Novels by นาวาฬ

บทที่ 59 คุณแม่สิตาเอ่ยขึ้นเบาๆ กับลูกสาวที่กำลังจ้องมองจานข้าวตรงหน้าเหมือนคนคิดอะไรเพลินๆ "รีบกินเถอะ เมล์ พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ" "ค่ะคุณแม่" สิตามองหน้าลูกสาว เธอดูออกว่าลูกสาวมีเรื่องให้กังวลใจ จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "มีอะไรไม่สบายใจไหมลูก ทำไมทำหน้าแบบนั้น?" "เปล่าค่ะคุณแม่... เมล์แค่เพลียๆ นิดหน่อยค่ะ" เมล์รียารีบปฏิเสธ พลางส่งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อนความว้าวุ่นใจเพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่ผิดสังเกต แต่ดวงตาคู่สวยกลับไม่กล้าสบตาตรงๆ เธอเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานของตัวเองแทน สิตามองท่าทีของลูกสาวด้วยความเอ็นดูและห่วงใย เธอเป็นผู้ใหญ่ผ่านโลกมามาก มีหรือจะไม่รู้ว่าอาการเกร็งและประหม่าของเด็กสาวตรงหน้านั้น มีต้นเหตุมาจากสายตาคมดุของมาเฟียหนุ่มใหญ่ที่กำลังเดินแยกออกไปกับสามีของเธอ "ถ้าเพลียก็รีบกินนะลูก จะได้ขึ้นไปพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย" คุณแม่สิตาเอ่ยพลางยิ้มบางๆ "ส่วนเรื่องเรียนหรือมีเรื่องอะไร ถ้าเมล์มีอะไรไม่สบายใจ ก็บอกแม่กับคุณพ่อได้เสมอนะลูก" "ขอบคุณค่ะคุณแม่..." เมล์รียาเอ่ยเสียงเบา รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เพียงแค่

บทที่ 58 เวลาต่อมา~ ร่างบางในชุดลำลองอยู่บ้านธรรมดาแต่กลับดูสวยหวานน่ามอง หญิงสาวสวมเสื้อยืดปาดไหล่สีขาวเผยให้เห็นลำคอระหงและไหล่เนียนมน คูกับกระโปรงชีฟองจีบรอบสั้นสีฟ้าพริ้วไหวที่ขับผิวขาวออร่าให้ยิ่งโดดเด่น เมล์รียาเดินหน้าง้ำลงมาจากชั้นสองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะจำใจเดินมาทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ฌาลัลล์ เพราะจานอาหารและผ้าเช็ดปากของเธอถูกสิตาจัดวางเอาไว้ตรงนั้นอย่างบังคับกันอ้อมๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ แสนยั่วยวนจากเรือนกายของหญิงสาวลอยมาเตะจมูกมาเฟียหนุ่มใหญ่ทันทีที่เธอนั่งลง ฌาลัลล์ปรายสายตาคมกริบมองร่างเล็กข้างกาย ตั้งแต่ลาดไหล่เนียนสวยไปจนถึงเรียวขาสวยใต้กระโปรงชีฟองสั้น นัยน์ตาทรงอำนาจฉายแววพึงพอใจอย่างหนักจนยากจะปิดมิด เมล์รียาที่รู้สึกได้ถึงสายตาอันตรายที่จ้องมองมาก็ทำเป็นไม่สนใจ เธอแสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ พลางแอบถลึงตาใส่ฌาลัลล์เบาๆ เมื่ออยู่พ้นสายตาของพ่อและแม่เลี้ยง "มองอะไรนักหนาคะ... ไม่เคยเห็นคนแต่งตัวอยู่บ้านหรือไง" หญิงสาวงึมงำเสียงแผ่วพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ฌาลัลล์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาวระยับ ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกระซิบ

บทที่ 57 เขายืนมองเสี้ยวหน้าหวานด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะแอบเหลือบมองตามแผ่นหลังหนาของฌาลัลล์ที่เดินหายเข้าไปในตัวคฤหาสน์ รังสีอำมหิตและรัศมีทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวแด๊ดมาเฟียของเขามันช่างน่ากลัวและกดดันจนน่าขนลุก ในใจของโปรดได้แต่พนมมืออ้อนวอนและภาวนาอย่างหนัก... ขอร้องล่ะ ขออย่าให้แด๊ดพูดหรือทำอะไรกับเธอเลย! หลังจากที่เมล์รียายิ้มรับบางๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป เจ้าโปรดก็เดินกลับไปขึ้นรถสปอร์ตของตัวเอง ชายหนุ่มทิ้งตัวลงพิงเบาะอย่างหมดแรง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสับสนและใจร้อนลุ่มจนแทบคลั่ง! ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเลือกเอง... เขาเลือกที่จะยอมรับข้อเสนอของฌาลัลล์ เลือกลาภยศ สิทธิการบริหาร และเงินทองมหาศาลที่จะทำให้เขาสบายไปทั้งชาติโดยไม่ต้องเหนื่อย แต่ทำไม... ทำไมในอกมันถึงไม่ได้รู้สึกสุขสบายเลยสักนิด! "เมล์...เธอจะให้อภัยเราสักครั้งได้มั้ย เธอเฉยชาจนเราสัมผัสมันได้ว่าเธอจะหมดใจไปจากเรา" ความจริงที่ว่าเขากำลังจะเสียเมล์รียาไปให้กับชายอื่น มันกำลังเผาผลาญหัวใจเขาจนทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น! @ในห้องรับแขกหรูหราของคฤหาสน์ชอร์ท คุณพ่อวินสันกับ

