Mag-log inท่ามกลางแสงตะเกียงวูบไหวในห้องหับอันมิดชิด ร่างของ ซูเหม่ยเหนียง บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลรินตามส่วนโค้งเว้า นางต้องรับมือกับพายุตัณหาอันมหาศาลของ หรงป๋อหยวน อย่างสุดกำลัง ผิวพรรณที่เคยผุดผาดบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยอุณหภูมิกายที่พุ่งสูงจนเกือบหลอมละลาย
"นี่เจ้า... จะไม่มีวันเหนื่อยล้าเลยเชียวรึ..." นางรำพันด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขาดห้วง สุนัขขี้เมาที่เคยนอนกองแทบเท้า บัดนี้กลับกลายร่างเป็นสัตว์ป่าผู้หิวกระหาย กระหน่ำความโหยหาใส่ร่างนางอย่างบ้าคลั่ง
ซูเหม่ยเหนียงคาดไม่ถึงเลยว่าโอสถเม็ดเล็กเพียงหนึ่งมื้อของน้องสะใภ้จะมีอานุภาพทำลายล้างถึงเพียงนี้! มันมิใช่เพียงการกระตุ้นอารมณ์ชั่วคราว แต่คือการปลุกสัญชาตญาณดิบที่หลับใหลให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทาน ทว่าในขณะที่ร่างกายสั่นคลอน สัญชาตญาณการค้าของนางพญาโคมแดงกลับทำงานอย่างเฉียบคม นางมองเห็นภาพบุรุษผู้มั่งคั่งทั่วใต้หล้าที่พร้อมจะสละสิ้นทรัพย์สิน เพียงเพื่อจะได้ครอบครองอำนาจในการบงการกามารมณ์เช่นนี้
ความเป็นชายที่ยืนหยัดอย่างองอาจ... มิยอมให้ชื่อเสียงต้องมัวหมองด้วยฉายานกกระจอกไม่ทันกินน้ำอันน่าสมเพช
ซูเหม่ยเหนียงลอบเหยียดยิ้มในความมืด โอสถเม็ดนี้มิต่างจากกุญแจทองคำที่จะเปิดประตูสู่ความมั่งคั่งครั้งใหม่ และนางพญาก็พร้อมแล้วที่จะกุมมันไว้ในมือร่วมกับน้องสะใภ้ผู้ลึกลับ ในฐานะสตรีผู้เจนโลกนางจึงบัญญัตินามให้แก่โอสถเม็ดนวลนี้ว่า มนตราบุปผาแดง อันสื่อถึงความเร่าร้อนที่แฝงเร้นในความงดงาม
สำหรับหรงเชียนเสวี่ยแล้ว นามนั้นจะวิจิตรเพียงใดหาใช่สาระสำคัญ ขอเพียงมันเปลี่ยนเป็นเงินตราและอำนาจได้ก็นับว่าบรรลุผล
ซูเหม่ยเหนียงเริ่มดำเนินแผนการตลาดอันแยบยล นางส่งมอบโอสถลับนี้ให้แก่หอคณิกาพันธมิตรทั่วทั้งย่านโคมแดง เพื่อนำไปให้บุรุษผู้มาใช้บริการได้ ทดลองโดยมิคิดมูลค่า ทว่าของฟรีนั้นกลับมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยความปรารถนาที่มิอาจถอนตัว!
