บทที่ 1 ทายาทโรงพยาบาลชื่อดัง

ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มร่างกำยำสมบูรณ์แบบดูสง่างามและน่าเกรงขาม ลูคัส นั่งใจจดใจจ่ออยู่กับกองเอกสารตรงหน้าของตัวเองอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ในช่วงเช้าของวัน ตระกูลโลรองต์เป็นเจ้าของโรงพยาบาลทั้งในประเทศไทยและประเทศฝรั่งเศส ลูคัสถูกบิดาแต่งตั้งให้ขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลในช่วงอายุ 28 ปี เพราะบิดาต้องการให้ชายหนุ่มเข้ามาเรียนรู้การบริหารงานทุกอย่างก่อนที่พ่อของเขาจะยกกิจการทุกอย่างให้กับเขา

ลูคัส โลรองต์ หนุ่มลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส อายุ 30 ปี ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของประเทศ ผมสีดำเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มนุ่มลึกมีเสน่ห์ของชายหนุ่ม ในตอนนี้ลูคัสได้เข้ามารับตำแหน่งของผู้อำนวยการโรงพยาบาลในสาขาของประเทศไทยตั้งแต่อายุยังน้อย บวกกับหน้าตาที่โดดเด่นของลูคัสกับการได้รับตำแหน่งตั้งแต่อายุยังไม่เข้าเลขสามจึงทำให้สื่อต่างๆ จับตามองชายหนุ่มเป็นพิเศษ 

“คุณลูคัสครับ” เสียงของคนสนิทเคาะประตูห้องทำงานของลูคัสพร้อมกับเอ่ยลอดผ่านประตูมา

“เข้ามา” ชายหนุ่มวางมือจากเอกสารตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยออกไป

สิ้นเสียงของลูคัส ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดแง้มออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างกำยำของมือขวาคนสนิทชื่อว่า อีวาน ที่ถือโทรศัพท์เครื่องหรูเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของลูคัส

อีวาน เป็นชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-รัสเซีย อายุ 35 ปี ร่างกำยำสูงโปร่งแข็งแรงเนื่องจากเขาผ่านการฝึกฝนเพื่อเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดอย่างหนักหน่วง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเข้ามาทำงานกับลูคัสตั้งแต่ที่เขาอายุ 30 ปี จนกระทั่งตอนนี้เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาอยู่รับใช้ลูคัสมาด้วยความจงรักภักดีและซื่อสัตย์ ในคราแรกลูคัสให้อีวานเป็นเพียงบอดี้การ์ดประจำตัว แต่ทว่าหลังจากอีวานทำงานกับลูคัสได้ถึงหนึ่งปี อีวานก็ได้รับตำแหน่งเลขาประจำตัวพ่วงมาด้วย พร้อมกับค่าตอบแทนในแต่ละเดือนที่เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าของค่าจ้างในตำแหน่งบอดี้การ์ด

“นายท่านต้องการจะคุยด้วยครับ” อีวานบอกกล่าวเจ้านายทันที ซึ่งนายท่านที่คนสนิทหมายถึงก็คือบิดาของลูคัสนั่นเอง 

เนื่องจากลูคัสไม่ค่อยชอบรับโทรศัพท์สักเท่าไหร่ โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาจึงถูกปิดเอาไว้ในตอนที่เขาทำงาน เพราะเขาไม่อยากให้ใครมารบกวนการทำงานของเขา บิดาของลูคัสจึงชอบติดต่อไปหามือขวาแทน

“เอามา” ลูคัสตอบกลับด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อย อีวานจึงก้าวเดินมายื่นโทรศัพท์ให้กับเจ้านาย ลูคัสจึงเอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์จากมือของคนสนิทไปแนบใบหูเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“มีอะไรครับพ่อ” 

‘ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันโทรหาแกไม่ได้หรือไง’ ลูติน โลรองต์ บิดาของลูคัสเอ่ยผ่านโทรศัพท์ตอบกลับมา

“ผมทำงานอยู่นะพ่อ” น้ำเสียงของลูคัสตอบกลับบิดาไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยไปด้วยความเหนื่อยล้า

‘พรุ่งนี้พ่อกับแม่จะบินกลับไปที่ไทย กลับบ้านด้วยล่ะ ไม่ใช่หมกตัวอยู่แต่เพนท์เฮาส์’ ลูตินเข้าประเด็นทันที เพราะเขาไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของลูคัสมากนัก

“ครับ”

‘ไปดูของขวัญให้แม่ของแกด้วยล่ะ’ 

“ครับ” พูดจบ ปลายสายก็กดวางสายไปอย่างรวดเร็ว ลูคัสยกโทรศัพท์ที่แนบใบหูของตัวเองอยู่ออก ก่อนที่เขาจะมองหน้าจอโทรศัพท์เล็กน้อยแล้วคืนไปให้กับอีวานทันที

“เดี๋ยวช่วงบ่ายมึงไปห้างกับฉันหน่อย” ลูคัสบอกกล่าวกับคนสนิท 

“ซื้อของขวัญให้มาดามเหรอครับ” อีวานเอ่ยถามอย่างรู้ทัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

“เออ” ลูคัสตอบกลับ จากนั้นเขาก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้กับคนสนิท 

อีวานรับโทรศัพท์กลับมาถือเอาไว้ ก่อนที่คนสนิทจะก้มหัวให้ลูคัสหนึ่งครั้งและหันหลังเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆ 

ลูคัสปรายตามองลูกน้องที่เดินออกไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้มหน้ามาตั้งใจทำงานต่อ ชายหนุ่มหมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงาน จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง ลูคัสจึงออกไปทานอาหารเที่ยงที่ร้านอาหารบนตึกสูง หลังจากที่ชายหนุ่มทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงตรงมาที่ห้างสรรพสินค้าทันที 

