Novels by กัวซืออวี่

“อยากไปเจอหวงตี้ไหม พระองค์ยังไม่ตื่นจากบรรทมอันยาวนาน แต่นั่นก็ดีแล้ว”“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ต้องการมาเข้าเฝ้าหวงตี้อยู่แล้ว แค่ต้องการมาเข้าเฝ้าหวงโฮ่วและพระโอรสน้อยเท่านั้น”“เด็ดขาดจริง ๆ ... เอาเถอะ ข้าขอบใจชายาของท่านด้วยที่ฝากของมากมายมาให้ข้าและเลี่ยงรุ่ย ต่อจากนี้ขอให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการต่อ ส่วนท่านและชายาก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ”“พ่ะย่ะค่ะ”หลานหลินอ๋องทราบดีว่าต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องที่ตนจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้อีกแล้ว ความจริงเขาเองก็เตรียมตัวมาเพื่อการนี้เช่นกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่สั่งให้คนในวังอ๋องกลับบ้านเกิดและไปลงหลักปักฐานที่เปี้ยนเหลียงแบบนั้นแน่ ราชสำนักและหวงตี้ก็เหมือนกับพระอาทิตย์ อยู่ไกลก็หนาว อยู่ใกล้ก็ร้อนรุ่มดั่งไฟ การรักษาระยะห่างเอาไว้นับว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด อีกอย่างเขาอยากมีชีวิตที่สงบสุขเหมือนคนอื่น ๆ เสียที...หลานหลินอ๋องอยู่จัดการเรื่องในเมืองหลวงอีกราว ๆ สามวันแล้วจึงเดินทางกลับเปี้ยนเหลียง สรุปสุดท้ายหวงโฮ่วก็ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนหวงตี้ แม้จะมีคนไม่เห็นด้วยแต่เสียงส่วนน้อยมีหรือจะเอาคานอำนาจเสียงส่วนมากที่ยังพ่วงมาด้วยตำแหน่งให

หลังจากเรื่องราวทุกอย่างผ่านพ้นไปราว ๆ สองเดือนหลานหลินอ๋องก็ได้รับข่าวใหญ่เกี่ยวกับหวงตี้ที่ล้มป่วยกะทันหันขณะหารือกับขุนนางในท้องพระโรง จนบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ ราชสำนักต้องหยุดชะงักราชกิจทุกอย่างต้องถูกเลื่อนออกไป แต่ทว่าก็มีคนจำนวนหนึ่งคิดเห็นว่าหากภายในสิบวันนี้หากพระองค์ยังไม่ฟื้นขึ้นมาควรให้หวงโฮ่วขึ้นสำเร็จราชการแทน แต่ทว่าก็ยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้งจากขุนนางทั้งหลาย จนหลานหลินอ๋องหนึ่งในขุนนางถูกเรียกตัวเข้าเมืองหลวงเพื่อไปหารือร่วมกันส่วนเรื่องก่อนหน้านี้ที่ทำให้หลานหลินอ๋องมีข้อครหามากมายนั้นอันตรธานหายไปในพริบตา ผู้คนมากมายแสร้งปิดหู ปิดตา ราวกับไม่เคยได้ยินเรื่องอ๋องที่เคยคิดกบฏจนหวงตี้กริ้ว ไม่เคยเห็นอ๋องผู้นี้ฆ่าคนของหวงตี้เป็นผักปลา อีกทั้งยังคงให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพดังเดิมและไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งกับกำลังทหารที่เปี้ยนเหลียงแม้แต่คนเดียว ผิดกับแม่ทัพใหญ่ที่ดูจะสิ้นวาสนาถูกขังในคุกหลวงและถูกพิพากษาให้ต้องโทษตาย และนี่ล้วนเป็นผลจากความเชื่องของอีกฝ่ายทั้งสิ้น หาได้เกิดจากผู้อื่นไม่...เรื่องของหวงตี้บางเรื่องยังถูกซุกซ่อนอยู่ใต้พรมเช่นเคย ตระกูลกัวชอบใจในสิ่งที่ห

ภาพของสามแม่ลูกชุลมุนอยู่ด้วยกันนับว่าเป็นเรื่องที่ชินตาของหลานหลินอ๋องอยู่ไม่น้อย เจ้าเด็กพวกนี้สร้างเรื่องน่าปวดหัวให้อาเหนียงได้ตลอด และอาเหนียงต่อให้บ่นเพียงใดแต่ก็ยอมตามใจอยู่ตลอดเช่นกัน จนคนเป็นบิดาอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู“อาเหนียงสะอาดหรือยัง” เหยียนเฟิงเอ่ยพลางชูถ้วยใบโตที่นั่งขัดอยู่นานสองนานให้มารดาได้พินิจแต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้เด็กน้อยต้องมุ่ยหน้า“ยัง ขัดอีกรอบ”“ถ้าสะอาดอาเหนียงจะให้กินเกี๊ยวเนื้อ” พอเอาอาหารขึ้นมาล่อเด็กน้อยก็ตาเป็นประกายขัดถูถ้วยจานเสียยิ่งกว่าทองคำล้ำค่า เหยียนหรานหัวเราะเบา ๆ ให้กับความเห็นแก่กินของบุตรชาย ก่อนจะเหลือบไปมองอาหยวนที่ขัดถ้วยชามอย่างเงียบ ๆ “แล้วอาหยวนอยากกินอะไร”“อะไรก็ได้ขอรับ”“ไม่ได้สิ อะไรก็ได้แบบนี้อาเหนียงทำให้ไม่ถูกนะ อาหยวนต้องบอก” อาเฟิงรีบบอกน้องของตัวเองโดยพลัน เรื่องกินนั้นเรื่องใหญ่จะตอบส่ง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด และเมื่อได้ยินต้าเกอพูดเตือนจางหยวนจึงครุ่นคิดเป็นการใหญ่ “อาหยวนชอบกินผัก แต่ไม่ชอบผัดผักมันเลี่ยนลิ้น”“ลองกินผักกาดเนื้อตุ๋นไก่ไหม ผักทำได้ตั้งหลายอย่างประเดี๋ยวอาเหนียงจะลองทำให้อาหยวนกินหลาย ๆ อย่าง จะได้รู้ว่าช

หลังจากทุกอย่างจบสิ้นหลานหลินอ๋องสั่งให้ทหารจัดการเก็บกวาดเมืองเปี้ยนเหลียง ใช้ทรัพย์ส่วนตัวบำรุงบ้านเรือนที่เสียหาย หากใครได้รับบาดเจ็บก็ออกค่ารักษาให้ฟรี หากมีคนล้มตายก็จะชดใช้ให้ตามสมควร เมื่อจบสิ้นเรื่องราวเลวร้ายหลานหลินอ๋องก็เลี้ยงอาหารชาวบ้านทุกคนอีกสามวันสามคืน ทราบดีว่าไม่อาจทดแทนความสูญเสียที่เกิดขึ้นได้ การกระทำของชนชั้นขุนนางนั้นส่งผลกระทบต่อชาวบ้านมากมาย แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าเขาปล่อยให้ทุกอย่างพังอยู่อย่างนั้นแล้วให้ชาวบ้านดิ้นรนกันเอาเองมีเรื่องมากมายที่ต้องรายงานให้ทางเมืองหลวงได้ทราบ พร้อมทั้งการประกาศว่าท่านแม่ทัพหลินถูกคุมขังอยู่ในคุกของหลานหลินอ๋อง เพราะพฤติกรรมที่ส่งผลร้ายต่อแคว้น เรื่องทุกอย่างจะถูกเขียนขึ้นผ่านรายงานสองฉบับ ฉบับที่หนึ่งจะถูกส่งเข้าราชสำนัก และอีกฉบับหนึ่งจะถูกส่งไปที่จวนตระกูลกัวฉบับที่ถูกส่งไปเข้าที่ราชสำนักมีแค่ความเคลือบแคลงใจในหวงตี้ มิอาจระบุถึงความผิดได้อย่างชัดเจน แต่ทว่าฉบับที่ถูกส่งให้ตระกูลกัวนั้นคือเรื่องที่เกิดขึ้นโดยละเอียดและให้ตระกูลกัวได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาเป็นผู้ตัดสินใจ...“ยาพิษจากจิ๋นหนาน...

