เราที่พึ่งเจอกัน

01 เราที่พึ่งเจอกัน

             ถ้านับวันนี้ก็เข้าวันที่สามแล้วแต่ฉันก็ยังอาจจะดูเหมือนฉันไม่รู้สึกอะไรอยู่ที่ไหนก็ได้ทว่าในใจลึกๆ ฉันกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนที่แสดงออกไปแต่ก็ช่างเถอะมันก็ดีกว่าถูกขายไปที่อื่นถ้าไม่ใช่มาร์โค่ฉันก็ไม่อยากคิดเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นยังไงแต่คงไม่ได้มาทำงานปัดกวาดเช็ดถูที่มันสบายแบบนี้หรอก

             “มธุรส!” เสียงเข้มที่ติดออกเจ้ากี้เจ้าการตามประสาคนเป็นใหญ่เป็นโตในบ้านเรียกซะจนเกือบปาไม้กวาดทิ้ง

             “มีอะไรคะป้าแอล?”

             “ตามฉันมาไปเจอนายใหญ่”

             “ค่ะ”

             ไม่รู้ว่าสีหน้าแบบนี้เขาเรียกว่าหน้านิ่ง หรือเพราะเกลียดขี้หน้าฉันกันแน่แต่ก็นั้นแหละฉันอยู่ที่นี่ต่อให้จะเป็นมาร์โค่ที่พาเข้ามายังไงซะฉันก็เป็นเพียงแม่บ้านคนหนึ่งที่ต้องทำตามกฎ และคำสั่งของป้าหัวหน้า

             “อีกเดี๋ยวเธอเจอนายใหญ่จะพูดอะไรก็คิดก่อน นายใหญ่กับนายน้อยไม่เหมือนกัน”

             “ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับให้ผ่านๆ ไป

             “แล้วที่สำคัญอย่าคิดว่าเป็นคนของคุณมาร์โค่แล้วจะเข้าหานายใหญ่ได้”

             “รู้แล้วค่ะ ทำตามทุกอย่าง”

             ถ้าป้าแอลหันกลับมามองหน้าฉันที่เดินตามหลังอยู่ตอนนี้คงได้ก่นด่าฉันก่อนจะได้ไปเจอเจ้านายตัวจริงซะอีก ไม่รู้แกจะกลัวอะไรหนักหนาใช่ว่าฉันจะไปอ่อยเขาได้ง่ายๆ นิสัยฉันซะเมื่อไหร่แต่ก็แปลกนะคนที่นี่ชอบคิดเองเออเองแค่เห็นมาร์โค่พาฉันมาโดยไม่อธิบายอะไรสักอย่างพวกเขาก็พากันคิดไปต่างๆ นาๆ อาทิ...

             ‘เมียเก็บของมาร์โค่’

             ‘ผู้หญิงหากินที่เขาติดใจเลยพากลับมา’

             บลาๆๆๆ ต่างๆ นาๆ ที่ฟังแล้วความหมายมันก็ไม่ได้ต่างกันเลยพอจะแก้ต่างพวกเขาก็แค่รับฟังหูซ้ายทะลุหูขวาสุดท้ายฉันก็ถูกว่าอยู่ดี แต่พอฟังที่มิเชลบอกมันคงจะเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้พวกเขาพากันคิดแบบนั้นโดยปกติมาร์โค่แทบไม่กลับมาบ้านไม่ต้องพูดถึงเรื่องแม่บ้านเลยไม่ได้อยู่ในหัวเขาหรอกพอเขาพาฉันมามันก็เลยกลายเป็นประเด็นที่ไม่มีใครจะรับฟังความจริงแม้กระทั่งป้าแอลเธีย

             “เข้าไปเองละกันฉันมีงานต้องไปทำ”

             “ค่ะ”

             เธอเดินมาส่งจนถึงหน้าห้องทำงานที่วันก่อนฉันพึ่งเดินผ่านไป และเมื่อวานฉันก็เป็นคนเข้าไปทำความสะอาดกับมิเชลต้องบอกเลยว่ามันใหญ่มากตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันแทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีวาสนาได้ทำงานในบ้านหลังใหญ่โตแบบนี้ ไม่รู้วาสนานี้ของฉันต้องขอบคุณป้าอันเป็นที่รักด้วยหรือเปล่าที่อุส่าขายฉันให้ได้เข้ามาทำงานที่นี่

             ก๊อก ก๊อก ก๊อก

             “ขออนุญาตค่ะ”