เหล่าบุรุษที่ได้สัมผัสรสรักภายใต้มนตราบุปผาแดง ต่างรู้สึกราวกับตนเองได้จุติใหม่เป็นเทพสงครามที่มีพละกำลังเหนือมนุษย์ มอบความสำราญได้ยาวนานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่ายามเมื่อฤทธิ์ยาเลือนหาย ความเป็นจริงกลับจู่โจมจนพวกเขาแทบบ้าคลั่ง ไม่มีใครอยากกลับไปเป็นเพียงปุถุชนที่สิ้นฤทธิ์ในชั่วอึดใจอีกต่อไป
โอสถนี้ยังถูกร่ำลือปากต่อปากว่าเป็นยาวิเศษที่ช่วยประทานบุตรให้แก่ตระกูลที่สืบทอดทายาทได้ยากยิ่ง ชื่อเสียงของมันจึง ขจรขจายไปไกลเกินกำแพงย่านโคมแดง กลายเป็นของล้ำค่าที่บุรุษผู้มีอันจะกินต่างโหยหาและพร้อมทุ่มเททรัพย์สินมหาศาลเพื่อให้ได้ครอบครองความองอาจนั้นอีกครั้ง
หนึ่งเดือนผ่านพ้นไป... ทรัพย์สินที่ไหลมาเทมามิต่างจากน้ำป่าหลาก เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่ามนตราบุปผาแดงได้กลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่ผู้คนถวิลหา ซูเหม่ยเหนียงเชิญหรงเชียนเสวี่ยมาเยือนหอนางโลมในฐานะแขกคนพิเศษ
"ข้าช่างโชคดีนักที่ได้เจ้าเป็นน้องสะใภ้" นางกล่าวพลางแย้มยิ้มอย่างสุขล้น สำหรับนางแล้วสิ่งที่เยียวยาจิตใจได้ดีที่สุดมิใช่บุรุษ แต่คือเงินทองที่กองพะเนินอยู่ตรงหน้า นางยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้แก่หรงเชียนเสวี่ยด้วยท่าทีระมัดระวัง "ส่วนแบ่งของเจ้าทั้งหมดอยู่ภายในนี้ ข้าว่าเจ้าอย่าถือตั๋วเงินออกไปให้เป็นจุดสนใจเลย จะเป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเสียเปล่าๆ"
ภายในแหวนมิตินั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำและตั๋วเงินจำนวนมหาศาล ซึ่งเป็นผลกำไรจากการค้าโอสถเพียงไม่กี่ชั่วคืน
"ขอบคุณ" หรงเชียนเสวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ท่าทางของนางมิได้ตื่นเต้นไปกับมูลค่าทรัพย์สินที่สั่นสะเทือนปฐพี การค้านี้ถูกดำเนินไปอย่างลับที่สุดภายใต้การกำกับของซูเหม่ยเหนียง โดยวางแผนให้หอคณิกาแห่งนี้เป็นเพียงคนกลางที่รับโอสถมาจากแหล่งลึกลับ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เพราะนางรู้ดีว่าน้องสะใภ้ผู้นี้รักความสงบ
หรงเชียนเสวี่ย มิได้มีความคิดที่จะรั้งรออยู่ที่นี่แม้เพียงเค่อเดียว แม้พี่สะใภ้อย่างซูเหม่ยเหนียงจะเอ่ยปากชวนให้พำนักค้างคืนด้วยกัน ทันทีที่รับส่วนแบ่งนางก็สาวเท้าลงจากหอคณิกาชั้นเจ็ดด้วยท่วงท่าสง่างามและเย็นชา
ทว่าในย่านแสงสีที่ศีลธรรมถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง บุรุษหนุ่มมากหน้าหลายตาที่กำลังเมามายต่างจ้องมองนางด้วยสายตาหยาบโล้น ราวกับจะใช้สายตาชำแรกแทรกซึมเข้าไปใต้ร่มผ้า ความปรารถนาที่ถูกปลดปล่อยจนขาดสติทำให้พวกเขาหลงลืมสิ้นซึ่งความกลัว ในยามที่สติสัมปชัญญะพร่าเลือนเช่นนี้ ไม่มีใครจำได้ว่าสตรีตรงหน้าคือ คุณหนูเจ้าปัญหา ผู้เคยแต่งกายโฉบเฉี่ยวอวดโฉมในอดีต และที่สำคัญยิ่งกว่า... นางคือบุตรสาวของ หรงเจิ้นกั๋ว ท่านแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน
หากเป็นยามปกติ เพียงแค่ได้ยินชื่อตระกูลหรง บุรุษเหล่านี้คงตัวสั่นงันงกประดุจลูกนกโชยฝน ทว่าบัดนี้ ในสายตาของคนขี้เมา นางเป็นเพียงสาวงามล่มเมืองที่อาจเอื้อมมือคว้ามาครองได้ด้วยเศษเงิน
"สาวน้อย... เจ้าช่างงดงามหยาดเยิ้มนัก มานั่งดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกสองจอกดีหรือไม่?"
ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เดินโซเซเข้ามาขวางทางเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะร่า มือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปหมายจะสัมผัสปลายคางมน หรงเชียนเสวี่ยยังมิทันได้ขยับกายหรือเอ่ยคำใด บ่าวรับใช้ชายของหอคณิกาที่จำนางได้แม่นยำก็รีบถลันเข้ามาแทรกกลางด้วยสีหน้าซีดเผือดประดุจกระดาษ
"นายท่าน! โปรดสำรวมกิริยาด้วยขอรับ! สตรีผู้นี้มิใช่คนของหอเรา... นางคือ คุณหนูแห่งจวนแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว!"
ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยนามของจอมทัพ ชายหนุ่มที่เพิ่งเอื้อมมือออกไปเมื่อครู่พลันได้สติคืนมาในพริบตา เขารีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวกก่อนจะถอยกรูดไปเบื้องหลังจนชนเข้ากับโต๊ะสุรา สีหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าบัดนี้ขาวซีดไร้สีเลือด
ทว่าในมุมหนึ่งของโถง กลับยังมีชายขี้เมากลุ่มหนึ่งที่ดื่มด่ำกับน้ำเมาจนสติหลุดลอยเกินกว่าจะเกรงกลัวต่อพญามัจจุราช หนึ่งในนั้นหัวเราะร่าด้วยเสียงอันดังปานฟ้าผ่า
"ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกเจ้านี่มันช่างขี้ขลาดนัก! บุตรสาวท่านแม่ทัพผู้สูงส่งจะมาอยู่ในสถานที่โสมมเช่นนี้ได้อย่างไร? ข้าว่าเจ้าพวกบ่าวรับใช้มันคงอยากจะเก็บนางผู้นี้ไว้ให้แขกกระเป๋าหนักคนอื่นมากกว่าล่ะไม่ว่า อย่ามาหลอกข้าเสียให้ยากเลย!"
ถ้อยคำสบประมาทนั้นไม่ได้เข้าถึงโสตประสาทของหรงเชียนเสวี่ยแม้แต่น้อย ร่างระหงยังคงสาวเท้าเดินจากไป นางมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่ไร้แสงโคม
ทว่า... ในเงามืดที่ทอดยาวตามหลังนางไป กลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของคนกลุ่มหนึ่งแอบแฝงมากับลมหนาว คนกลุ่มนั้นคือชายขี้เมาผู้ไม่กลัวตายที่เพิ่งสบประมาทนางไว้ พวกเขาถูกความงามที่เย้ายวนตาและฤทธิ์ของตัณหาเข้าบดบังดวงตาจนมืดบอด ลอบติดตามร่างนั้นไปด้วยใจที่หวังจะครอบครองสิ่งที่มิอาจเอื้อม
ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น ณ จวนหลังใหม่ของหรงเชียนเสวี่ย พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมายแทนที่จะเป็นความอลังการในวังหลวง เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วหวานเคล้าไปกับสายลมยามเย็น ผู้คนในงานต่างมีสีหน้าชื่นมื่น ทว่าจุดที่น่าจับตามองที่สุดกลับเป็นร่างสง่างามของซูฉุนไทเฮาที่ประทับนั่งเป็นเกียรติแก่คู่บ่าวสาวหานจวิน ฮ่องเต้น้อยผู้กุมมือมารดาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง ลอบสังเกตสีหน้าของพระนางอย่างไม่คลาดสายตา ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมิใช่ความขมขื่นที่เขากังวล แต่เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสงบ"แม่ไม่เป็นอะไรหรอกหานจวิน" ไทเฮากระซิบตอบพลางลูบมือลูกชายอย่างอ่อนโยน "เสด็จลุงของเจ้ามีความสุข... แม่ในฐานะน้องสะใภ้และมารดาของแผ่นดิน ย่อมมีความสุขไปด้วย"เด็กชายได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็คลี่คลายกลายเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข "สมกับเป็นเสด็จแม่ของลูกพ่ะย่ะค่ะ"ในขณะนั้นเอง หรงเชียนเสวี่ยในชุดมงคลที่งดงามทว่าไม่ฟุ้งเฟ้อ ได้เดินเคียงคู่มากับชินอ๋องหานเทียน ทั้งสองก้าวเดินอย่างมั่นคงและสง่างามดุจกิ่งทองใบหยก เมื่อมาถึงเบื้องหน้าไทเฮา หรงเชียนเสวี่ยได้ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยกิริยาที่เปี่ยม