“เสียงดังหน่า... จางต้าเหลียน” สตรีที่สลบไสลตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่นางได้ยินคือเสียงเอะอะโวยวายของหลานหลินอ๋อง ซึ่งนางก็ทราบดีว่าจากสาเหตุใด เหยียนหรานพยายามจะลุกขึ้นนั่งและหลานหลินอ๋องเองก็เข้ามาช่วยเหลือ ผู้คนที่รายล้อมจึงค่อย ๆ ล่าถอยปล่อยให้สองสามีภรรยาได้สนทนากันตามประสา“ข้าจะลงโทษทหารทุกนายที่ดูแลเจ้าไม่ได้”“ใจเย็นบ้างจะได้ไหม พวกเขาพยายามกันเต็มที่แล้ว เนื้อตัวมีแต่แผลไม่เห็นหรืออย่างไร” เหยียนหรานกล่าวเตือนอีกฝ่าย นางทราบดีเวลานั้นล้วนชุลมุนเพียงใด เอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าดีเท่าใดแล้ว“หน้าที่ก็คือหน้าที่ เมื่อบกพร่องย่อมต้องลงโทษ” หลานหลินอ๋องยังคงยืนยัน “พวกมันจะมาพาตัวอาหยวนไปหรือ”“ทั้งคู่เลย... เทหมดหน้าตักแล้วกระมัง พญามังกรโง่เขลาผู้นั้นน่ะ”“ข้าจะกระชากมันลงมาจากบัลลังก์”เหยียนหรานไม่เอ่ยสิ่งใด นางพิงศีรษะไว้ที่ไหล่กว้างของหลานหลินอ๋อง ช่วงหลายวันมานี้ช่างหนักหนาเหลือเกิน ส่วนหลานหลินอ๋องก็โอบไหล่บางและจับมือข้างหนึ่งของเหยียนหรานเอาไว้ หลานหลินอ๋องมองมือเล็ก ๆ ของเหยียนหรานที่ต่อสู้ดิ้นรนในการเอาชีวิตรอด สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นเขาอีกกระมังที่เป็นความลำบากในชีวิตของนาง

แต่จะเป็นอย่างไรก็ช่างบัดนี้เขาต้องจัดการทุกอย่างให้จบ อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เขาก็ทราบแล้วว่าทหารพวกนั้นชำนาญการสู้รบในที่สูงเพียงใด ฉะนั้นหากตกหลุมพรางอาจเป็นพวกตนที่ต้องพ่ายแพ้หลานหลินอ๋องกลับไปที่ค่ายทหารเขาเจอเฉียวฟงนั่งกุมขมับ มองแผนที่ของเปี้ยนเหลียงอย่างจนปัญญา “เฉียวฟงเปี้ยนเหลียงมีแม่น้ำไหลผ่านหรือไม่”“มีขอรับ มีทะเลอยู่ทางฝั่งตะวันออกด้วยขอรับ ทางนั้นมีท่าเรือนายหญิงไว้ใช้ติดต่อค้าขายกับพวกพ่อค้าตะวันออก”“นำทหารส่วนหนึ่งไปหาที่มั่นท่าเรือนั่น และล่อพวกระยำนั่นไปที่ท่าเรือให้ได้”หลานหลินอ๋องเกือบลืมเสียสนิทว่าภรรยาของตนมั่งคั่งเพียงใด นางสร้างท่าเรือเอาไว้ให้ค้าขายได้คล่องมากขึ้นหลังจากมีร้านค้าฟาไฉ แต่ทว่าหลังจากนี้เขาอาจจะต้องควักเงินชดใช้ความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้“ท่านจะทำสิ่งใดหรือ”“คงต้องเอาน้ำสาดเรียกสติกันเสียหน่อย”เฉียวฟงกระจ่างในทันที เขาบอกจุดที่น่าจะเป็นจุดได้เปรียบและจุดเสียเปรียบให้หลานหลินอ๋องได้รับรู้หลังจากนั้นพวกเขาก็ทำการล่อศัตรูให้มายังจุดที่กำหนดเอาไว้ การต่อสู้เกิดขึ้นเรื่อย ๆ จนหนักขึ้น ๆ แต่เพราะความไม่เคยชินในทำเลที่เป็นแหล่งน้ำ ความเสียเป