             “เข้ามา” เสียงตอบรับห่วนๆ ทำให้นึกถึงคำพูดของป้าแอลเธียเมื่อกี้เลย ต่างกันจริงๆ

             แอ๊ด~~~

             ฉันค่อยๆ เปิดประตูไปด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ กับมาร์โค่ยังไม่น่ากลัวเท่ากับคนตรงหน้าตอนนี้เลยถึงแม้ตอนนี้เขากำลังนั่งหันหลังให้ก็ตาม

             “ให้ผมออกไปรอด้านนอกก่อนมั้ยครับ”

             ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านข้างแม้จะแต่งสูทดำทั้งตัวทว่าใบหน้าของเขากลับดูหล่อเหลาราวกลับเทพสร้างคิดไปคิดมาตอนเจอมาร์โค่ครั้งแรกก็เหมือนจะมีผู้ชายที่หน้าคล้ายๆ แบบนี้แหละที่เดินตามเขาสงสัยบอดี้การ์ดที่นี่จะคัดหน้าตาเป็นหลัก

             “ไม่ต้อง”

             พรึบ!!!!!!!!

             O_O!!!!!!!!!!!

             “พระเจ้าชัดๆ”

             บุรุษน้ำเสียงเย็นชาออกคำสั่งกับพี่ชายหน้านิ่งก่อนจะหมุดเก้าอีกมาเผชิญหน้ากับฉันสาบานได้เลยดวงตาคู่นั้นที่มองมาทำให้ฉันเหมือนหลุดเข้าภวังไปชั่วขณะจนเผลอพูดอะไรออกไปไม่รู้ตัวโชคดีหน่อยที่ไม่ได้พูดเสียงไม่อย่างนั้นพวกเขาคงหัวเราะเยาะที่ฉันตกตะลึงความหล่อของเจ้านาย

             “นี่คุณซิกโก้ รากราฟ”

             “อะ เอ้อ สะ สะ สวัสดีค่ะ”

             จู่ๆ ก็พูดอะไรไม่ออกนึกอะไรไม่ทันนอกจากสวัสดีตามมารยาท ใช่! เขาคนนี้หล่อมากจริงๆ หล่อในแบบที่ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นคนที่หน้าตาดีครบองค์ประกอบแบบนี้ใกล้ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เจอมาร์โค่แต่ทว่าความรู้มันกลับต่างกันกับมาร์โค่ฉันรู้สึกธรรมดา แต่กับคนตรงหน้าฉันกลัวTOT คนบ้าอะไรสายตาน่ากลัวชะมัดทั้งเย็นชา ดุร้าย ไม่มีวี่แววความอ่อนโยนเลยสักนิด

             “มธุรส!”

             “คะ” ฉันรีบขานรับทันที

             “อายุเท่าไหร่?” ถามฉันใช่มั้ย? ฉันเหลียวไปมองคนข้างๆ เขาแค่พยักหน้าเหมือนส่งสัญญาณให้ฉันตอบ ก็ฉันไม่แน่ใจนี่นาปากเขาถามแต่ตากลับมองแฟ้มในมือ

             “25 ค่ะ” ซึ่งมันเลยวันเกิดฉันมาแค่สามวันเป็นปีที่เซอร์ไพร์น่าตกใจกว่าทุกปีที่ผ่านมา

             “มีครอบครัวอีกมั้ย ที่ไม่ใช่ป้าเธอ”

             พรึบ!!!!!!!

             ครานี้ไม่พูดเปล่าจังหวะที่เขาช้อนตาขึ้นมาเป็นจังหวะเดียวกลับที่ฉันกำลังพักตาไปทางเขาพอดีแววตาเย็นชานั้นก็ยังคงน่ากลัวแล้วยิ่งตอนนี้ซักประวัติอย่างกลับครูถามนักเรียน

             “ไม่มี พ่อกับแม่ฉันเสียไปตั้งแต่เด็ก ฉันเหลือแค่ป้าคนเดียว” ป้าคนเดียวที่ขายฉันมาให้กับพวกเขา

             ซิกโก้ไม่ได้ตอบอะไรเขาแค่เบนสายตาไปทางพี่ชายที่ยืนหล่ออยู่ข้างๆ ก่อนจะกลับมามองหน้าอีกรอบ

             “มีอะไรหรือเปล่า?” พวกเขาเล่นมองเหมือนมีอะไรติดอยู่บนหน้าฉัน

             “ไม่มีพี่น้องเลยใช่มั้ย” ครั้งนี้เป็นคนที่ยืนข้างๆ เขาถามขึ้นน้ำเสียงต่างกันราวฟ้ากับเหว

             “ไม่มีค่ะฉันเป็นลูกคนเดียว”

