คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว

คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว

last update최신 업데이트 : 2026-01-16
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
26챕터
2.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

กว่าจะตัดใจได้ก็ตอนท้องแล้วเขาโวยวายว่าเธอผิดข้อตกลง เพราะสัญญากับคนรักเก่าที่ตายไปว่าจะไม่มีลูกอีก แล้วเธอกับลูกเป็นตัวอะไร ส่วนเกินในชีวิตอย่างนั้นเหรอ เมื่อมีค่าน้อยกว่าคนตาย แล้วเรื่องอะไรต้องทน!

더 보기

1화

ตอนที่ 1 อดทนมานานแล้ว เกินจะทนแล้ว

Bab 1

Alicia menutup berkas rekam medis terakhir hari itu, lalu memijat tengkuknya yang kaku. Shift hari ini benar-benar melelahkan. Bukan hanya karena tidak tidur selama 24 jam saja, tapi juga karena telepon dari orang tuanya pagi tadi masih terngiang nyata di kepala.

“Alicia, kamu sudah cukup umur. Charlotte juga sudah siap menikah dengan Jerry,”

suara ibunya terdengar lembut… namun penuh tekanan.

Alicia hanya terdiam waktu itu.

Bagaimana ia bisa menjawab?

Dadanya terasa sakit dan juga sesak saat mendengar nama Jerry di sebut

Jerry adalah pacarnya.

Bukan milik Charlotte.

Bukan milik anak angkat orang tuanya.

Yang lebih menyakitkan, mereka mengucapkannya seolah itu hal paling wajar di dunia.

“Kamu akan kami nikahkan dengan calon lain yang lebih cocok. Kamu harus mengalah terhadap adik mu. Ingat kondisi tubuh Charlotte lemah,”

ucap ayahnya dingin sebelum telepon terputus sepihak.

Alicia memejam lama. Napasnya berat.

Ia menyandarkan punggungnya disandar kursi.

Hal seperti ini sangat sering dilakukan oleh orang tuanya. 15 tahun Alicia mengalami hal menyakitkan seperti ini. Seharusnya ia sudah terbiasa. Namun nyatanya, rasa sakit tetap saja menusuk hingga uluh hati.

"Lagi-lagi harus mengalah demi anak pungut." Alicia tersenyum sinis. Namun air mata tetap saja menetes. Dengan cepat ia menguap pipinya.

Seperti biasa, yang harus mengalah adalah dia. Putri kandung.

Yang tidak pernah dianggap ada oleh orang tuanya.

Jika mereka tidak menginginkannya, lalu untuk apa menjemputnya di panti asuhan, lima belas tahun yang lalu.

Lamunan Alicia buyar ketika seorang perawat mengetuk pintu dan memberitahu, “Dokter Alicia, ada satu pasien lagi di ruang VIP.”

“Baik…” gumamnya, pasrah.

---

Tubuh Alicia terasa seperti hendak rubuh.

Sudah hampir 24 jam ia tidak tidur.

Piket malam + pasien emergency yang datang bertubi-tubi hingga subuh.

Kelopak matanya serasa dilem. Kepalanya berdenyut, dunia berputar.

Hanya 15 hari lagi ia resmi menjadi dokter tetap di Citra Hospital.

Karena itu, ia harus membuktikan diri agar diterima menjadi dokter tetap di rumah sakit ini. Ia ingin segera keluar dari keluarga Tonny Kurniawan. Dan menjalani hidup secara mandiri.

Sikap profesional, tidak boleh terlihat rapuh. Ia menarik napas panjang, kemudian memakai masker hingga menutup sebagian wajahnya. dan mendorong pintu pelan.

Ruang itu sunyi. Terlalu sunyi.

Di atas ranjang pasien, duduk seorang pria dewasa bertubuh tegap.

Kaki panjangnya menjuntai ke lantai, bahunya lebar.

Wajahnya tampak menahan nyeri, namun sorot matanya tajam saat melihat Alicia.

“Pasien… laki-laki dewasa?” gumam Alicia bingung.

Ruangan VIP itu dingin menusuk, AC terpasang di 16°C.

Namun punggung Alicia justru dipenuhi keringat dingin.

Ia adalah dokter yang menangani area sensitif karena SOP.

Dan pria di depannya, jelas bukan anak-anak.

