มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา

ภายในไนต์คลับที่อบอวลด้วยไอแสงสีชมพูสลับน้ำเงินอิเล็กทริก ชายวัยกลางคนในชุดสูทยับยู่ยี่นอนเบิกตาโพลง ลมหายใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขาดห้วง ตรงหน้าเขาคือร่างระหงในชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกสะกดไว้ภายใต้หน้ากากเรียบเฉยไร้อารมณ์ มีเพียงดวงตาคู่คมที่วาวโรจน์สะท้อนแสงนีออนเท่านั้น

"ได้โปรด... เงิน... ผมมีเงิน... ผมจะโอนให้เดี๋ยวนี้!" เสียงอ้อนวอนสั่นเครือสำลักออกมาพร้อมลิ่มเลือดที่ไหลกบปาก ทว่าคำตอบที่ได้รับมีเพียงความเงียบที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก

ปัง! ปัง! ปัง!

ประกายไฟแลบออกจากปลายกระบอกปืน ปลิดชีพเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในชั่วเคี้ยวหมากแหลก ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณที่จมกองเลือดข้นคลั่กภายใต้แสงไฟที่ยังคงกะพริบวิบวับอย่างบ้าคลั่ง

เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนดังขึ้นเบาๆ พร้อมตัวเลขยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชี

"สมแล้วที่เป็นกุหลาบสีดำ ไม่เคยทำให้ผู้จ้างผิดหวัง" ข้อความจากปลายนิ้วของผู้มีอำนาจส่งตรงถึงเธอ แต่หญิงสาวหาได้ไยดีในลาภยศ เธอกดสั่งการเพียงไม่กี่ครั้ง โอนเงินเกือบทั้งหมดเข้าสู่บัญชีสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหลายแห่งทั่วเมือง

เธอไม่ใช่เครื่องจักรสังหารโดยสันดาน แต่คือผลผลิตของโชคชะตาที่บิดเบี้ยว เธอถูกหล่อหลอมด้วยการฝึกฝนอันโหดเหี้ยมตั้งแต่เยาว์วัย ครอบครัวเป็นเพียงนิยามที่เธอไม่เคยได้สัมผัส ชื่อกุหลาบสีดำ จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหมดจดในโลกใต้ดิน เป็นความหวาดระแวงที่คืบคลานอยู่ในใจของเหล่าชนชั้นสูงผู้มีฉากหน้าขาวสะอาดแต่เบื้องหลังโสมมเกินทน พวกเขาเริ่มเกรงกลัวว่ากุหลาบดอกนี้จะย้อนกลับมาทิ่มแทงมือที่เคยป้อนอาหาร

ภารกิจสุดท้ายมาถึง... บนยอดตึกสูงระฟ้าท่ามกลางลมกรรโชกแรง กุหลาบสีดำยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลังเสร็จสิ้นภารกิจสังหารครั้งสุดท้ายตามคำสั่ง ทว่าครั้งนี้ไร้ซึ่งข้อความแจ้งเตือนเงินโอน มีเพียงความเงียบงันที่ผิดปกติและเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ที่แผดร้องถี่รัว

บึ้ม!!!

แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากอากาศ พังทลายโครงสร้างคอนกรีตและกระจกนิรภัยจนกลายเป็นเศษฝุ่น แสงเพลิงสีส้มแดงลุกโชนสว่างวาบไปทั่วขอบฟ้า กลืนกินร่างของพยัคฆ์สาวในเงามืดไปพร้อมกับซากตึกมโหฬาร

เหล่าผู้มีอำนาจเลือกที่จะสังหารหมู่ทุกชีวิตในรัศมี เพียงเพื่อจะกำจัดเธอให้สิ้นซาก พวกเขาหวาดกลัวแม้แต่เงาของเธอ หวาดกลัวการล้างแค้นที่อาจมาถึง จึงตัดสินใจฝังทุกความลับไว้ภายใต้ซากปรักหักพังที่มอดไหม้ ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านของกุหลาบสีดำที่ลอยล่องอยู่กลางเวหา... ปิดตำนานมือสังหารผู้ไร้ร่องรอยไปตลอดกาล

สติของเธอดับวูบและจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิดเนิ่นนาน เสียจนมิติกาลเวลาสูญสลายไปสิ้น ในห้วงแห่งความอ้างว้างนั้น ราวกับเธอกำลังท่องอยู่ในโลกแห่งความฝันที่ไร้จุดจบ