บทที่ 56 เวลาต่อมา~ @คฤหาสน์ชอร์ท รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทบริเวณหน้าบันไดหินอ่อนกว้าง เจ้าโปรดเอียงกายก้มลงไปกระซิบเบาๆ ข้างแก้มเนียนของหญิงสาว "เมล์... ถึงบ้านแล้วนะเมล์" เขาเอ่ยเรียกเธออยู่สองสามครั้ง ทว่าร่างเล็กกลับยังคงนิ่งสนิท ไม่มีความขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ความเงียบสายนี้ฉุดเอาภาพเหตุการณ์เก่าๆ ในอดีตหวนกลับเข้ามาในหัวของชายหนุ่มทันที... ในอดีตยามที่เธอหลับในรถ สิ่งที่โปรดมักจะทำเสมอคือการตะคอกปลุกเธอเสียงดังแรงๆ แล้วสะบัดตัวลงจากรถพร้อมกับกระแทกประตูเสียงดังสนั่นจนเธอต้องตกใจสะดุ้งตื่นด้วยความกลัว ทว่าในเวลานี้... ชายหนุ่มกลับแทบกักเก็บหยดน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด... มีแต่เราสินะเมล์ที่คอยแต่ทำร้ายจิตใจเธอมาโดยตลอด แต่เธอก็ยังคงอดทนและแคร์เรามาตลอดสามปี ความคิดนั้นกัดกินหัวใจของเจ้าโปรดจนปวดรวดเกร็ง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าหวานออกอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปหมายจะหอมแก้มเนียนเพื่อซึมซับความอบอุ่น วาบ! ทันใดนั้น แสงไฟหน้าสว่างจ้าจากรถยนต์อีกคันก็ส่องสาดเข้ามาปะทะกระจกรถของเขาอย่างแรงจนตาพร่า! เจ้าโปรดชะงัก

บทที่ 55 เมล์รียายกยิ้มจางๆ บนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแผ่ว เธอค่อยๆ ยื่นมือเรียวเล็กขึ้นไปช่วยเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลซึมอยู่บนหน้าผากให้แฟนหนุ่มอย่างอ่อนโยน... ทว่าสายตาคู่สวยกลับแอบชำเลืองมองขึ้นไปบนระเบียงชั้นสองของโถงบ้าน ซึ่งมีร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์กำลังยืนกอดอกจ้องมองลงมาด้วยสายตาคมกริบ การกระทำนี้จึงเป็นเพียงแผนการประวิงเวลาเพื่อให้มาเฟียหนุ่มใหญ่เห็น และยอมถอยห่างออกไปจากชีวิตเธอเสียที "เราแค่หลงทางน่ะ... บ้านโปรดใหญ่โตขนาดนี้ ใครจะไม่หลงได้ยังไงกันล่ะ! เมล์เคยมาแค่ครั้งเดียวเอง" เจ้าโปรดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้รับสัมผัสแสนอ่อนโยนที่ไม่ได้เห็นมานาน ชายหนุ่มถือโอกาสยกมือขึ้นมากุมมือบางของเมล์รียาเอาไว้แน่น ความรู้สึกหวงแหนไร้ที่มาดุนดันอยู่ในอก ทว่าฌาลัลล์ที่ยืนมองภาพนั้นจากมุมสูงกลับเพียงแค่กระตุกยิ้มเย็น นัยน์ตาทรงอำนาจวาววับในความมืดสลัว ราวกับจะบอกให้รู้ว่าละครฉากนี้ไม่มีทางหลอกคนอย่างเขาได้เลยแม้แต่น้อย "หรือเธอชอบคนเลวๆ...แบบมันหรือไงแม่สาวน้อย" ทว่านั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิด... เพราะในหัวใจของมาเฟียหนุ่มใหญ่เวลานี้กำลังเต้นรัวด้วยความแรงของไฟหึงหวง นัยน์ตาคม

บทที่ 54 หญิงสาวชะงักกึก ร่างบางเกร็งตึงไปทุกส่วน สัมผัสถึงความร้อนผ่าว ความแข็งขึง และขนาดอันมหึมาใต้ร่มผ้าได้อย่างชัดเจน นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบพุ่งหลุดออกมานอกอก ในใจตะโกนร้องลั่นด้วยความตกตะลึง 'อ๊าย! พระเจ้า... มันใหญ่มาก! ใหญ่จนน่ากลัว! "หนูไม่มีวันทำเหรอ? คุณมันบ้าอำนาจ คุณมันตาแก่ตันหากลับ" ฌาลัลล์เอ่ยเสียงแหบต่ำชิดใบหูเนียน ขณะที่บังคับให้มือน้อยของเธอกำรอบเป้ากางเกงตึงแน่นนั้นไว้ไม่ให้ถอนหนี "งั้นก็ลองดูว่าระหว่างหอมแก้มฉันเบาๆ ชดใช้ความผิด... กับการถูกฉันจับทำโทษด้วย 'สิ่งนี้' ตรงนี้จนก้าวขาไม่ออก เธอจะเลือกอย่างไหน เมล์รียา" เมล์รียาชะงักกึกไปชั่วครู่ ลมหายใจติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความอึดอัดดุนดันใต้ฝ่ามือ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบพุ่งหลุดออกมา ร่างบางรีบขยับกายเข้าหาคนตัวโตเล็กน้อยเพื่อตัดปัญหา ก่อนจะยื่นใบหน้าหวานเข้าไปกดริมฝีปากจูบฟอดใหญ่ข้างแก้มสลักขลาของมาเฟียหนุ่มอย่างรวดเร็ว จ๊วบ! ฌาลัลล์ถึงกับกระตุกยิ้มเย็น นัยน์ตาคมกริบทอดมองคนพยศที่พยายามหาทางรอดอย่างหน้าเอ็นดูแฝงความเจ้าเล่ห์ "ใครสอนให้เธอหอมแบ