Namun ia harus profesional. Demi bisa mendapatkan status dokter tetap. Jika tidak bekerja dengan baik, maka masa kerja tidak di lanjutkan. Itu artinya ia harus mencari rumah sakit yang lain.

“Halo,” Alicia memperkenalkan diri dengan suara serak.

“Saya Alicia. Anda boleh panggil saya Dokter Licia.”

Pria itu memperhatikannya dalam diam.

Mata tajam itu menilai, seolah meragukan kelayakannya.

Tidak tersenyum. Tidak bicara.

Dan keheningan itu membuat Alicia semakin gugup.

“Mengapa pasien dewasa tapi tetap diarahkan ke aku…”

batinnya, otaknya terasa lambat karena lelah. "Ya sudah setengah melakukan pemeriksaan, jika penyakitnya berat dan aku tidak bisa menanganinya, tinggal di serahkan ke dokter Joko, Spesialis Urologi," batin Alicia.

Bulu kuduk Alicia merinding ketika membayangkan benda yang akan ia lihat nanti.

Devan mengerutkan keningnya saat memandang Alicia.

“Ada apa?” tanyanya dalam suara rendah yang menggetarkan ruangan.

Alicia tersentak. Ia segera kembali ke mode profesional.

“Silakan buka, tuan," katanya sambil menunjuk tepat ke celana pria itu.

Devan refleks menoleh cepat. “Maksudnya?”

Alicia menelan ludah. “Iya… buka. Kalau tidak bisa, saya bantu bukakan.”

Hening.

Dua detik. Tiga detik.

“Dokter Licia…” suara Devan rendah tapi sangat jelas,

“Jangan mesum.”

“Hah? Mesum dari mana?!”

Alicia hampir tersedak napasnya sendiri.

“Kamu nunjuk celana saya,”

Devan mengangkat alis, tatapan menuduh.

“Itu karena saya dokter, bebas melihat tubuh manusia dibagian manapun. Bagi saya, bagian tubuh manapun, hanya lah gumpalan daging, tanpa nafsu, tanpa ketertarikan. Mau sebesar ini atau sebesar ini sekalipun, tidak masalah!”

Alicia berkata sambil menunjukkan jari telunjuk serta pergelangan tangannya.

Tapi Devan menatapnya dengan penuh kemarahan.

Alicia sudah terlalu lelah untuk debat. Saat ini ia ingin segera menyelesaikan pekerjaannya dan kembali pulang ke rumah untuk beristirahat.

“Silakan buka,” ulangnya tegas.

“Tidak.”

Devan menolak.

“Apa kau tahu siapa aku?

Aku Devan Alexander,” geramnya.

Nama itu jelas penting. Siapa yang tidak kenal Devan Alexander. Mendengar namanya saja sudah membuat nyali nyali menciut. Namun berbeda dengan Alicia. Wanita itu terlihat tenang dan tidak peduli.

Mode dokter otopilot aktif.

Tanpa peringatan, ia maju dan menarik karet celana training Devan.

“A—HEY!”

Devan hampir terlompat dari ranjang.

Alicia sudah setengah berjongkok.

Profesional. Sangat cepat.

“Tuan Devan, siapa pun Anda, saat ini Anda sedang sakit dan butuh pertolongan.

Dan saya… akan bekerja sebaik mungkin.” Alicia berkata dengan wajah tegang.

Devan ternganga tidak percaya.

Alicia bahkan sempat bercanda.

“Tidak pakai celana dalam ya?

Wah, persiapan yang sangat baik…”

Ia terkekeh gugup.

“Atau… Anda tipikal tubles? Yang memang gak bakal dalaman.”

Wajah Devan memerah padam.

Ia memang tidak memakai celana dalam karena cedera pinggul dan sulit menunduk.

Tapi dokter ini… tidak perlu terlalu jujur juga!

“Kamu mencari masalah denganku,” geramnya.

Ia hendak meraih celana itu kembali.

Namun Alicia dengan refleks medis tiada banding, menendang celananya jauh ke belakang.

Membuat Devan semakin ingin meledak.

---

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Pariyaphat
Pariyaphat
กำลังสนุกเลยคะต่อบทอีกนะคะ
2026-02-02 01:58:16
2
0
26 챕터
ตอนที่ 1 อดทนมานานแล้ว เกินจะทนแล้ว
ด้านนอกฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย อากาศมวลรวมเย็นและชื้น ยกเว้นห้องทำงานภายในบ้านพื้นที่กว่าหกสิบตารางวาของอชิรวิชย์กับพิมพ์ดาวตอนนี้สองสามีภรรยาจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร หลังจากพิมพ์ดาวถือภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์มาบอกสามีว่ากำลังท้อง อชิรวิชย์หน้าเครียดตาวาว เขากำลังโกรธมากประหนึ่งโลกจะถล่มดินจะทลายเพียงแค่ภรรยาบอกว่ากำลังตั้งท้องได้สามเดือน ชายหนุ่มถึงขนาดวางมือถือลุกขึ้นถลึงตา ถกแขนเสื้อเท้าสะเอว สบถถ้อยคำรุนแรงแล้วเดินวนไปวนมาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก “เราตกลงกันแล้วไง ว่าจะไม่มีลูก ไม่เด็ดขาด” เสียงคนเป็นสามีดังลั่นเกือบ ๆ จะตะโกน ระเบิดอารมณ์ออกมาราวกับว่านี่คือเรื่องเลวร้ายใหญ่โตที่สุดในชีวิตพิมพ์ดาวก็ใช่ย่อย ไม่ยอมเหมือนกัน ตัวเธอเล็กกว่าก็จริง แต่พอความโกรธเข้าครอบงำหญิงสาวผิวขาวราวกับหยวกกล้วยผู้พกพาความสูงมาแค่หนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรก็ลืมเรื่องขนาดตัวไปหมดสิ้น ใจคนเป็นเมียเต้นตุบ ๆ จะหลุดออกมาข้างนอก ความโกรธโหมกระพือแน่นอก เขาทำราวกับว่าลูกของเธอเป็นปิศาจซาตานน่าเกลียดน่ากลัวจนไม่สมควรเผยอขึ้นมามีชีวิตเฮงซวยเอ้ย ! สัญชาตญาณความเป็นแม่เติบโตตั้งแต่รับรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตในท
더 보기
ตอนที่ 2 วันนึงความฝันก็กลายเป็นจริงขึ้นมา
"แม่ฝากพิมพ์มันแหน่เด้อ" หอมนวลพยายามพูดภาษากลาง จึงฟังค่อนข้างแปร่ง  ด้วยหญิงวัยกลางคนเกิดและเติบโตในภาคอิสานมาเนิ่นนานถึงกระนั้นคนเป็นแม่ผู้มีใบหน้าขาวอวบปนฝ้าและกระบนหน้าจาง ๆ ตามวัยก็ปลาบปลื้มจริงจังว่าลูกได้สามีดีมีอันจะกิน  เป็นถึงสถาปนิก เงินเดือนมั่นคง คงจะดูแลลูกสาวตัวเองให้สุขสบาย"แล้วพิมพ์ไปอยู่บ้านเขา อย่าขี้เกียจนะลูก อย่าดื้อ คุณวิชย์พูดอะไร เราต้องฟัง เราความรู้น้อยกว่าเขา ให้ถือว่าเราไม่รู้ ต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยงานผัว จะได้เจริญ ๆ ไปด้วยกัน เข้าใจบ่อ"ตอนนั้นพิมพ์ดาวรับคำแม่เป็นมั่นเป็นเหมาะ อชิรวิชย์เดินทางไปออกแบบบ้านพักตากอากาศที่เชียงคานให้ลูกค้า จึงไปเจอพิมพ์ดาวที่ช่วยแม่ขายมะพร้าวแก้วอยู่ริมแม่น้ำโขงในตลาดถนนคนเดินของเชียงคาน เขาสะดุดตาความสดใสของเธอ แล้วเหมือนพิมพ์ดาวเองก็ถูกใจเขาเช่นกัน อชิรวิชย์อยากได้คนมาเยียวยาการสูญเสีย ประจวบเหมาะกับพิมพ์ดาวก็มองเขาด้วยความปลื้มปริ่ม เชื่อว่าชายหนุ่มความรู้สูง น่าชื่นชม ผิดกับตัวเองที่จบแค่มัธยม ความสัมพันธ์จึงเดินหน้าอย่างรวดเร