โถงราชสำนักในวันนี้ เหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างมารวมตัวกันจนเนืองแน่น เสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความผิดมหันต์ของขันทีโฉด มู่หรงชิง ดังระงมไปทั่ว บ้างก็สาปแช่ง บ้างก็ก่นด่าด้วยความเกลียดชังที่มันบังอาจหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเบื้องหลังม่านมุกที่ทิ้งตัวลงมาปิดกั้น ร่างของซูฉุนไทเฮานั่งสงบนิ่งทว่าแผ่รังสีแห่งความเยือกเย็น ส่วนทางด้านชินอ๋องหานเทียนประทับอยู่ในตำแหน่งผู้พิพากษา พระพักตร์เรียบเฉยทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีวิตผู้ที่ทรยศต่อแผ่นดินมู่หรงชิงถูกลากตัวเข้ามากลางโถง ร่างกายที่เคยสวมใส่แพรพรรณชั้นดีบัดนี้เหลือเพียงชุดนักโทษสีหม่นรอยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่พันธนาการข้อมือข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันดังแกรกกรากทุกย่างก้าว สายตาของมันสั่นไหวและเลื่อนลอย พยายามเพ่งมองผ่านม่านมุกที่กั้นกลาง หวังจะเห็นใบหน้าของสตรีที่มันหลงรักอย่างสิ้นคิดเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่านางไม่มีวันหันมามองคนเช่นมันด้วยความอาทรก็ตาม"เจ้าสุนัขรับใช้เนรคุณ! บังอาจนัก! เจ้าเป็นเพียงขันทีต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรถึงริอ่านแตะต้ององค์ไทเฮา!" ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งก้าวออกมาตวาดลั่นจนใบหน้าแดงก่ำ"เจ้ามันก็แค่ก้อนเน
ในช่วงเวลานี้ เหล่าหมอหลวงต่างทุ่มเทกำลังรักษาซูฉุนไทเฮาอย่างสุดความสามารถ เพื่อหวังให้พระนางฟื้นตื่นจากการหลับใหล ทว่าท่ามกลางความสงบของราชสำนัก ภาระงานเอกสารกลับกองทับทวีจนรัดตัว ฮ่องเต้น้อยหานจวิน ในวัยสิบสองพรรษาต้องแบกรับความกดดันหนักอึ้งเกินวัย ด้วยความห่วงใยหลานชาย ชินอ๋องหานเทียนจึงตัดสินใจพาฮ่องเต้น้อยมาฝากไว้ที่จวนของหรงเชียนเสวี่ย หวังให้เด็กน้อยได้ปลีกตัวออกจากบรรยากาศเคร่งเครียดในวังหลวงบ้างหรงเชียนเสวี่ยซึ่งเติบโตมาในโลกของการสังหารย่อมไม่ประสีประสาในการเอาอกเอาใจเด็ก นางทำได้เพียงนั่งมองเด็กชายด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้นำขนมว่างมาวางไว้ให้ แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องโถงกว้างหานจวินลอบสังเกตสตรีเบื้องหน้าด้วยความระแวง นี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบกับสตรีผู้เป็นดั่งหนามยอกอกของเสด็จแม่ ภาพลักษณ์ที่เย็นชาและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความห่วงใยที่เสด็จลุงมีให้แก่นาง "ข้าไม่เคยเห็นเสด็จลุงเอาใจใส่ใครเป็นพิเศษเช่นนี้มาก่อน..." ฮ่องเต้น้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "แม้แต
ศึกใหญ่จบสิ้น ขันทีโฉดถูกคุมขังในคุกหลวงรอรับทัณฑ์ตามอาญาแผ่นดิน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในยามนี้ดูปลอดโปร่งกระจ่างใส ราวกับจะสดุดีแก่ความสงบสุขที่หวนคืนสู่ราษฎรอีกครั้งณ ริมธารน้ำใสที่รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจี ชินอ๋องหานเทียนและหรงเชียนเสวี่ยเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินอย่างเชื่องช้า บรรยากาศดูผ่อนคลายทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่เปราะบาง"บิดาและพี่ชายของเจ้าในยามนี้ สร้างผลงานใหญ่หลวงนักที่สามารถปัดเป่าภัยร้ายออกจากราชสำนักได้สำเร็จ" หานเทียนเอ่ยขึ้น พลางลอบสังเกตสีหน้าของสตรีข้างกายอย่างระแวดระวัง ท่วงท่าของพระองค์ดูใส่ใจและนุ่มนวล