ในท้องพระโรงเริ่มการถกเถียงต่างๆ นานาถึงเรื่องการเดินทัพทำศึกกับแคว้นฉีเพราะสตรีนางเดียวที่เป็นผู้จุดชนวน แน่นอนว่าคนที่นำชนวนแห่งการศึกสงครามจะเป็นใครนอกเสียจากเทพสงครามแห่งต้าเซี่ยที่แสดงสีหน้าระอาฟังการถกเถียงของขุนนางทั้งหลายถึงเรื่องกำลังพลที่มีเพียงหยิบมือ เสบียงที่ไม่เพียงพอ กุนซือคนสำคัญไม่อยู่ และหลายต่อหลายเรื่องที่ยิ่งพูดก็ยิ่งทวีปากเสียงกันไปเรื่อยจนน่าปวดหัว ทั้งๆ ที่คนต้องไปผจญทุกข์ภัยคือเขาผู้เป็นแม่ทัพนำทัพในครั้งนี้ แต่ทว่าไม่ได้พูดแย้งแม้แต่ครึ่งคำเพราะพูดไม่ทันขุนนางสอพลอทั้งหลาย จึงได้แต่ยืนถอดถอนหายใจอยู่เงียบๆ เท่านั้น“แม่ทัพหยาง”สุรเสียงที่พลันดังขึ้นทำให้เสียงอื้ออึงก่อนหน้าเงียบลงทันตา แม่ทัพหยางที่ถูกขานนามเดินออกจากแถวขุนนางมายืนต่อหน้าพระพักตร์“ท่านเป็นคนนำทัพในครั้งนี้ ข้อถกเถียงที่พวกเราทั้งหลายโต้แย้งจนไม่อาจหาข้อสรุปนี้ได้ท่านคิดเห็นว่าเป็นอย่างไร”“ทหารมีเพียงเท่านี้นับว่าไม่พอ...” เสียงอื้ออึงที่เงียบหายไปเริ่มดังขึ้นอีกเมื่อท่านแม่ทัพหยางถึงกับเอ่ยปากในเรื่องนี้ “แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้แล้วหากเกณฑ์กำลังพลใหม่เกรงว่าประชาชนจะเดือดร้อนเสียเปล่า แต่

“หวางมู่ ใต้เท้าหยางมอบคนไว้ให้ข้า” จ้าวซือหงเงยหน้าจากบัญชีเล่มแล้วเล่มเล่าที่นั่งตรวจทาน มองคนสนิทของสามีที่เฝ้านางไม่ห่างกาย“ขอรับ หากฮูหยินเรียกใช้ก็ขอให้บอกข้า ข้าจะจัดการทุกอย่างให้”“มีเยอะทีเดียว...ต้องจัดการอะไรบางอย่างก่อนที่จะไม่ได้จัดการ”“อะไรหรือขอรับ”จ้าวซือหงทอดถอนหายใจ ก้มมองบัญชีตรงเบื้องหน้าที่นางละเลยไปได้ไม่เท่าไหร่แต่ทรัพย์สินกลับพร่องไปมากจนน่าตกใจ จวนแม่ทัพมีทรัพย์มากมายหากไม่นั่งตรวจทานมีหรือจะรู้ว่าทรัพย์พร่องลงไปมาเท่าใด ไหนจะเงินที่หยางจื่อถงได้จากการเปิดหอสุราอีก จวนนี้มั่งคั่งถึงเพียงนี้นางไม่อยากนึกถึงวันข้างหน้าหากนางและหยางจื่อถงไม่มีเวลามาตรวจตราเลยว่าบ่าวรับใช้ในจวนนี้จะปล้นมันไปอีกเท่าใด แต่จะให้ทำอย่างไรได้นางและหยางจื่อถงเลือกที่จะเลี้ยงเหล่าโจรพวกนี้ไว้เอง“ฮูหยินเจ้าคะ ดื่มยาก่อนเจ้าค่ะ” หลินหรานที่เข้ามาพร้อมถ้วยยาบำรุงที่จ้าวซือหงนึกขยาด แต่ก็จำต้องดื่มมันในทุกวัน เพราะหากไม่ใช่ยานี่ก็ไม่รู้ว่าทั้งนางและลูกจะเป็นอย่างไร การเปลี่ยนแปลงของร่างกายมีอยู่เรื่อยๆ จนนางสังเกตได้ เพียงแต่ไม่ได้พูดให้สามีได้ยินก็เท่านั้น แต่มีหรือที่หยางจื่อถงจะไม่สั

คล้อยหลังขบวนที่เชิญราชโองการ หยางจื่อถงก็หันหลังกลับไปหาภรรยาของตนที่จ้องมองเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งจนไม่ทราบว่าคิดสิ่งใดอยู่ แต่มีหรือที่เขาจะไม่ทราบว่าภรรยาคิดสิ่งใดหยางจื่อถงส่งราชโองการให้กับข้ารับใช้ ก่อนจะเดินเข้าไปภรรยาโอบประคองและพานางเดินไปรอบๆ จวนอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำเสียเท่าไหร่นักเพราะเวลาส่วนใหญ่พวกเขาทั้งสองมักหมดไปกับหอสุราลี่ตงเสียมากกว่า“ไม่เกินครึ่งเดินข้าคงต้องนำทัพ” หยางจื่อถงเป็นผู้เริ่มการสนทนา มองสตรีที่โอบกอดแต่ยังไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา “รู้ใช่หรือไม่ว่าหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้าไม่อยู่แล้วควรจะทำอย่างไร”“รู้สิ รู้เป็นอย่างดีว่าต้องทำอย่างไร”“ดีแล้ว ข้าจะให้คนของข้าไว้กับเจ้า จะไม่มีคนที่จวนนี้รู้นอกจากเจ้าและหวางมู่ หากเกิดอะไรขึ้นหวางมู่จะจัดการทุกอย่างและปกป้องเจ้า”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องนั้นเลย ข้าทราบดีว่าอย่างไรหวางมู่ก็ปกป้องข้าได้ แต่ท่านเล่า” จ้าวซือหงมองบุรุษที่โอบประคองนางไว้ หยางจื่อถงยังยิ้มได้อีกทั้งยังหัวเราะออกมาราวกับชอบใจที่ทุกอย่างบีบคั้นเขาถึงเพียงนี้“อย่ากังวลไปเลย นี่ใช่ศึกแรกของข้าเสียเมื่อไหร่”จ้าวซือหงทอดถอนหายใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในเมื

“ใต้เท้าเหลียงเข้าพบกับไท่จื่อจริงพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีผู้หนึ่งรายงานต่อหน้าพระพักตร์ของผู้เป็นหวงตี้ พระพักตร์ที่เรียบนิ่งยากจะคาดการณ์ซ่อนเร้นสิ่งมากมายเอาไว้จนยากที่คนทั่วไปจะหยั่งรู้“ศัตรูของไท่จื่อคือผู้ใด” ขันทีข้างพระวรกายไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้นอกจากก้มกายให้ต่ำกว่าเดิม ฟังสุรเสียงที่เจือปนความนัยบางประการเอา“หยางจื่อถง จ้าวซือหง เฉิงอี้ หรือว่าข้ากัน” เสียงสรวลดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พระหัตถ์ตวัดพู่กันลงบนราชโองการ “แผ่นดินต้าเซี่ยมีสองอย่างที่สำคัญจนมิอาจละเลยได้ หนึ่งคือเรื่องเงินทอง สองคือทหาร”“ทรงทราบแล้ว ไยจึงจับอำนาจทั้งสองใส่มือคนพวกนั้น”ขันทีเฒ่าก้าวถอยหลังเมื่อได้ยินเสียงผู้มาเยือน เอ่ยปากให้ธารกำนัลออกจากตำหนักที่ประทับและปล่อยให้สหายตั้งแต่วัยเยาว์ของหวงตี้ได้สนทนาเป็นการส่วนตัว“กู้เว่ยถิง” สุรเสียงของหวงตี้ดังขึ้น มองบุรุษที่รุกล้ำเข้าเขตพระราชทานไม่เกรงกลัวอาญา แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่ออำนาจการเข้านอกออกในที่แห่งนี้พระองค์เป็นคนพระราชทานให้แก่บุรุษโอหังอวดดีผู้นี้เอง“ฝ่าบาท” กู้เว่ยถิงประสานมือคำนับแด่หวงตี้ นั่งลงยังเก้าอี้โดยไม่รอฟังรับสั่งแต่อย่างใด“คนพวกนั้นที่เจ้าว

“ข้าไม่รู้ว่าสู้รบกับสิ่งใด แต่ข้ารู้ว่าข้าต้องสู้เพื่อสิ่งใด” คนที่แสร้งว่าไม่ยี่หระพูดด้วยเสียงราบเรียบ “ข้าไม่เหลืออะไรแล้วหวางมู่ ทั้งชีวิตนี้ข้าเหลือแค่นาง”ภายในห้องเงียบสงัด ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง จนสุดท้ายหวางมู่ก็เป็นผู้ทำลายความเงียบนั้น “มีข่าวจากวังหลวง... รัชทายาทเตรียมเสนอให้ท่านนำทัพจัดการศึกแคว้นฉี”“ปะทุแล้วหรือศึกที่ว่านั่น”“ยังขอรับ เพียงแต่ฝ่ายนั้นเริ่มเคลื่อนกำลังพลแล้ว ในท้องพระโรงเริ่มหารือกันถึงเรื่องนี้แล้วเช่นกัน”“มีราชโองการมาเมื่อใดข้าก็จะไป” ขุนนางคนหนึ่งจะปฏิเสธได้อย่างไร หากมีราชโองการมาให้เขาไปทำศึกคราวนี้อย่างไรเสียก็ได้แต่คุกเข่ารับราชโอกาสและสรรเสริญหวงตี้ให้อายุยืนเป็นหมื่นๆ ปีแม้ว่าอีกฝ่ายจะหยิบยื่นคำตายมาใส่ให้ถึงมือ“แต่นายท่านขอรับ จิ้นอ๋องไม่อยู่ ศึกครั้งนี้ก็...”ไร้กุนซือ... แน่นอนว่าต้าเซี่ยใช่ว่าไร้จิ้นอ๋องแล้วจะไม่มีกุนซือคนอื่น แต่จะมีใครรู้ใจเขาเท่าจิ้นอ๋องอีก แล้วจะมีใครเก่งกาจเจ้าเล่ห์เพทุบายเท่าเจ้านั่นอีก ไม่มีเลย... แม่ทัพไร้กุนซือที่รู้ใจ โอกาสชนะก็มี แต่โอกาสพลาดก็มีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่จะทำอย่างไรได้ถูกอย่างถูกกำหน

“ที่นี่น่ะหรือ”“ขอรับ ตามที่จางต๋าบอกเอาไว้ที่นี่ไม่ผิด”จิ้นอ๋องพินิจบ้านที่เก่าซอมซ่อของอดีตหมากในมือของไท่จื่อด้วยความเวทนา จางต๋าผู้นั้นใช่ว่าแร้นแค้นเสียจนต้องให้ภรรยาอยู่ลำบาก แต่หากคิดกลับกันแล้วบุรุษผู้นั้นก็รักนางเสียจนไม่กล้าให้ใช้ชีวิตโดดเด่นเสียจนนำภัยมาสู่ตัว ต่อให้มั่งคั่งมั่งมีเพียงใดหากโดดเด่นเกินไปก็ง่ายแก่การทำลายด้วยกันทั้งนั้น คนที่อยู่ในจุดนั้นมาทั้งชีวิตจึงได้แต่ทอดถอนหายใจเรียกร้องหาที่อาศัยอยู่ในบ้านเก่าหลังนี้ ไม่นานกับสตรีตั้งครรภ์ใบหน้าผ่องใส แต่น่าเสียดายที่จิ้นอ๋องจะเป็นคนทำลายความผ่องใสนั้นด้วยตัวของเขาเอง โดยการแจ้งข่าวการตายของสามีนางและเป็นดั่งที่จิ้นอ๋องคาดไว้ นางร่ำไห้ปานจะขาดใจ แต่จะให้ทำอย่างไรได้หากไม่ฆ่ามีของนาง บุรุษผู้นั้นก็คงลุกขึ้นไปฆ่าอีกต่อหลายชีวิตต่อจากนี้“ข้าชดใช้ชีวิตเขาคืนให้แก่เจ้าไม่ได้ และข้าก็ไม่คิดคืนหากข้าทำได้ แต่สิ่งที่ข้าทำได้คือดูแลเจ้าและลูกที่กำลังจะเกิดมา เด็กคนนี้จะไม่ลำบากหรือตกยาก ความเป็นอยู่ของเจ้ากับลูกต่อจากนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง”“ทดแทนกันได้หรือ ท่านฆ่าสามีของข้า”สตรีที่ทราบข่าวการสูญเสียหลั่งน้ำตา สิ่งที่ผู้มั่