             “อืม งั้นก็ดีทำงานที่นี่จะได้ไม่ต้องมีใครมาห่วงเพราะยังไงซะตอนนี้ป้าเธอก็หายไปไหนแล้วไม่รู้” ซิกโก้พูดกับฉันแต่ก็นั้นแหละตาไม่ได้มองคู่สนทนาหรอกนึกว่าคุยกับแฟ้ม

             “ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”

             “เชิญ”

             ดูเรียบง่ายดีนะครั้งแรกของการเจอกันระหว่างเจ้านายกับแม่บ้านที่พึ่งอพยพมาจะว่าอึดอัดมั้ยก็ไม่เชิงเพียงแต่คิดว่ามันน่าจะอะไรที่มากกว่านี้อย่างเช่นฉันเป็นไปเป็นมายังไงถึงได้มาอยู่ที่นี่แต่นี่กลับถามหาครอบครัวฉันทั้งๆที่ประวัติในแฟ้มนั้นที่เขาเอามาได้ก็น่าจะพอให้เขาได้รู้อะไรอยู่บ้าง ฉันไม่ได้แอบมองนะก็ใครใช้ให้เขาทำผนังด้านหลังเป็นกระจกเงาเองละฉันก็เลยเห็นเอกสารที่เขาถือ

             ภายในห้องทำงาน

           (ซิกโก้ รากราฟ)

             สองวันก่อนผมได้รับข้อความจากน้องชายตัวดีที่ให้ไปดูแลคาสิโนในประเทศไทยแทนระหว่างที่ผมไม่อยู่ใครจะไปคิดว่ามันจะพิเรนพาผู้หญิงกลับมาด้วยจริงๆ ทีแรกผมเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงที่มันถูกใจเลยพากลับมาด้วยแต่ที่ไหนได้มันกลับพาน้องสาวของคนๆ หนึ่งกลับมาทว่ามันกลับไม่รู้เลยว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อตัวเองแท้จริงแล้วเป็นใคร

             “ผมว่าเธอคงไม่ยังไม่รู้นะครับนาย”

             “ก็คงไม่รู้นั้นแหละ”

             เรื่องบางอย่างผมว่าเธอไม่ต้องรู้ก็ดีเหมือนกันแต่ถึงยังไงตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าน้องสาวต่างมารดาของ ‘แคทเทอลีน’ ยังมีชีวิตอยู่ ใช่! มธุรส คือน้องสาวของคนที่ผมรักก่อนที่เธอจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับเธอได้ทิ้งจดหมายฉบับสุดท้ายเอาไว้

             ‘ถึงซิกโก้ที่รักหลังจากที่คุณได้จดหมายฉบับนี้ฉันคงไม่ได้อยู่รอคุณเหมือนทุกครั้ง ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจการจากไปของฉันเป็นฉันเองที่ตัดสินใจเลือกทางนี้ หวังว่าคุณจะไม่โทษตัวเองเพราะคุณไม่เคยผิดแต่เป็นฉันเองที่เหนื่อยเกินจะทนรับไหว ฉันเหนื่อยที่ต้องรอคุณทั้งที่ไม่รู้ว่าคุณจะได้กลับมาหรือเปล่า ทุกครั้งที่คุณออกไปฉันอยากให้คุณกลับมาแต่คุณก็ไม่กลับ ฉันไม่อยากให้คุณไปแต่คุณก็ไป ทั้งที่อีกไม่นานเราจะแต่งงานกันแต่คุณก็เลือกคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของฉัน ทั้งหมดนี้เป็นฉันเองที่ผิด ฉันผิดที่ฉันรักคุณมากเกินไปจนไม่รู้ว่าชีวิตนี่จะชดใช้ความผิดตัวเองยังไง

             ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณผิดหวัง ฉันรู้ดีว่าคุณไม่เคยโกรธไม่เคยโทษฉันแต่ฉันก็รู้ตัวดีทุกอย่างมันเกิดจากความใจง่ายของฉันเองหลังจากที่ฉันไปแล้วหวังว่าคุณจะใช้ชีวิตให้ดีไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย และฉันเองก็หวังว่าหัวใจของคุณจะมีคนมารักษาได้ในสักวัน หัวใจที่มันเยือกเย็นกว่าน้ำแข็งฉันพยายามเต็มที่แล้วแต่มันก็ไม่เคยละลายลงมาเลย

