รักษาหัวใจนายมาเฟีย

​ ​"เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะค่อยห่วงงาน..." อันดากระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาเริ่มพร่ามัวแต่ยังคงจับจ้องมินตราไม่คลาดสายตา "ขับไป... อย่าให้กูต้องหมดความอดทน" "แล้วคุณจะไปไหน" อันดาเริ่มตากระตุก ใบหน้าคมคายซีดเผือดจากการเสียเลือดอย่างหนัก แต่กระบอกปืนในมือยังเล็งมาที่เธอไม่ตก ​"เลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้า..." อันดาไม่ได้ตอบคำถามเธอ เขาแค่เอ่ยปากสั่งเธอต่อเท่านั้น ​"เลี้ยวซ้ายมันทางไปเปลี่ยว คุณจะไปนอนตายเป็นศพไร้ญาติหรือไง" มินตราเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตาประเมินชีพจรตรงลำคอเขาอย่างรวดเร็ว "ฟังนะ ฉันเป็นหมอ... ถ้าคุณอยากรอด คุณต้องยอมให้ฉันพาไปที่โรงพยาบาลหรือคลินิกเพื่อนฉัน ฉันมีอุปกรณ์เย็บแผลและห้ามเลือดให้ได้ แต่ถ้าคุณยังดื้อจะไปโกดังร้าง ยังไงคุณก็ตาย เลือกเอา!" ​"อึก! อื้อ..." ​อันดาไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงก้มลงมองดูมือข้างที่กุมท้องไว้ เลือดสีแดงสดเหนียวข้นยังคงทะลักออกมาตามซอกนิ้วไม่หยุด ​"เชื่อฉันเถอะนะ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้คุณได้ช็อกตายจริง ๆ แน่" ​มินตราไม่ได้ขู่แต่มันคือความเป็นจริงทางการแพทย์ ถ้าเขายังดื้อดึงกดแผลไว้แบบนี้ หัวใจเขาจะล้มเหลวเพราะขาดเลือดในไม่ช้า

หลายวันต่อมา @โรงพยาบาลอัครเวช ฮอสพิทัล “หมอมินคะ!” เสียงเรียกของพยาบาลแอมดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งตามมินตราที่กำลังเดินถือแฟ้มคนไข้ไปตามทางเดินของโรงพยาบาลด้วยท่าทางเร่งรีบ “แฮ่ก~ แฮ่ก~ หมอมิน...รอก่อนค่ะ” มินตราชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหันกลับไปมองพยาบาลสาวที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงหน้า “ว่าไงคะพี่แอม ทำไมต้องวิ่งมาขนาดนั้นด้วยคะ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” “ก็หมอมินเดินเร็วมากนี่คะ แอมเรียกตั้งหลายรอบแล้วหมอมินไม่หันเลย” แอมพูดพลางยกมือขึ้นทาบหน้าอก พยายามสูดหายใจให้เป็นปกติ มินตราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ “ขอโทษค่ะ หมอกำลังจะไปตรวจคนไข้ห้องต่อไปพอดี แล้วพี่แอมมีอะไรหรือเปล่าคะ” “พอดีมีคนไข้มารอพบหมอมินที่ห้องตรวจค่ะ” “คนไข้เหรอคะ” คิ้วเรียวของมินตราขมวดเข้าหากันทันที “ใช่ค่ะ” “แต่วันนี้หมอไม่มีนัดคนไข้นี่คะ” “แอมก็คิดเหมือนกันค่ะ ตอนแรกแอมก็ถามเขาแล้วว่าได้นัดกับหมอมินไว้หรือเปล่า แต่เขาบอกว่าไม่ได้มีนัดค่ะ” “อ้าว...” มินตรามองแอมด้วยสีหน้าสงสัย “ถ้าไม่มีนัด แล้วเขามารอหมอทำไมคะ” “เขาบอกว่าเป็นคนไข้พิเศษของหมอมินค่ะ” “คนไข้พิเศษ”

“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ” มินตราขมวดคิ้วแน่น เธอยังคงยืนอยู่ตรงหน้าอันดาโดยไม่ยอมถอย แม้คำพูดของเขาจะทำให้บรรยากาศในห้องตรวจเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากตอนแรกที่เธอคิดว่าเขาเพียงแค่มาขอให้เธอไปดูแลแผล กลับกลายเป็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังพูดถึงเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นมาก อันดามองสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดมากแค่ไหน “ถ้าจะให้ผมอธิบายตรง ๆ ก็คือ ไอ้พวกศัตรูของผมมันรู้แล้วว่าคุณคือคนที่ช่วยผมไว้” “...” มินตรานิ่งฟังทันที “และแน่นอนว่าไอ้พวกนั้นมันคงไม่เก็บคุณไว้แน่” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ประโยคสุดท้ายกลับทำให้มินตรารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “นี่มันเรื่องอะไรกัน” เธอถามออกไปอย่างสับสน “ศัตรูของคุณเป็นใคร แล้วทำไมพวกเขาต้องมายุ่งกับฉันด้วย ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ วันนั้นฉันแค่เห็นคุณได้รับบาดเจ็บฉันก็เลยช่วยตามหน้าที่ของฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณไปมีเรื่องอะไรกับใครมา” อันดายังคงมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมรู้ครับว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเกี่ยวข้อง” “ถ้ารู้ แล้วทำไมคุณถึงพูดเหมือนฉันเข้า

“ตะ...แต่ฉันต้องทำงานที่นี่นะคะ” มินตราพยายามรวบรวมสติหลังจากได้ฟังคำพูดของอันดามาตลอดหลายนาที เธอเหลือบมองไปรอบห้องตรวจของตัวเองราวกับกำลังหาทางออกให้กับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า “ฉันเป็นหมอผ่าตัดนะคะ ถ้าจะให้ฉันเป็นหมอประจำคนไข้แค่คุณคนเดียว มันไม่ชิน” “คุณอยากจะส่งเวรที่นี่ก็ได้นี่ครับ” อันดาตอบกลับอย่างง่ายดายราวกับเรื่องที่กำลังพูดกันอยู่นั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย “ผมไม่ได้ห้าม แต่แค่ต้องอยู่ในความดูแลของผม” มินตราขมวดคิ้วทันที ได้ไงละ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าเธอยังมาทำงานที่นี่แล้วจะมีคนคอยตามประกบหรือคอยคุ้มกันเธอตลอดเวลา มันจะสะดวกได้ยังไงกัน เธอเป็นหมอผ่าตัด ต้องเข้าห้องผ่าตัด ต้องทำงานกับทีมแพทย์และพยาบาล ต้องมีสมาธิกับคนไข้ จะให้มีผู้ชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดเวลาไม่ได้ แค่คิดก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว “แต่งานของฉันมันต้องอยู่ในห้องผ่าตัดนะคะ” มินตรารีบอธิบาย “คุณจะมาคอยคุ้มกันฉันตลอดมันก็ไม่ได้หรอกนะ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกเหรอว่าจะคุ้มกันคุณแม้กระทั่งในห้องผ่าตัด”