คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว

ด้านนอกฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย อากาศมวลรวมเย็นและชื้น ยกเว้นห้องทำงานภายในบ้านพื้นที่กว่าหกสิบตารางวาของอชิรวิชย์กับพิมพ์ดาวตอนนี้สองสามีภรรยาจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร หลังจากพิมพ์ดาวถือภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์มาบอกสามีว่ากำลังท้อง อชิรวิชย์หน้าเครียดตาวาว เขากำลังโกรธมากประหนึ่งโลกจะถล่มดินจะทลายเพียงแค่ภรรยาบอกว่ากำลังตั้งท้องได้สามเดือน ชายหนุ่มถึงขนาดวางมือถือลุกขึ้นถลึงตา ถกแขนเสื้อเท้าสะเอว สบถถ้อยคำรุนแรงแล้วเดินวนไปวนมาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก “เราตกลงกันแล้วไง ว่าจะไม่มีลูก ไม่เด็ดขาด” เสียงคนเป็นสามีดังลั่นเกือบ ๆ จะตะโกน ระเบิดอารมณ์ออกมาราวกับว่านี่คือเรื่องเลวร้ายใหญ่โตที่สุดในชีวิตพิมพ์ดาวก็ใช่ย่อย ไม่ยอมเหมือนกัน ตัวเธอเล็กกว่าก็จริง แต่พอความโกรธเข้าครอบงำหญิงสาวผิวขาวราวกับหยวกกล้วยผู้พกพาความสูงมาแค่หนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรก็ลืมเรื่องขนาดตัวไปหมดสิ้น ใจคนเป็นเมียเต้นตุบ ๆ จะหลุดออกมาข้างนอก ความโกรธโหมกระพือแน่นอก เขาทำราวกับว่าลูกของเธอเป็นปิศาจซาตานน่าเกลียดน่ากลัวจนไม่สมควรเผยอขึ้นมามีชีวิตเฮงซวยเอ้ย ! สัญชาตญาณความเป็นแม่เติบโตตั้งแต่รับรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตในท

"แกก็เลยออกจากบ้านผัวมาตัวเปล่าเล่าเปลือยประหนึ่งว่าตัวเองมีเงินร้อยล้าน เดี๋ยวเอามือถือมาสแกนซื้อคอนโดเกร๋ ๆ สักห้าล้านซุกหัวนอนไปก่อนงั้นเหรอ"พิมพ์ดาวเหลือบตามองเพื่อนแล้วจิ๊ปากเบา ๆ ก็ตอนนั้นเธอโทโหมาก นึกอะไรไม่ออกเลยมาหาเพื่อนแถวสนามบินสุวรรณภูมิ  พอมาถึงอารมณ์โมโหยังไม่ทันจางก็เวียนหัวเสียก่อน คลื่นไส้อาเจียนไปหลายรอบ จึงขอเพื่อนนอนพักหนึ่งชั่วโมง ตื่นมาตอนห้าโมงเย็นพอดี ความรู้สึกดีขึ้น จึงหยิบยาดมสมุนไพรจ่อจมูก ออกมาชี้แจงแถลงไขให้เพื่อนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นตรงม้านั่งหินหน้าบ้านทาวเฮ้าส์สองชั้น แก้วกานต์ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในบาร์โรงแรมสี่ดาวแถวสนามบินสุวรรณภูมิ หญิงสาวพักอยู่ในอพาร์ทเม้นท์เกือบ ๆ จะแออัด แต่ก็เจริญในคราวเดียวกัน ด้วยจำนวนยูนิตห้องเช่าเกือบสี่ร้อยห้อง ทำให้ที่นี่เหมือนเมืองขนาดย่อม สองสาวเปิดประตูนั่งคุยกันลดความอุดอู้ นั่งมาร่วมสองชั่วโมงคนเดือนผ่านไปแล้วเกือบยี่สิบคน"ฉันว่าแกสงบสติอารมณ์แล้วไปคุยกันดี ๆ ก่อนมั้ย วิชย์เขาอาจจะแค่ตกใจ""มันมีผู้ชายที่ตกใจว่าเมียท้องเลยเผลอสบถโวยวายอะไรแบบนี