ชายหนุ่มร่างกำยำสวมชุดสูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตด้านในสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาสวมแว่นตากันแดดสีดำเพื่อปกปิดตัวตนจากสายตาของผู้คน เนื่องจากช่วงนี้เขากำลังถูกจับตามองจากสื่อเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงเริ่มมีแฟนคลับหรือกลุ่มคนที่คลั่งไคล้เขาคอยเข้ามากวนใจในยามที่ชายหนุ่มออกมาในที่สาธารณะแบบนี้

ลูคัสเดินตรงมายังร้านเครื่องเพชรร้านประจำของเขาโดยมีอีวานเดินตามมาติดๆ อีวานทำหน้าที่ดูแลเขามาตั้งแต่ลูคัสอายุ 25 ปี มือขวาคนนี้จึงรู้ใจลูคัสเป็นพิเศษเพราะก่อนหน้าที่อีวานจะมาทำงานกับชายหนุ่ม ก็ไม่มีใครที่ถูกใจลูคัสสักคน จนเขาต้องไล่คนออกเป็นว่าเล่นเลย

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะท่าน” เสียงของพนักงานสาวชุดดำเอ่ยทักทายลูคัสกับอีวานทันทีที่พวกเขาเดินเข้ามาในร้านเครื่องเพชรสุดหรู พนักงานสาวมองแค่ชั่วครู่ก็รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องเป็นผู้ที่มีฐานะหรือไฮโซอย่างแน่นอน เนื่องจากความโดดเด่นและสง่างามของเขา ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะสวมแว่นตาเพื่อปกปิดใบหน้า แต่ก็ไม่สามารถบดบังความสง่างามของเขาได้เลยสักนิด

“เครื่องประดับสำหรับผู้หญิง” เสียงทุ้มทรงพลังตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ให้แฟนเหรอคะ” พนักงานเอ่ยถามต่อ

“ให้แม่” น้ำเสียงของลูคัสทำให้หญิงสาวหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย

“ค่ะ เดี๋ยวดิฉันลองเอาเซตแนะนำมาให้ดูก่อนนะคะ” พูดจบ พนักงานก็หยิบเครื่องประดับออกมาวางบนตู้กระจกให้กับชายหนุ่มตรงหน้าทันที 

“สามเชตนี้เป็นคอลเลคชั่นใหม่ของทางร้านเลยนะคะ มีทั้งสร้อย แหวน และต่างหู รวมอยู่ในเชตเลยค่ะ” พนักงานสาวเปิดกล่องเครื่องเพชรทั้งสามชุดออกเพื่อให้ชายหนุ่มดู ลูคัสไม่ได้ถอดแว่นตากันแดดออก เขาเงียบและมองเครื่องเพชรทั้งสามชุดอยู่ชั่วครู่

ลูคัสใช้เวลาในการเลือกของขวัญให้มารดาไม่นานสักเท่าไหร่เพราะเขามีระยะเวลาที่จำกัด ช่วงนี้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ลูคัสจึงต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด 

หลังจากที่อีวานจัดการจ่ายเงินจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว อีวานก็เอื้อมมือไปถือถุงเครื่องเพชรแทนลูคัสทันที

“กลับเลยไหมครับนาย” อีวานเอ่ยถามทันทีที่พวกเขาเดินออกมาจากร้านเครื่องเพชรสุดหรูพร้อมกับถุงกระดาษสีดำที่มีโลโก้ของแบรนด์อยู่หน้าถุง

“กลับเลย” เสียงทุ้มทรงพลังของลูคัสตอบกลับอย่างราบเรียบ ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดินต่อ อีวานจึงถือถุงกระดาษเดินตามเจ้านายมาติดๆ 

“แก นั่นมันลูกชายทายาทโรงพยาบาลที่กำลังโด่งดังเป็นกระแสตอนนี้อยู่เลยนะ”

“หล่อทะลุแว่นมากเลยแก” 

เสียงของหญิงสาวกระซิบกระซาบกันระหว่างที่ลูคัสเดินผ่าน ชายหนุ่มได้ยินที่บทสนทนาได้ดีแต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ เขาไม่ได้มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้

ลูคัสเดินตรงมาเรื่อยๆ เพื่อมุ่งตรงไปยังลานจอดรถ แต่ทว่าในขณะนั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้นมา ทำให้ลูคัสหยุดเดินอย่างกะทันหัน ก่อนที่มือแกร่งจะล้วงไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูสีดำสนิทในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาดู และชายหนุ่มก็กดรับสายทันทีเมื่อพบว่าคนที่โทรเข้ามาคือเพื่อนสนิทของเขา

“ว่าไง” ลูคัสยกโทรศัพท์แนบหูพลางเอ่ยกับปลายสายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ 

“อือ เดี๋ยวกูไป” ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่เพื่อรอฟังปลายสายตอบกลับมา ก่อนที่ลูคัสจะตอบกลับไป หลังจากนั้นมือแกร่งก็ยกโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออกมาและกดวางสายอย่างรวดเร็ว เขากับเพื่อนสนิทมักจะคุยกันแบบนี้เป็นประจำ

“เข้าโรงพยาบาลต่อไหมครับ หรือจะไปไหนต่อ” อีวานเอ่ยถามเจ้านายเพื่อความแน่ใจว่าเจ้านายต้องการที่จะเปลี่ยนเส้นทางหรือเปล่า 

“กลับโรงพยาบาลเลย” ชายหนุ่มหันมาตอบกลับ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเดินต่อ แต่ทว่าในจังหวะนั่นเอง…

ตุบ!! โครม!

“อุ๊ย!” เสียงของคนที่เดินชนกันอย่างจังดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ร้องขึ้นมาด้วยความตื่นตกใจ