ราวกับเกรงว่าถ้อยคำใดจะทำให้หญิงงามข้างกายต้องขุ่นเคืองพระองค์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่ออย่างตรงไปตรงมา "แต่ข้ากลับไม่อาจมอบรางวัลตอบแทนให้เขาได้อย่างเต็มภาคภูมิ... หรงเจิ้นกั๋วเปรียบเสมือนเสือร้ายที่ยอมสงบเสงี่ยมเพียงชั่วคราว ข้าล่วงรู้ดีว่าที่เขายอมลดดาบลง ก็เพราะเหตุการณ์ที่เกือบทำลายตระกูลของเขาในครานี้เป็นสำคัญ"หรงเชียนเสวี่ยเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับชินอ๋อง แววตาของนางมิได้มีร่องรอยของความโกรธเคืองหรือการปกป้องบิดาอย่างหลับหูหลับตา น้ำเสียงที่ตอบกล
ร่างของขันทีโฉดถูกทหารคุมตัวลากถูไปตามพื้นมุ่งหน้าสู่คุกหลวง เพื่อรอคอยการตัดสินโทษทัณฑ์ที่สาสม ทว่าในใจของแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว เพลิงแค้นยังคงปะทุร้อนรุ่มราวกับจะแผดเผาอก เขากระหายที่จะเหยียบย่ำร่างนั้นให้แหลกละเอียดคาส้นเท้า แต่หากต้องการให้มันได้รับความทรมานที่ถึงกึ๋น การสังหารในนาทีนี้กลับดูเป็นความปรานีที่มากเกินไป"ท่านพ่อ... เหตุใดท่านจึงไม่สังหารมันเสีย?"สิ้นเสียงศึกที่สงบลง หรงป๋อหยวนก้าวเดินเข้ามาสมทบกับบิดา หรงเจิ้นกั๋วหันไปจับจ้องบุตรชาย พลางกวาดสายตามองสำรวจท่ามกลางไฟสงครามที่เพิ่งดับมอด เนื้อตัวของลูกชายเขายังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน จะมีก็เพียงกลิ่นสุราฉุนกึกที่โชยออกมาจากตัวนายน้อยผู้นี้เป็นระยะ ทว่าแม่ทัพเฒ่าหาได้ใส่ใจไม่ ในยามที่บุตรชายยังคงปลอดภัยและสุขสบายดี นั่นก็นับเป็นดีที่สุดแล้วเมื่อเห็นบิดายังคงเงียบ หรงป๋อหยวนจึงเอ่ยทัดทานซ้ำอีกครา "ท่านพ่อ ท่านช่างใจดีกับเจ้าขันทีสารเลวนั่นเกินไปแล้ว ทั้งที่มันเคยเหยียบย่ำตระกูลเราจนเกือบสิ้นซาก ท่านจะปล่อยให้มันหายใจไปเพื่ออะไร?"คำทัดทานนั้นทำให้หรงเจิ้นกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้น
เมื่อได้รับรายงานจากแนวหลังว่าหรงป๋อหยวนยังปลอดภัยดี ความกังวลที่เกาะกุมหัวใจแม่ทัพก็มลายหายไปสิ้น แววตาของหรงเจิ้นกั๋วเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายที่หมดห่วงหน้าพะวงหลัง เขาแผดเสียงคำรามสั่งให้ทหารบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง มือสังหารที่ไร้ซึ่งอุดมการณ์เมื่อเห็นสถานการณ์พลิกผันและกำลังจะพ่ายแพ้ต่างก็ทิ้งอาวุธหนีตายกันอลหม่าน"อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้! จัดการให้สิ้น!"หรงเจิ้นกั๋วส่งทหารส่วนหนึ่งออกไล่ล่ากลุ่มนักฆ่าที่กำลังแตกกระเจิง ส่วนตัวเขาพร้อมทหารฝีมือดีที่สุดรีบบุกเข้าสู่ตำหนัก ซูฉุนไทเฮาทันที ทว่าเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูห้องโถงใหญ่ ภาพที่เห็นกลับทำเอาแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามต้องหยุดชะงักศพของเหล่ามือสังหารฝีมือดีที่มู่หรงชิงจ้างมาถูกสังหารจนสิ้นซาก ทุกร่างล้มตายในท่าทางที่ดูไม่ออกว่าเสียชีวิตด้วยวิชาของสำนักใด ร่องรอยการต่อสู้ช่างเรียบง่ายและโหดเหี้ยมเกินกว่าจะเป็นฝีมือของทหารทั่วไป"ที่นี่มันเกิดเรื่องอันใดกันแน่..." หรงเจิ้นกั๋วพึมพำด้วยความตื่นตะลึง เขาเป็นทัพหน้าบุกฝ่าเข้ามาอย่างยากลำบาก แต่กลับมีใครบางคนมาถึงที่นี่ก่อนหน้าเขาและกวาดล้างทุกอย่างจนหมดสิ้น"ท่านแม่ทัพขอร