             และอีกเรื่องที่ฉันอยากฝากคุณให้ทำแทนหากคุณรู้สึกผิดกับฉัน ฉันก็จะยกโทษให้คุณทุกอย่างขอแค่อย่างเดียวคุณช่วยตามหาพ่อของฉัน และน้องสาวต่างมารดาที่ฉันไม่มีโอกาสได้เห็น หากคุณเจอพวกเขาช่วยบอกพวกเขาแทนฉันด้วย ว่าฉันขอโทษที่ไม่อาจอยู่รอวันที่พวกเขากลับมาได้

             แคท เทอลีน’

             น่าขำนะครับทั้งที่ใครก็บอกว่าเราทั้งคู่เหมาะสมกัน ทั้งที่ผมเองก็รักเธอแต่ผมกลับไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับคนที่ผมรักเลยจนวินาทีสุดท้ายผมก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวเล็กที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก จนถึงตอนนี้เธอก็จากผมไปห้าปีแล้วเป็นห้าปีที่ผมไม่เคยลืมว่าชีวิตของเธอเป็นผมเองที่ทำลาย

             “กูไม่อยากทำตามที่เธอบอก แต่ทำไมว่ะ! เด็กนั้นถึงต้องมาที่นี่”

             “คุณมาร์โค่เองก็คงไม่รู้หรอกครับว่าเธอเป็นน้องของนายหญิง”

             มันไม่เคยรู้อะไรอยู่แล้วเพราะถ้ามันรู้มันคงไม่พาเธอมาถึงที่นี่ประวัติของเธอที่มันส่งมาให้ไม่มีตรงไหนที่เกี่ยวข้องกับแคทเทอลีนหากผมไม่เอ๊ะใจหน้าตาของเธอที่มันคล้ายคลึงกับแคทเทอลีนผมคงไม่ให้คนไปสืบจนรู้ว่าแท้จริงแล้ว ‘มธุรส’ ก็คือน้องสาวต่างมารดาของเธอ

             “นายจะไม่บอกเธอหรอครับว่าเธอเป็นน้องสาวของนายหญิง”

             “แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร บอกไปแคทก็ไม่ฟื้นกลับมาอีกอย่างคนที่เธออยากเจอจริงๆ คือพ่อของเธอกูว่าตอนนี้พ่อลูกก็คงเจอกันแล้ว”

             “ครับ” ไซเรสพนักหน้ามันเป็นทั้งลูกน้อง และเพื่อนสนิทที่โตมาพร้อมกับผมทุกเรื่องที่ผมรู้มันเองก็รู้ระหว่างเราไม่เคยมีความลับต่อกัน ยกเว้นก็แต่ลูกในท้องของแคทเทอลีนที่ไม่ใช่ลูกของผม

             “ห้าปีมานี้กูอุส่าพยายามลืมทุกอย่าง และก้าวไปข้างหน้าแต่แมร่งพอเห็นหน้าเธอทุกอย่างก็เหมือนกลับมาเริ่มต้นใหม่”

             “ไล่เธอออกไปเลยมั้ยครับ”

             “กูก็อยากทำแบบนั้น”

             แต่ทำไม่ได้ถ้าไล่เธอไปตอนนี้นอกจากจะไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้นแล้วผมก็คงจะทำผิดกลับแคทเทอลีนที่ไล่น้องสาวของเธอไปทั้งที่ตอนนี้เธอเองก็ไม่เหลือใครพูดง่ายๆ เธอคงไม่มีที่ไปนอกจากอยู่ที่นี่

             “แต่เด็กนั้นไม่มีที่ไปนอกจากที่นี่ ให้เธออยู่ที่นี่ไปก่อนเดี๋ยวมาร์โค่มันจัดการอะไรเรียบร้อยมันก็คงมารับไปเองนั้นแหละ”

             “ครับ”

             “แล้วก็บอกป้าแอลเธียไว้ด้วยเธอต้องขาดเหลืออะไรก็หามาให้”

             ผมไม่ได้ใจดีหรอกนะเป็นเธอต่างหากที่โชคดีที่มีแคทเทอลีนเป็นพี่สาวถึงแม้เธอจะไม่อยู่บนโลกนี่แล้วก็ตามแต่ผมจะไถ่โทษในสิ่งที่ผมทำผิดกับเธอด้วยการดูแลน้องสาวของเธอให้ดีแทนเธอเอง ไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาของเด็กนั้นมันจะลำบากแค่ไหน

             และหานี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็คงเป็นแคทเทอรีนที่อยากให้เธอมาที่นี่อย่างน้อยก็ยังมีผมที่เป็นเหมือนพี่ชายของเธอแม้ว่าเธอจะไม่รู้ก็ตาม

             ‘ฉันจะทำหน้าที่พี่แทนเธอเอง’