มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เมื่อทินกรลาลับขอบฟ้า แสงสีทองส้มสุดท้ายอาบไล้คฤหาสน์ตระกูลหรงให้ดูขรึมขลังและลึกลับ ภายในห้องโถงอาหารที่กว้างขวาง สมาชิกทุกคนนั่งล้อมวงพร้อมหน้าโดยมี แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ประทับนั่งเป็นจุดศูนย์กลางแห่งอำนาจเบื้องขวาของจอมทัพคือ ฮูหยินหลินปิงฉุน สตรีวัย 45 ปี ผู้ก้าวข้ามกาลเวลาด้วยความงามสะคราญตาจนหาตัวจับยาก แม้จะล่วงเข้าสู่วัยกลางคน แต่นางยังคงความโดดเด่นสมฐานะอดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ผู้เคยทำเอาท่านแม่ทัพลุ่มหลงจนยอมหักด่านเสียงคัดค้านของต้นตระกูลเพื่อรับนางมาเป็นภรรยาคู่กายจากความลุ่มหลงนั้น ก่อกำเนิดทายาทสองคน คือ หรงป๋อหยวน บุตรชายคนโตวัย 26 ปี และ หรงเชียนเสวี่ย บุตรสาวคนเล็กวัย 21 ปี ผู้มีรูปโฉมงดงามฮูหยินหลินผู้นี้ฝักใฝ่ในการประทินโฉมด้วยอาภรณ์สีสดฉูดฉาด มักเลือกสวมใส่ชุดที่เน้นอวดความเย้ายวนของเนื้อหนัง ซึ่งหรงเชียนเสวี่ยคนเดิมก็มักจะซึมซับรสนิยมอวดโฉม นี้มาจากมารดาเสียจนเกินพิกัด แต่ในยามนี้... ทันทีที่ร่างระหงก้าวเข้ามาในโถงอาหาร บรรยากาศรอบโต๊ะกลับสงัดเงียบลงในชั่วอึดใจสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่บุตรสาวคนเล็กของบ้านเป็นตาเดียว เสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมใส่เปลี่ยนจา

เสียงคร่ำครวญและแรงสะอื้นไห้ค่อยๆ ดังระงมขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงอาหารที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของผู้ทรงอำนาจแห่งตระกูลหรง เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนเปกับกลิ่นสุราและอาหารรสเลิศที่บัดนี้จืดชืดไร้ราคา“โถ่... เสี่ยวซิง เจ้าไม่น่าอายุสั้นถึงเพียงนี้เลย” หัวหน้าแม่ครัวชราทรุดกายลงประคองร่างไร้วิญญาณที่ยังคงอุ่นรุ่ม น้ำตาแห่งความเวทนาไหลรินผ่านรอยบวมช้ำบนใบหน้าที่ถูกนายน้อยตะบันตบอย่างทารุณเมื่อครู่“ครอบครัวนี้มันเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาหรืออย่างไร! เพียงแค่มียศศักดิ์ล้นฟ้า คิดจะฆ่าใครทิ้งขว้างอย่างไรก็ได้งั้นเหรอ!” สาวใช้อีกนางโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่อัดอั้นไปด้วยความแค้นขลิบหยาดน้ำตา นางกำหมัดแน่นจนสั่นเทา ทว่าดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยโทสะกลับมอดดับลงอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงโลกภายนอกกำแพงจวนอันโอ่อ่านี้ หากไร้ซึ่งหยาดน้ำแกงและเศษเบี้ยจากตระกูลโฉด ครอบครัวที่รออยู่เบื้องหลังนางก็คงมิพ้นต้องอดตายความยุติธรรม... จึงเป็นเพียงนิทานเพ้อฝันที่คนระดับมดปลวกอย่างพวกนางมิอาจเอื้อมถึงในขณะเดียวกัน ร่างระหงของ หรงเชียนเสวี่ย เดินห่างออกมาจนเกือบจะถึงเขตเรือนของตน ทว่าประสาทสัมผัสอันเฉีย

รัศมีแห่งความศักดิ์สิทธิ์อาบไล้ไปทั่วจวนตระกูลหรงตั้งแต่ขอบฟ้ายังไม่ทันเปิด บ่าวไพร่นับร้อยต่างกุลีกุจอจัดเตรียมสถานที่ประหนึ่งรอรับเสด็จองค์จักรพรรดิ เครื่องเซ่นไหว้เลิศรสและกำยานกลิ่นไม้หอมถูกจุดจนควันจางๆ ลอยกรุ่นไปทั่วโถงใหญ่ กว่าอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติจะเดินทางมาถึง เวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามสาย เนื่องจากเขาถูกเชิญตัวไปประกอบพิธีตามจวนเสนาบดีและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั่วพระนครอย่างมิขาด"ท่านผู้วิเศษชิงหวงเจินเหริน... มาถึงแล้ว!"เสียงประกาศที่กังวานก้องหน้าประตูจวน ปลุกเร้าดวงจิตของผู้นำตระกูลให้สั่นไหว แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว และ ฮูหยินหลินปิงฉุน มิรอช้า รีบสาวเท้าออกไปต้อนรับด้วยตนเองในทันที ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องด้วยความเลื่อมใส ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้าอย่างแผ่วเบาราวกับเหยียบย่างบนปุยเมฆชิงหวงเจินเหริน ในวัย 38 ปี ปรากฏกายในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะต้นฤดู เนื้อผ้าไหมละเอียดลออพลิ้วไหวไปตามท่วงท่าที่สง่างามและเยือกเย็น เส้นผมสีดำขลับถูกรวบตึงด้วยปิ่นหยกสลักลายเมฆา รับกับใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับดำมืดประหนึ่งมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง ผิวพรรณของเขาผุด