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่สิบสี่ อชิรวิชย์เตรียมข้าวของไปทำบุญที่วัดตามปกติ ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านแวะรับปิ่นโตอาหารจากร้านอาหารหน้าปากซอย จากนั้นวางไว้เบาะข้าง ๆ คนขับ ก่อนขยับเกียร์ เหยียบคันเร่งพารถไปข้างหน้า เจ็ดปีแล้ว ไอยรดายังค้างคาอยู่ในใจ อชิรวิชย์ตั้งคำถามภายในใจเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ว่าถ้าหากตอนนั้นเขาไม่โหมงานหนัก ไม่เอาแต่หมกมุ่นกับการหาเงิน ถ้าเขาพาเธอไปหาหมอเร็วกว่านั้นสักสามเดือน หกเดือน หรือหนึ่งปี หรือพาเธอไปตรวจสุขภาพทุกปี ถ้า...ถ้า...และถ้า... อชิรวิชย์ไม่เคยได้คำตอบของคำถาม  เพราะเขาไม่ทำสิ่งที่ตั้งคำถามในใจ และไม่มีโอกาสทำมันอีกแล้วและคำถามเหล่านั้นยังคงค้างคาเนิ่นนานมาจนกระทั่งเจ็ดปี รถเลี้ยวเข้าบริเวณวัดตอนเกือบเจ็ดโมง ชายหนุ่มตรงเข้าไปในโบสถ์ หลวงลุงรูปเดิมทอดสายตาอ่อนโยนมาให้ แกมแปลกใจนิด ๆ ว่า วันนี้อชิรวิชย์มาคนเดียว ปราศจากเงาของหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวผู้เป็นภรรยา"โยมพิมพ์ไม่มารึ" หลวงลุงมองเลยไปด้านนอก เผื่อว่าพิมพ์ดาวจะเดินตามมาทีหลัง อชิรวิชย์นั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าพ

ฝนยังโปรยปรายมาอย่างต่อเนื่อง พิมพ์ดาวมองความมืดสลัวผ่านกระจกสนามบินด้วยสายตาหม่นหมอง บางคราวสายตาของพิมพ์ดาววูบไหว และบางคราวก็หม่นแสงอ่อนล้าลงหน้าท้องเธอเริ่มยื่นออกมา พอจะมองออกแล้วว่ากำลังท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว พิมพ์ดาวกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่วันนั้น เธอไม่เคยติดต่ออชิรวิชย์กลับไปอีกเลย“พิมพ์ลุกไหวมั้ย มาเช็คอินมา" เสียงแปร่งปร่าของพี่สาวกวักมือเรียก พร้อมเด็กชายวัยสามขวบและเด็กหญิงสี่ขวบ พิมพ์ดาวสะดุ้งออกจากความเศร้า หันไปตามเสียงเรียก ก่อนลุกเดินแอ่นตัวนิด ๆ ไปหา หญิงสาวยื่นพาสสปอร์ตให้พนักงานเช็คข้อมูล ส่วนกระเป๋าพี่เขยชาวออสเตรเลียมีน้ำใจยกให้เพราะพิมพ์ดาวกำลังท้อง “คุณพิมพ์ดาว เนินขาวนะคะ จะเดินทางไปที่ไหนคะ" พนักงานทวนข้อมูลเพื่อความถูกต้อง พิมพ์ดาวพูดคำว่า 'ออสเตรเลีย' ผ่านริมฝีปากแผ่วเบา อดไม่ได้จะเหลียวมองไปยังสายฝนด้านนอก คล้ายว่ามันเป็นภาพความฝันไม่ใช่ความจริง ทว่ามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างที่ต้องการ ชีวิตเดินทางผ่านพ้นการแต่งงาน มาจนกระทั่งวันที่เลิกรา แล้วอีกไม่นานการจากลากำลังก้าวเข้ามา“ของผู้โดยสารเรียบร้อยค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ" พนักงานยกมือไหว้หลังออกบรอดด

ตอนแรกเอกสิทธิ์งงว่าน้องสะใภ้ทำไมสูงเลยเข่าตัวเองมานิดเดียว หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วยจริง แต่มัดแกละกระจายทั่วศีรษะด้วย ใบหน้ากลม แก้มย้อยแถมแดงแป๊ด น่าหยิกให้หายหมั่นเขี้ยว ตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อยว สวมชุดแขนตุ๊กตา สะพายกระเป๋ามาด้วยนี่แปลก ๆความสูงระดับนี้ไม่น่าจะทำอาหารได้หรือเปล่า ฟันขึ้นครบหรือยัง เอาอย่างนี้ดีกว่า“มาทำยัย" (มาทำอะไร) เด็กหญิงพิมพ์ประภายืนจ้องผู้มาเยือนแววตาจริงจัง ในบรรดาผู้ชายสี่คน เด็กหญิงตัวน้อยรู้จักแค่น้าอาทิตย์คนเดียว คนอื่นไม่รู้จัก กติกรก็ไม่ยกเว้น เด็กหญิงตัวน้อยชอบคนหน้าตาใจดี คุณสมบัตินั้นมีอยู่ในตัวอาทิตย์ ชายหนุ่มจึงเป็นที่จดจำเจ้าตัวเล็กยืนบนสนามหญ้า ย่ำเท้าท่าทางนักเลงทั้งที่ตัวกะเปี๊ยกเดียว ขายังไม่แข็งพอจะวิ่งเร็ว ๆ ได้ด้วยซ้ำ แต่ความมั่นใจแก่นแก้วเกินร้อย รอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ“มากินข้าวค่ะ คุณแม่หนูอยู่มั้ย” อาทิตย์ย่อตัวลงบอก อดหยิกแก้มขาวเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้  “โต๊ะเจ็ม" เด็กน้อยยิงฟันโชว์ เลียนแบบคำพูดของพนักงานในร้านที่ชอบกระซิบกันเ