Novels by กัวซืออวี่

เจิ้นเป่ยอ๋อง อ๋องต่างแซ่ที่ดูแลดินแดนเจิ้นเป่ย มีคำกล่าวถึงอ๋องผู้นี้ต่างๆนานา ว่าโหดเหี้ยมกระหายเลือด ยามออกศึกไม่เคยพลาดท่าให้กับผู้ใด ยามบ้านเมืองสงบสุขก็สังหารคนเล่นเพื่อแก้เหงา จนชาวบ้านหวาดกลัว อีกทั้งยังมีคนเล่าลือว่าเมื่อครั้งท่านอ๋องผู้เฒ่าสิ้นใจในสนามรบ ชายาอ๋องเร่งรุดไปหาชายใหม่ เจิ้นเป่ยอ๋องก็เร่งตามตัวกลับมา จับมารดาของตัวเองไว้ทุกข์ให้กับบิดา และขังนางไว้ที่อารามบนภูเขาอันหนาวเหน็บ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ชื่อเสียงความเหี้ยมโหดจึงมากขึ้นเป็นเท่าทวี ทว่าทั้ง ๆ ที่ชื่อเสียงหาดีไม่ได้ ฮ่องเต้ก็ยังคงเมตตา มีราชโองการพระราชสมรสให้กับเจิ้นเป่ยอ๋องให้สมรสกับบุตรของอันเล่อโหว “คิดว่าเป็นใครถึงมาจับข้าแต่งงานกับคนนั้นคนนี้ เห็นข้าเป็นสุนัขทรงเลี้ยงในวังหลวงหรือ ถึงจะกระดิกหางยอมรับ” “ท่านอ๋องคิดกบฏหรือ” “ข้าพูดหรือว่าคิดจะกบฏ” “อย่างไรเสีย ฝ่าบาทมีราชโองการออกมาแล้ว ให้เจิ้นเป่ยอ๋องสมรสกับบุตรของอันเล่อโหวจ้าวสวี่” “จ้าวสวี่...มิใช่บุตรีของภรรยาเอก แต่เป็นจับตัวมาจากที่ใดเล่าจึงกล้าส่งมาแต่งกับข้า” “ท่านอ๋องรับราชโองการด้วย!”

สามีที่แต่งงานมาด้วยกันแรมปีจนบัดนี้นางตั้งครรภ์ก็ไม่หันมาเหลียวแล ซ้ำร้ายในวันที่นางเจ็บท้องจะคลอดลูก สามีดันเลือกที่จะเดือนออกจากเรือนไปหาคนรักเก่า เช่นนี้แล้วจะให้นางทนอยู่ที่นี่ได้อย่างไรอีก!

วันนั้นชายผู้นั้นทิ้งนางไว้เบื้องหลังพร้อมกับเจ้าปีศาจน้อยที่อยู่ในครรภ์ ในวันนี้ที่นางมั่งมีชายผู้นั้นดันกลับเข้ามาในชีวิต อ้างสิทธิ์ความเป็นสามี แต่ช้าก่อนเพราะสามีข้านั้นตายไปนานแล้ว!

จ้าวซือหง เริ่มชังน้ำพระทัยของอวี่หวงต้าตี้ (เง็กเซียนฮองเต้) ไม่รู้ว่าชีวิตของนางยังชอกช้ำระกำทรวงไม่พอหรือไร จึงดึงเอาความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาของนางไปจนหมดสิ้น พอตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมาไปทำอีท่าไหน พอตื่นมาจึงมีสามีเป็นตัวเป็นตน อีกทั้งยืนจ้องหน้านางเขม็งเช่นนี้! “เจ้าเป็นวิญญาณร้ายมาสิงสู่ภรรยาของข้าใช่หรือไม่! เจ้าออกจากร่างของนางประเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้า…” “เจ้าจะทำอะไร? แล้ววิญญาณสิงสู่อะไรของเจ้า โง่เง่า! งมงาย! อย่ามาทำทีท่าเดียดฉันท์ไปหน่อยเลย ทำราวกับว่าเจ้าพิศวาสในตัวข้าหนักหนา หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายแก่ข้าหน่อยเถิดมาแม่นางน้อยที่เกาะแขนเจ้าอยู่นั่นเป็นใคร! ถึงข้าจะจำอะไรไม่ได้แต่ในเมื่อข้าเป็นฮูหยินของจวนนี้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์รับอนุหน้าไหนทั้งนั้น!” “ใจเย็นกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินกำลังท้องกำลังไส้อยู่หนาเจ้าค่ะ” “ฮะ! /ฮะ!” อวี่หวงต้าตี้! เก็บน้ำพระทัยของท่านไว้ และหยุดมอบมันให้ข้าเสียที!!

คำโปรย เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อของ 'ซุนเจิง' และ 'เหอลี่อิง' คู่สามีภรรยาที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยชราโดยสมบูรณ์แบบนั้น เกิดขึ้นในคืนคืนหนึ่ง คืนที่ทั้งเมืองมีแต่ความชุลมุน เสียงเอ็ดตะโรของผู้คนที่กำลังหนีตาย เขาเห็นเพียงภาพอันเลือนรางของภรรยาที่ถูกอุ้มฝ่ากลุ่มควันมากมายออกไป และหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง... เสียที่ไหนเล่า! ซุนเจิงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งใดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ในชุดสีแดงสด สิ่งรอบกายดูผิดแปลกจนผิดหูผิดตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งได้อย่างไร! ในเมื่อความจริงเขาอายุเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว! นี่มันอะไร... นี่มันอะไรกัน! แต่นั้นยังไม่น่าตกใจเท่า เขาต้องตกกระไดพลอยโจนแต่งงานทั้งๆ ที่ยังตั้งสติอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวรรค์เล่นตลกอะไรเข้า แต่หากคิดว่าเรื่องทั้งหมดบ้าบอแล้ว ก็ยังไม่บ้าบอเท่าเข้าหอและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวด้วยซ้ำไป! "ยายแก่ลี่อิง!! " "ตาเฒ่าซุนเจิง!!! " "ตายจนมาเกิดใหม่ เธอยังตามมาหลอกมาหลอนฉันอีกเหรอ!!