เธอฝันว่า... เธอคือบุตรสาวของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร เป็นดรุณีผู้กำเนิดมาพร้อมรูปโฉมงดงามปานหยาดฟ้ามาดิน ทว่ากริยาการกระทำกลับช่างน่าระอาใจเสียนี่กระไร ไม่ว่าจะเป็นการลงทัณฑ์ทุบตีสาวใช้ราวกับทาสในเรือนเบี้ย หรือการแต่งกายที่อวดเนตรอวดปรางจนเกินงาม มิหนำซ้ำยังทอดไมตรีผูกสัมพันธ์กับบุรุษด้วยจริตที่น่ารังเกียจ

ในขณะที่ความฝันกำลังดำเนินไป แสงทิวากรเริ่มทอแสงแยงนัยน์ตา ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์อันยาวนาน เธอลืมตาขึ้นช้าๆ พลางรำพึงกับตนเองด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาว่า...

"นี่เรา... ยังไม่ตายอีกเหรอ"

สายตาของนางกวาดมองอาภรณ์ที่สวมใส่ด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำ ราวกับโชคชะตาได้กระชากเธอย้อนกลับคืนสู่อดีตกาล หญิงสาวพยุงกายที่อ่อนล้าให้ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะสาวเท้าไปยังคันฉ่องทองเหลืองเพื่อมองดวงหน้าของตนเอง

ภาพที่สะท้อนออกมาคือดรุณีนางหนึ่งที่มีรูปโฉมงดงามหมดจด ไร้ที่ติ แม้จะอยู่ในชุดนอนตัวบางที่เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งเย้ายวนใจเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่อาจกลบรัศมีอันสูงศักดิ์ลงได้

"นี่ข้า... คือหรงเชียนเสวี่ยจริงๆ หรือ" นางรำพึงกับตนเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เมื่อโลกในนิมิตฝันกลับกลายเป็นความจริงที่สัมผัสได้ นางพยายามระงับกระแสอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพาร่างอันอ่อนกำลังกลับไปเอนกายลงบนเตียงกว้างเพื่อพักผ่อนและเรียบเรียงสติสัมปชัญญะอีกครั้ง

ร่างที่นางอาศัยอยู่บัดนี้ คือเจ้าของสมญานามอันน่าอดสูที่ใครได้ยินเป็นต้องเบือนหน้าหนี สตรีแพศยาผู้ฉาวโฉ่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องกริยาอันไร้ยางอายและจริตจะก้านที่เกินพิกัด

"จากนี้ไป... ชื่อเสียพวกนั้นจะถูกฝังลบไปพร้อมกับอดีต" จิตวิญญาณของเพชฌฆาตสาวที่เคยด้านชาต่อความตาย บัดนี้กลับมีเลือดเนื้อและลมหายใจที่เปลี่ยนไป การหลอมรวมของสองตัวตนทำให้ความเงียบขรึมของนางแฝงไว้ด้วยความละเมียดละไมอย่างประหลาด โอกาสครั้งที่สองนี้คือกำไรชีวิตที่นางจะใช้มันเพื่อไขว่คว้าหาความสงบสุขที่ถวิลหามานานแสนนาน

นางตั้งจิตปวารณา... ตราบใดที่ผู้อื่นไม่มาราวีนางก่อน นางก็จะขอวางกระบี่และไม่ให้มือต้องเปื้อนเลือดอีก

ในขณะที่นางกำลังปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับความทรงจำที่สับสน ประตูเรือนนอนก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านทว่าเต็มไปด้วยความอาทร ลูบไล้ลงบนเรือนผมของนางอย่างทะนุถนอม

"เสวี่ยเอ๋อร์... ลูกพ่อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ทำให้นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าของเขาคมเข้มดุดันประหนึ่งราชสีห์ที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน ทว่านัยน์ตาคู่ที่เคยกร้าวระรานศัตรู กลับทอประกายอ่อนโยนยามจ้องมองมาที่นางเพียงผู้เดียว

ชายผู้นี้คือ หรงเจิ้นกั๋ว แม่ทัพผู้เกรียงไกรในวัย 48 ปี และเขาก็คือบิดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้

"ท่านพ่อ..." นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เนื่องจากร่างกายยังมิตื่นตัวดีนัก "ลูก... ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ"

คำเรียกขานที่หลุดจากปาก ทำให้ประกายความโล่งใจพาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมของจอมทัพ เขาพยักหน้าเบาๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก