอนิ่ง ๆ “เพราะแบบนั้นผมถึงมาที่นี่” “มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมาเถอะค่ะ คนไข้คนอื่น ๆ รอหมออยู่” “ผมต้องการที่จะจ้างคุณหมอเพื่อไปดูแลผมที่บ้าน” “อะไรนะคะ” มินตราแทบคิดว่าตัวเองฟังผิด “ครับ...คุณหมอฟังไม่ผิดหรอกครับ” อันดาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ก่อนจะหยิบแก้วชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง “ผมต้องการให้คุณไปอยู่ดูแลแผลผมที่บ้าน” “แค่เรื่องแผลนี่งั้นเหรอคะ” “ครับ ผมต้องการหมอฝีมือดีแบบคุณไปดูแล” “ไม่ค่ะ” มินตราตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด “ฉันเป็นหมอผ่าตัด ฉันมีหน้าที่ผ่าตัดคนไข้ที่โรงพยาบาล ฉันไม่สะดวกที่จะไปดูแลคนไข้ที่มีแต่เรื่องอันตรายแบบคุณ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ใช่” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะวางแก้วชาลง “เพราะแบบนั้นผมถึงต้องการที่จะให้คุณไปดูแลผม” “ไม่ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าหมอไม่สะดวก” “คุณได้เงินจากที่นี่เท่าไหร่ ผมให้คุณอีกสองเท่า” “ไม่ค่ะ” “สามเท่า” คำตอบสั้น ๆ ของอันดาทำให้มินตราที่กำลังจะเดินไปหยิบแฟ้มถึงกับชะงัก 'สามเท่างั้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-09
อ่านเพิ่มเติม
6 ลงเรือลำเดียวกัน
“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ” มินตราขมวดคิ้วแน่น เธอยังคงยืนอยู่ตรงหน้าอันดาโดยไม่ยอมถอย แม้คำพูดของเขาจะทำให้บรรยากาศในห้องตรวจเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากตอนแรกที่เธอคิดว่าเขาเพียงแค่มาขอให้เธอไปดูแลแผล กลับกลายเป็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังพูดถึงเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นมาก อันดามองสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดมากแค่ไหน “ถ้าจะให้ผมอธิบายตรง ๆ ก็คือ ไอ้พวกศัตรูของผมมันรู้แล้วว่าคุณคือคนที่ช่วยผมไว้” “...” มินตรานิ่งฟังทันที “และแน่นอนว่าไอ้พวกนั้นมันคงไม่เก็บคุณไว้แน่” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ประโยคสุดท้ายกลับทำให้มินตรารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “นี่มันเรื่องอะไรกัน” เธอถามออกไปอย่างสับสน “ศัตรูของคุณเป็นใคร แล้วทำไมพวกเขาต้องมายุ่งกับฉันด้วย ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ วันนั้นฉันแค่เห็นคุณได้รับบาดเจ็บฉันก็เลยช่วยตามหน้าที่ของฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณไปมีเรื่องอะไรกับใครมา” อันดายังคงมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมรู้ครับว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเกี่ยวข้อง” “ถ้ารู้ แล้วทำไมคุณถึงพูดเหมือนฉันเข้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-11
อ่านเพิ่มเติม
7 อย่าคิดว่าพิศวาส
“คุณไม่มีหลักฐานอะไรมาให้ฉันดูเลย คุณบอกว่ามีศัตรูบอกว่าพวกมันรู้จักฉัน บอกว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณพูดเรื่องจริง หรือคุณแค่หาเหตุผลมาหลอกให้ฉันไปอยู่กับคุณ” อันดาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมของเขาจับจ้องเธออย่างพิจารณาก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณช่วยชีวิตของผมไว้ ผมก็คงจะไม่มาพูดให้มันเสียเวลาขนาดนั้นหรอกครับ คุณหมอ” “หมายความว่าไงคะ” “หมายความว่าถ้าผมต้องการจะใช้คุณเป็นตัวล่อ หรือทำอะไรคุณจริง ๆ ผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลามานั่งต่อรองกับคุณแบบนี้” คำพูดนั้นทำให้มินตราเงียบไป “ผมสามารถบังคับคุณได้ตั้งแต่วันนั้นแล้วแต่ผมไม่ได้ทำ” “วันนั้นคุณเอาปืนจ่อฉันนะคะ!” มินตราเถียงกลับทันที “คุณเรียกนั่นว่าไม่ได้บังคับเหรอ” มุมปากของอันดากระตุกขึ้นเล็กน้อย “ตอนนั้นผมกำลังถูกไล่ล่าและเสียเลือดอยู่ ผมไม่มีเวลามานั่งอธิบายให้คุณฟัง” “แล้ววันนี้ล่ะคะ” “วันนี้ผมกำลังอธิบายอยู่” “แต่ฉันก็ยังไม่ไว้ใจคุณอยู่ดี” “ผมเข้าใจ” คำตอบง่าย ๆ ของเขาทำให้มินตราชะงักไปเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะเถียงหรือกดดันเธอมากกว่านี้ แต่ชายตรงหน้ากลับยอมรับมันอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-11
อ่านเพิ่มเติม
8 ข้อตกลง
“ตะ...แต่ฉันต้องทำงานที่นี่นะคะ” มินตราพยายามรวบรวมสติหลังจากได้ฟังคำพูดของอันดามาตลอดหลายนาที เธอเหลือบมองไปรอบห้องตรวจของตัวเองราวกับกำลังหาทางออกให้กับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า “ฉันเป็นหมอผ่าตัดนะคะ ถ้าจะให้ฉันเป็นหมอประจำคนไข้แค่คุณคนเดียว มันไม่ชิน” “คุณอยากจะส่งเวรที่นี่ก็ได้นี่ครับ” อันดาตอบกลับอย่างง่ายดายราวกับเรื่องที่กำลังพูดกันอยู่นั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย “ผมไม่ได้ห้าม แต่แค่ต้องอยู่ในความดูแลของผม” มินตราขมวดคิ้วทันที ได้ไงละ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าเธอยังมาทำงานที่นี่แล้วจะมีคนคอยตามประกบหรือคอยคุ้มกันเธอตลอดเวลา มันจะสะดวกได้ยังไงกัน เธอเป็นหมอผ่าตัด ต้องเข้าห้องผ่าตัด ต้องทำงานกับทีมแพทย์และพยาบาล ต้องมีสมาธิกับคนไข้ จะให้มีผู้ชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดเวลาไม่ได้ แค่คิดก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว “แต่งานของฉันมันต้องอยู่ในห้องผ่าตัดนะคะ” มินตรารีบอธิบาย “คุณจะมาคอยคุ้มกันฉันตลอดมันก็ไม่ได้หรอกนะ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกเหรอว่าจะคุ้มกันคุณแม้กระทั่งในห้องผ่าตัด”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-12
อ่านเพิ่มเติม
9 แค่ชั่วคราว
“ไม่มารบกวนเพื่อนร่วมงานฉัน” “ไม่มี” “แล้วถ้าเลิกงาน” “ผมจะให้คนไปรับ” “จำเป็นต้องมีคนไปรับด้วยเหรอคะ” “จำเป็น” “ทำไม” “เพราะคุณไม่รู้ว่าพวกมันกำลังจับตาดูคุณอยู่หรือเปล่า” คำตอบนั้นทำให้มินตราเงียบลง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่อันดาต้องการไม่ได้หมายความว่าเขาจะขังเธอเอาไว้ แต่เขาต้องการควบคุมความปลอดภัยของเธอในช่วงเวลาที่อยู่นอกโรงพยาบาลมากกว่า “แล้วที่บอกว่าดูแลคุณ ฉันต้องดูแลอะไรบ้าง” “ก็แค่ทำแผล” “แค่นั้น” “แค่นั้น” “ต้องอยู่ดูอาการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไหม” คำถามนั้นทำให้อันดาถึงกับขำในลำคอ ไม่รู้ว่าเธอจะขี้สงสัยอะไรขนาดนั้น “หึ... ไม่ถึงขนาดนั้น” “ต้องตรวจร่างกายทุกวันไหม” “ถ้าคุณเห็นว่าจำเป็น” “ต้องจัดยา” “ครับ” “ต้องอยู่ดูว่าคุณกินยาหรือเปล่า” “ถ้าคุณอยากดู” “แล้วต้องทำอาหารให้ไหม” อันดานิ่งไป มินตราหรี่ตามองเขา “อะไรคะ” “คุณถามเหมือนจะไปเป็นแม่บ้านมากกว่าเป็นหมอ” “ก็ฉันต้องรู้ขอบเขตงานของตัวเองสิคะ” “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับหน้าที่คุณ” “ก็ดีค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างพอใจ “เพราะฉันไม่ทำอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว” อันดาหลุดหัวเร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-12
อ่านเพิ่มเติม
10 ส่งแค่โลเคชั่นมา
มินตรามองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองกำลังนั่งคุยเรื่องบ้า ๆ อยู่กับคนไข้ที่เพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้ไม่กี่วันก่อน จากเดิมที่เธอคิดเพียงว่าเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่บังเอิญได้รับบาดเจ็บ และเธอก็ทำหน้าที่ของหมอด้วยการช่วยเขาเอาไว้ แต่ตอนนี้ชีวิตของเธอกลับถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายโดยไม่ทันตั้งตัว แถมคนที่เป็นต้นเหตุกลับนั่งอยู่ตรงหน้าอย่างสบายใจ ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย เธอถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังซวยแบบที่ไม่ควรจะซวยขนาดนี้ "ถ้าฉันรู้ว่าการเป็นหมอ แล้วเข้าไปช่วยคนแล้วฉันเองจะต้องซวยไปด้วย ฉันคงปล่อยให้คุณตายไปตั้งแต่ตรงนั้นแล้วค่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่แบบนี้" อันดาที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่เงียบ ๆ มองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับไม่ได้รู้สึกโกรธกับคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนกำลังพอใจกับความตรงไปตรงมาของผู้หญิงตรงหน้าด้วยซ้ำ "หึ... มันก็คงจะเป็นไปได้ยากหน่อยครับ เพราะจรรยาบรรณของหมอเขาไม่ได้สอนมาแบบนั้น ต่อให้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-12
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status