ท่านอ๋องพบหน้าว่าที่พระชายา (1)

“ระหว่างทางพบแค่โจรเพียงไม่กี่คน คาดว่ามาดูลาดเลาเอาไว้ก่อน เพื่อให้รู้ว่าขบวนสินสอดมีใครคุ้มกันบ้าง ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะวางแผนตอนที่ขบวนเจ้าสาวไปถึงเจิ้นเป่ย” เว่ยจงรายงานเรื่องระหว่างทางให้ท่านอ๋องได้ล่วงรู้ ด้วยว่าระหว่างทางที่ขบวนสินสอดผ่านมานั้นกลับเดินทางได้อย่างราบรื่นปลอดภัย แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีความเคลื่อนไหว ซึ่งท่านอ๋องที่ลอบติดตามขบวนส่งสินสอดมาด้วยตัวเองก็ยังคงนิ่งอย่างไม่ยี่หระ

ขึ้นชื่อว่าโจรอย่างไรก็มิอาจละทิ้งสันดานโจรไปได้ เพียงเฝ้ารอโอกาสที่สุกงอมกว่านี้ก็เท่านั้น

“ถือว่าเป็นโจรฉลาด วางแผนจะเอาทั้งเงินทอง ทั้งยังอวดดีจะข่มขวัญเจิ้นเป่ยอ๋องเช่นข้าอีก”

งานสมรสครั้งนี้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งแว่นแคว้น อย่างไรเสียขบวนส่งตัวเจ้าสาวก็ไม่พ้นมีสินเดิมของเจ้าสาวที่มากมายไม่แพ้ขบวนสินสอด แต่ที่มากไปกว่าเรื่องเงินทอง คือว่าที่พระชายาเจิ้นเป่ยอ๋องต่างหาก

หากได้ทั้งเงิน และได้ทั้งตัวนาง มิใช่เป็นการข่มขวัญเจิ้นเป่ยอ๋องหรอกหรือ

โจรพวกนี้ก็ช่างใจกล้า ไม่รู้ว่ามีผู้ใดคอยให้ท้ายจึงได้ใจกล้าอวดดีถึงเพียงนี้

“แล้วจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรือ ชิงตัวว่าที่พระชายา หากเกิดเรื่องนี้ขึ้นจริง ๆ เกรงว่าชื่อเสียงของท่านอ๋องคงรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว”

เจิ้นเป่ยอ๋องมองเจิ้งเต๋อเสียงที่เข้ามาขัดได้อย่างถูกจังหวะ “เรียบร้อยแล้วหรือ”

“เรียบร้อย” คนที่มาใหม่นั่งลงตรงข้ามกับเจิ้นเป่ยอ๋อง รินน้ำชาให้ตัวเองเพื่อดับกระหาย พลันทอดถอนหายใจออกมา “แต่ไม่ได้เห็นว่าที่เจ้าสาวของท่านอ๋อง น่าเสียดายจริง ๆ”

“สตรีจะแต่งงาน หากได้เห็นสิแปลก “เจิ้นเป่ยอ๋องเมินต่อคำพูดน่าเสียดายของเจิ้งเต๋อเสียง “แล้วคนในจวนเล่าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ครึ่งหนึ่งแปลกใจ อีกครึ่งหนึ่งนั่งไม่ติดที่ คงกำลังคิดว่าจะไปหาสินเดิมเจ้าสาวมาเติมอย่างไร” เจิ้งเต๋อเสียงพูดตามสิ่งที่เห็นในวันนี้ จวนอันเล่อโหวก็พูดได้เต็มปากว่ากำลังตกต่ำเต็มที “ว่าแต่เรื่องโจรพวกนั้นจะจัดการอย่างไร”

“ในเมื่อพวกนั้นเฝ้ารอโอกาสที่สุกงอม ข้าก็จะทำให้พวกมันได้สมดั่งปรารถนา และหากจับตัวโจรได้ ก็อาจจะสืบสาวได้ว่าเกี่ยวข้องกับนายอำเภอพวกนั้นไหม”

“เจ้าไม่ไว้ใจนายอำเภอพวกนั้น”

“คนของทางการ ไว้ใจไม่ได้” ราชสำนักก็เป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่สามารถไว้วางใจผู้ใดได้ เพื่อสร้างความดีความชอบไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น

“สายตาของทางการก็ไว้ใจไม่ได้ ท่านอ๋องเข้าเมืองหลวงมาแบบนี้ก็ระวังด้วย” เจิ้งเต๋อเสียงย้ำกับสหายที่ลอบเข้าเมืองหลวงมาโดยอาศัยขบวนส่งสินสอดเป็นฉากบังหน้า เรื่องนี้หากมีใครรู้เห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ แต่สำหรับเจิ้นเป่ยอ๋องกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“สุนัขดมกลิ่นของฮ่องเต้ไม่ปราดเปรื่องถึงเพียงนั้น”

คนที่ได้ยินคำคุยโวก็หัวเราะ ทว่าเจิ้งเต๋อเสียงก็คิดแบบนั้น ต่อให้จะพูดเตือน แต่มาคิดดูแล้วคนพวกนั้นจะไปเทียบอะไรกับเจิ้นเป่ยอ๋องได้เล่า

“จริงสิ…เจ้าอยากเห็นหน้าเจ้าสาวหรือไม่” จบเรื่องวุ่นวายพวกนั้น เจิ้งเต๋อเสียงก็ถามเรื่องที่สำคัญรองลงมา ซึ่งเมื่อสหายของเขาพอได้ยินกลับขมวดคิ้วยุ่ง

“คิดอะไรพิเรนทร์อีกเล่า”

หมอเทวดาเจิ้งยกยิ้ม “ไหน ๆ ก็เข้ามาแล้ว จะอดทนรอถึงวันส่งตัวทำไมเล่า”

“ข้าไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้น”

“ทำไมเล่า กลัวหรือ”

“แค่คำยั่วยุของเจ้าอย่าหวังว่าจะทำให้ข้าหลงกล”