더 보기
ตอนที่ 3 เป็นความสัมพันธ์แบบไม่แน่ใจในบรรยากาศตลอดเวลา
"แกก็เลยออกจากบ้านผัวมาตัวเปล่าเล่าเปลือยประหนึ่งว่าตัวเองมีเงินร้อยล้าน เดี๋ยวเอามือถือมาสแกนซื้อคอนโดเกร๋ ๆ สักห้าล้านซุกหัวนอนไปก่อนงั้นเหรอ"พิมพ์ดาวเหลือบตามองเพื่อนแล้วจิ๊ปากเบา ๆ ก็ตอนนั้นเธอโทโหมาก นึกอะไรไม่ออกเลยมาหาเพื่อนแถวสนามบินสุวรรณภูมิ  พอมาถึงอารมณ์โมโหยังไม่ทันจางก็เวียนหัวเสียก่อน คลื่นไส้อาเจียนไปหลายรอบ จึงขอเพื่อนนอนพักหนึ่งชั่วโมง ตื่นมาตอนห้าโมงเย็นพอดี ความรู้สึกดีขึ้น จึงหยิบยาดมสมุนไพรจ่อจมูก ออกมาชี้แจงแถลงไขให้เพื่อนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นตรงม้านั่งหินหน้าบ้านทาวเฮ้าส์สองชั้น แก้วกานต์ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในบาร์โรงแรมสี่ดาวแถวสนามบินสุวรรณภูมิ หญิงสาวพักอยู่ในอพาร์ทเม้นท์เกือบ ๆ จะแออัด แต่ก็เจริญในคราวเดียวกัน ด้วยจำนวนยูนิตห้องเช่าเกือบสี่ร้อยห้อง ทำให้ที่นี่เหมือนเมืองขนาดย่อม สองสาวเปิดประตูนั่งคุยกันลดความอุดอู้ นั่งมาร่วมสองชั่วโมงคนเดือนผ่านไปแล้วเกือบยี่สิบคน"ฉันว่าแกสงบสติอารมณ์แล้วไปคุยกันดี ๆ ก่อนมั้ย วิชย์เขาอาจจะแค่ตกใจ""มันมีผู้ชายที่ตกใจว่าเมียท้องเลยเผลอสบถโวยวายอะไรแบบนี
더 보기
ตอนที่ 4 แล้วถ้า....ผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ล่ะ
ภายใต้ข้อดีร้อยข้อของเขา มีเงื่อนไขหนึ่งหนักแน่นมั่นคงเช่นเดียวกัน เป็นเหมือนกฏการคบหาระหว่างอชิรวิชย์และพิมพ์ดาว คือเธอจะต้องไม่มีลูกอชิรวิชย์ จมกับคนเก่า รักเก่า คนที่ตายไปแล้ว เกาะเกี่ยวเหนี่ยวรั้งยึดถือเอาไว้แน่น สิ่งที่ทุกคนไม่เคยรู้คือภายในบ้านหลังนั้นเต็มไปด้วยเมฆหมอกของผู้หญิงชื่อไอยรดาล่องลอยอยู่ทั่ว ในห้องนอนมีโกฐบรรจุเถ้ากระดูกของไอยรดา ทำให้พิมพ์ดาวตะขิดตะขวงใจทุกครั้งเมื่อมีความสัมพันธ์ทางกาย อยากจะแน่นแฟ้นแต่ก็ห่างเหิน อายฟ้าอายดิน อายวิญญาณอย่างไรก็ไม่รู้ในห้องทำงานเขามีภาพของไอยรดาตั้งอยู่ ส่วนภาพของพิมพ์ดาวระเห็จไปอยู่บนผนัง ทุกวันที่สิบสี่ซึ่งเป็นวันเสียชีวิตของไอยรดา อชิรวิชย์จะไปทำบุญที่วัด ไปทุกเดือน ไม่ว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลาย จะมีสงคราม เกิดรัฐประหาร มีการเคอร์ฟิว เกิดวิกฤตไวรัสแพร่ระบาด เขาก็ยังไปตอนแรกหมอดูที่วัด คำนวณฤกษ์งามยามดีของวันแต่งงานให้เป็นวันที่ 14 อชิรวิชย์เลื่อนไป 1 วันให้เป็นวันที่ 15 เพราะต้องไปทำบุญที่วัดให้กับไอยรดา ดูเหมือนผู้หญิงคนที่ตายไปแล้วจะเป็นเง
더 보기
ตอนที่ 5 มาเหมือนกันเหรอคะ
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่สิบสี่ อชิรวิชย์เตรียมข้าวของไปทำบุญที่วัดตามปกติ ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านแวะรับปิ่นโตอาหารจากร้านอาหารหน้าปากซอย จากนั้นวางไว้เบาะข้าง ๆ คนขับ ก่อนขยับเกียร์ เหยียบคันเร่งพารถไปข้างหน้า เจ็ดปีแล้ว ไอยรดายังค้างคาอยู่ในใจ อชิรวิชย์ตั้งคำถามภายในใจเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ว่าถ้าหากตอนนั้นเขาไม่โหมงานหนัก ไม่เอาแต่หมกมุ่นกับการหาเงิน ถ้าเขาพาเธอไปหาหมอเร็วกว่านั้นสักสามเดือน หกเดือน หรือหนึ่งปี หรือพาเธอไปตรวจสุขภาพทุกปี ถ้า...ถ้า...และถ้า... อชิรวิชย์ไม่เคยได้คำตอบของคำถาม  เพราะเขาไม่ทำสิ่งที่ตั้งคำถามในใจ และไม่มีโอกาสทำมันอีกแล้วและคำถามเหล่านั้นยังคงค้างคาเนิ่นนานมาจนกระทั่งเจ็ดปี รถเลี้ยวเข้าบริเวณวัดตอนเกือบเจ็ดโมง ชายหนุ่มตรงเข้าไปในโบสถ์ หลวงลุงรูปเดิมทอดสายตาอ่อนโยนมาให้ แกมแปลกใจนิด ๆ ว่า วันนี้อชิรวิชย์มาคนเดียว ปราศจากเงาของหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวผู้เป็นภรรยา"โยมพิมพ์ไม่มารึ" หลวงลุงมองเลยไปด้านนอก เผื่อว่าพิมพ์ดาวจะเดินตามมาทีหลัง อชิรวิชย์นั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าพ
더 보기
ตอนที่ 6 คนใหม่หน้าเดิม
ผุดลุกผุดนั่งมาสองสามวัน อารมณ์โกรธเคืองในใจของพิมพ์ดาวก็เริ่มจาง แล้วก็ตามประสาผัวเมีย นอนเห็นหน้ากันมาตลอดสามปี พิมพ์ดาวจึงเริ่มห่วงใยสามีอชิรวิชย์เป็นคนกินยาก กระเทียมไม่กิน ปลาร้าไม่แตะ น้ำมันเยอะไปไม่ได้ ของอบแฉะไปไม่กิน ของผัดเค็มไปก็ไม่ได้ พิมพ์ดาวต้องคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาตลอดพอไม่อยู่สองสามวันแทนที่จะห่วงตัวเองกลับห่วงว่าผัวจะไม่ได้กินข้าว "แกก็กลับไปดูเขาสิไป ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ตายไปแล้ว มาแย่งผัวแกไม่ได้หรอก ถ้าไม่กลับชาติมาเกิดใหม่หรือวิญญาณไปเข้าร่างใครแบบในละครน่ะนะ"แก้วกานต์ตวัดอายไลเนอร์กรีดลงบนเปลือกตา เห็นเพื่อนกระสับกระส่ายก็เข้าใจดี ผัวเมียกันถ้าไม่มีฝ่ายไหนฝ่ายนึงมีใหม่เป็นตัวเป็นตนก็ตัดกันยาก วนไปวนมาขี้คร้านก็กลับไปหากันเหมือนเดิม "คุณวิชย์เขาไม่โทรหาฉันสักกะสาย" พิมพ์ดาวพึมพำด้วยอารมณ์น้อยใจ ระทดท้อว่าสามีไม่รักไม่ห่วงเธอเลย คงเอาแต่นั่งขัดรูปคนรักเก่าอยู่แบบนั้น"ฉันส่งข้อความบอกเขาว่าแกอยู่ที่นี่"สีหน้าของพิมพ์ดาวจึงดีขึ้น แสดงว่าที่เขาไม่ตามไม่ใช่ว่าไม่ห่วง แต่เพราะรู้ว่าเธอปลอดภัยดีต่างหาก"แต่ถ้าฉันกลับไปแล้วเขาบอกให้ฉันไปทำแท้งล่ะ""ลูกเขา
더 보기
ตอนที่ 7 การเดินทางเพียงลำพัง
ฝนยังโปรยปรายมาอย่างต่อเนื่อง พิมพ์ดาวมองความมืดสลัวผ่านกระจกสนามบินด้วยสายตาหม่นหมอง บางคราวสายตาของพิมพ์ดาววูบไหว และบางคราวก็หม่นแสงอ่อนล้าลงหน้าท้องเธอเริ่มยื่นออกมา พอจะมองออกแล้วว่ากำลังท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว พิมพ์ดาวกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่วันนั้น เธอไม่เคยติดต่ออชิรวิชย์กลับไปอีกเลย“พิมพ์ลุกไหวมั้ย มาเช็คอินมา" เสียงแปร่งปร่าของพี่สาวกวักมือเรียก พร้อมเด็กชายวัยสามขวบและเด็กหญิงสี่ขวบ พิมพ์ดาวสะดุ้งออกจากความเศร้า หันไปตามเสียงเรียก ก่อนลุกเดินแอ่นตัวนิด ๆ ไปหา หญิงสาวยื่นพาสสปอร์ตให้พนักงานเช็คข้อมูล ส่วนกระเป๋าพี่เขยชาวออสเตรเลียมีน้ำใจยกให้เพราะพิมพ์ดาวกำลังท้อง “คุณพิมพ์ดาว เนินขาวนะคะ จะเดินทางไปที่ไหนคะ" พนักงานทวนข้อมูลเพื่อความถูกต้อง พิมพ์ดาวพูดคำว่า 'ออสเตรเลีย' ผ่านริมฝีปากแผ่วเบา อดไม่ได้จะเหลียวมองไปยังสายฝนด้านนอก คล้ายว่ามันเป็นภาพความฝันไม่ใช่ความจริง ทว่ามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างที่ต้องการ ชีวิตเดินทางผ่านพ้นการแต่งงาน มาจนกระทั่งวันที่เลิกรา แล้วอีกไม่นานการจากลากำลังก้าวเข้ามา“ของผู้โดยสารเรียบร้อยค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ" พนักงานยกมือไหว้หลังออกบรอดด
더 보기
ตอนที่ 8 อยากเห็นกับตา
"เราแวะหาอะไรกินก่อนมั้ยครับพี่วิชย์" อาทิตย์รวบรวมความกล้าชะโงกหน้าขึ้นมาถามเจ้านาย ถนนเส้นเข้าสุขุมวิทแออัดเช่นดังเดิม สี่หนุ่มในรถอันประกอบด้วย เอกสิทธิ์รับหน้าที่พลขับพ่วงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป อชิรวิชย์เป็นเจ้าของ A-Chi architecture นั่งข้างกัน และสถาปนิกระดับจูเนียร์ อาทิตย์ ชายหนุ่มผิวขาวชาวเหนือผู้เขินได้ทุกสถานการณ์ และกติกร หนุ่มใต้คมเข้ม ผู้พร้อมชงทุกหัวข้อแซวเพื่อนทั้งหมดเพิ่งกลับจากพรีเซนต์งานลูกค้าแถวเพลินจิตเป็นงานออกแบบร้านอาหารไทยฟิวชั่นของเชฟชื่อดังจากรายการทำิาหารยอดนิยม จะสร้างแลนด์มาร์คใจกลางสุขุมวิทปีนี้บริษัทออกแบบ A-Chi เติบโตมั่นคงขึ้นอีกก้าว หลังจากสองปีที่แล้ว อชิรวิชย์สร้างความฮือฮาด้วยการออกแบบที่พักเล็ก ๆ ทางภาคเหนือ ทว่าโดดเด่นจนนักเดินทางหลายคนทำรีวิวชื่นชมกลายเป็นกระแสบนโลกออนไลน์ ผู้คนจองเต็มไปถ่ายรูปจนได้ชื่อว่าเป็นแลนมาร์กใหม่ของดอยม่อนแจ่มหลังเหตุการณ์นั้นผ่านมาหนึ่งปี ทั้งบริษัทจึงทำงานกันหัวหมุน แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพื่อขยับขยายธุรกิจ อชิรวิชย์จึงย้ายออฟฟิศ ซึ่งแต่เดิมอยู่ใกล้บ้านข
더 보기
ตอนที่ 9 โต๊ะเจ็ม
ตอนแรกเอกสิทธิ์งงว่าน้องสะใภ้ทำไมสูงเลยเข่าตัวเองมานิดเดียว หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วยจริง แต่มัดแกละกระจายทั่วศีรษะด้วย ใบหน้ากลม แก้มย้อยแถมแดงแป๊ด น่าหยิกให้หายหมั่นเขี้ยว ตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อยว สวมชุดแขนตุ๊กตา สะพายกระเป๋ามาด้วยนี่แปลก ๆความสูงระดับนี้ไม่น่าจะทำอาหารได้หรือเปล่า ฟันขึ้นครบหรือยัง เอาอย่างนี้ดีกว่า“มาทำยัย" (มาทำอะไร) เด็กหญิงพิมพ์ประภายืนจ้องผู้มาเยือนแววตาจริงจัง ในบรรดาผู้ชายสี่คน เด็กหญิงตัวน้อยรู้จักแค่น้าอาทิตย์คนเดียว คนอื่นไม่รู้จัก กติกรก็ไม่ยกเว้น เด็กหญิงตัวน้อยชอบคนหน้าตาใจดี คุณสมบัตินั้นมีอยู่ในตัวอาทิตย์ ชายหนุ่มจึงเป็นที่จดจำเจ้าตัวเล็กยืนบนสนามหญ้า ย่ำเท้าท่าทางนักเลงทั้งที่ตัวกะเปี๊ยกเดียว ขายังไม่แข็งพอจะวิ่งเร็ว ๆ ได้ด้วยซ้ำ แต่ความมั่นใจแก่นแก้วเกินร้อย รอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ“มากินข้าวค่ะ คุณแม่หนูอยู่มั้ย” อาทิตย์ย่อตัวลงบอก อดหยิกแก้มขาวเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้  “โต๊ะเจ็ม" เด็กน้อยยิงฟันโชว์ เลียนแบบคำพูดของพนักงานในร้านที่ชอบกระซิบกันเ
더 보기
ตอนที่ 10 ดีที่สุดสำหรับเธอเสมอ
"คุณผู้ซาย ซิมมะพร้าวแก้วก่อนได้นะจ้ะ" เสียงอิสานแปร่งทว่าหวานเรียกอชิรวิชย์ที่กำลังก้มเช็ครูปภาพที่เพิ่งถ่ายไปให้เงยหน้าขึ้นมอง จังหวะนั้นพิมพ์ดาวซึ่งสวมหมวกกับปลอกแขนกันแดดก็ยิ้มให้เขาพอดี ปี 2560 อชิรวิชย์แวะไปคุยงานออกอบบกับลูกค้ทแถบภาคอิสาน งานเสร็จแล้วจึงแวะเลยไปเที่ยวที่เชียงคานจังหวัดเลย วันนั้นเขาได้พบกับพิมพ์ดาวเป็นครั้งแรก ในตลาดถนนคนเดิน หญิงสาวขายมะพร้าวแก้วและของฝากเล็ก ๆ น้อย ท่ามกลางร้านรวงมากมาย รอยยิ้มเธอใสและซื่อ ใบหน้าก็สวย ผิวขาวเหมือนหยวก มีแก้มนิด ๆ อชิรวิชย์สะดุดตา จึงก้าวไปซื้อมะพร้าวแก้วโดยไม่รู้ตัว "ถุงละ 35 สามถุงร้อย คุณผู้ชายเอากี่ถุงดีจ๊ะ""สอง" อชิรวิชย์ชูสองนิ้ว ได้มะพร้าวแก้วมาแล้วก็เปิดกินตรงนั้นเลย มะพร้าวเนื้อนุ่มหวานอร่อยดังที่แม่ค้าว่า รสชาติมันช่วยคลายความหม่นเศร้าลงไปได้มาก "มาเที่ยวเหรอจ้ะ" พิมพ์ดาวชวนคุยเพราะเขายังไม่ไปไหน อชิรวิชย์เลิกคิ้วหันไปมองเธอด้วยความสงสัย "แถวนี้มีอะไรเที่ยวบ้าง" เสียงเขาทุ้มน่าฟัง แต่ชอบหลบสายตาไปทางอื่น เหมือนคนคิดบางอย่างในใ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status