หรงป๋อหยวนที่สติหลุดลอยไปกับกระแสน้ำจัณฑ์ ยืนโอนเอนประหนึ่งกิ่งหลิวต้องลมพายุ เขาพยายามหรี่ตาที่บวมช้ำมอง นักบุญตรงหน้าด้วยความฉงนปนเวทนา"ข้านี่นะ... คือเนื้อคู่ของนาง?" เขาชี้นิ้วเข้าหาจมูกตัวเองที่แดงก่ำพลางหัวเราะร่า ถามย้ำเพื่อความแน่ใจในโสตประสาทที่พร่าเลือน ชิงหวงเจินเหรินกระตุกยิ้มหยัน แววตามาดร้ายฉายชัดในแววตาที่อ้างว่าเห็นนิมิตสวรรค์ "เทพเบื้องบนกระซิบสั่งข้าเองกับหู... เจ้าข้ารับใช้ชั้นต่ำเอ๋ย จงก้มหัวรับความเมตตาและภูมิใจในวาสนาของเจ้าเสียเถอะ!"สิ้นคำสบประมาทที่เหยียดหยาม สัญชาตญาณความคลั่งของราชสีห์ขี้เมาก็ปะทุขึ้นทันที! หรงป๋อหยวนไม่รอช้า รวบรวมกำลังที่เหลือยันกายพุ่งตัวออกไป ถีบเข้ากลางยอดอกของท่านผู้วิเศษเต็มรัก! ร่างในชุดขาวบริสุทธิ์ลอยละลิ่วข้ามโต๊ะอาหารที่จัดวางไว้อย่างวิจิตร จานชามกระเบื้องเคลือบแตกกระจายเกลื่อนพื้นส่งเสียงเพล้งแสบแก้วตา"ไอ้เศษเดน! เจ้าเป็นใครถึงบังอาจมาพ่นวาจาไร้แก่นสารต่อหน้าข้า!" หรงป๋อหยวนคำรามก้องดุจสัตว์ป่า เขาถลาเข้าหาขย้ำคอเสื้อ เทพเซียนจอมปลอม ที่นอนจุกจนหน้าเขียวปัด ก่อนจะรัวฝ่ามือตบใบหน้าหมดจดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดกบปาก ปิ่นหยกสลักล

ความเงียบงันและความเฉยชาที่แผ่ออกมานั้น กลับขับเน้นให้ร่างระหงดูสูงค่า เกินจะไขว่คว้า ผิดกับเจ้าของร่างเดิมที่เคยวางตัวไร้ราคา แม้จะเพียรแต่งกายยั่วยวนเพียงใดก็หามีบุรุษชั้นสูงคนใดเหลียวแลไม่ ทว่าในยามนี้ หรงเชียนเสวี่ย กลับกลายเป็นสตรีลึกลับที่น่าค้นหา รัศมีอันสงบนิ่งดึงดูดใจจนเหล่าคุณชายมากหน้าหลายตา ต่างพากันรบเร้าให้บิดามารดาเร่งส่งเทียบเชิญมายังตระกูลหรง เพื่อขอโอกาสเพียงได้ยลโฉมและสานสัมพันธ์สักคราภายในโถงอาหารยามนี้ บรรยากาศปลอดโปร่งกว่าที่เคยเป็นมา แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ปรากฏรอยยิ้มอิ่มเอมใจอย่างปิดไม่มิด พลางทอดถอนใจด้วยความสุขที่ในที่สุดบุตรสาวของตนก็มีราคา จนใกล้จะขายออกเสียที"เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้ารู้หรือไม่ ในเวลานี้มีเหล่าขุนนางนับไม่ถ้วนติดต่อพ่อมาเพื่อขอสานสัมพันธ์กับเจ้า"จอมทัพเอ่ยด้วยน้ำเสียงปรีดา ทว่าหรงเชียนเสวี่ยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย นางหาได้ใส่ใจในลาภยศหรือการแต่งงานทางการเมืองที่น่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้น"ท่านพ่อ... โปรดปฏิเสธพวกมันไปให้สิ้น" นางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าท่านแม่ทัพกลับหาได้ขุ่นเคืองไม่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพลางแค่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี"เห้อ...