“ออกมาแค่นี้ต้องพกดาบมาด้วยหรือ” เหอลี่อิงเอ่ยถามบุรุษที่เดินกุมมือของเธอไปตามถนนที่เรียงรายด้วยร้านรวงมากมาย วันนี้ซุนเจิงทำตามสัญญาที่ให้ไว้แก่เธอเมื่อช่วงเช้า เขาจึงมาเดินกุมมือเธอเดินไปตามทาง แต่สิ่งที่แปลกออกไปคือวันนี้เขาเหน็บดาบเล่มยาวไว้ข้างเอวอย่างที่ไม่ใคร่จะทำ หรือว่าออกมาข้างนอกเพียงลำพังสองคนจึงทำให้เขาต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้“กันไว้ก่อน คราวที่แล้วฉันโดนลอบทำร้ายไปหนหนึ่ง คราวนี้หากโดนอีก ฉันจะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อนเลยเชียว”“โหดปานนั้นเลยหรือคุณน่ะ”“เธอไม่รู้อะไรเสียแล้วเหอลี่อิง ฉันน่ะเคยทำมากกว่านั้นอีก”เหอลี่อิงมองบุรุษที่วางมาดคุยโวใส่เธอก็ได้แต่โคลงศีรษะ เบ้ปากในความขี้โม้ของอีกฝ่าย แต่ใช่ว่าเธอจะนึกเถียงเขาแต่อย่างใด เพราะเรื่องหน้าที่การงานในส่วนนั้นเธอเองก็ไม่ได้รับรู้เช่นกัน ด้วยทุกอย่างเป็นความลับมาโดยตลอด“ไปโรงเตี๊ยมข้างหน้านี่ไหม ฉันเห็นพวกขุนนางพุงพลุ้ยชอบเข้าไปกันนัก”“ขุนนางพุงพลุ้ยอย่างนั้นหรือ”“ใช่ ยิ่งพุงพลุ้ยเท่าไหร่ นั่นก็หมายความว่าร้านนั้นรสชาติดี”เหอลี่อิงเลิกคิ้วสงสัยในมาตรวัดความอร่อยที่ซุนเจิงหยิบยกขึ้นมาใช้อย่างภาคภูมิใจ แต่ก็ยินยอมเดิ

“หนทางข้างหน้าของท่านคงสดใสไม่น้อย หากคนที่เป็นปรปักษ์กับท่านเขลาถึงเพียงนี้ มีอย่างที่ไหนเดินมาสาวไส้ของตนให้คนอื่นรู้ หรือเขาคิดว่าข้าไม่รู้ว่าคนที่คิดทำร้ายข้าคือเขา หรือเขาไม่รู้ว่าคนที่ทำร้ายข้าคือคนของ...” ซุนเจิงชะงักไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่นั่นกลับกลายเป็นว่าทำให้เว่ยหลางที่หัวเราะชอบใจก่อนหน้าพลันเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นนิ่งงัน และทบทวนสิ่งที่ขุนนางคนสนิทเอ่ยขึ้น“สุนัขลอบกัด เลี้ยงอย่างไรก็ไม่เชื่อง”“ระวังให้ดี คนตำหนักนี้เป็นคนของท่านจริงหรือไม่ต้องตรองให้ถี่ถ้วน ใช่ว่าเขาชักจูงคนของท่านได้แล้วหรือ”“ไม่ใช่อย่างแน่นอน ข้าทราบเรื่องมาพักหนึ่งแล้ว เขาพยายามชักจูงคนของข้าจริงอย่างที่ท่านพูดมา แต่ทำไม่ได้ โชคดีที่คนของข้ามิได้อยู่เพราะลาภยศเช่นเดียวกับท่าน พวกเราแค่ต้องการความเปลี่ยนแปลงและความหวังว่าต้าเว่ยจะดีขึ้นกว่านี้เท่านั้น”“เปล่าเลย ข้ามิได้ปรารถนาในสิ่งที่ท่านกล่าวมาแม้แต่น้อย ข้าอยู่ที่นี่ก็เพราะท่าน” ซุนเจิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดที่ชัดเจนไปกว่านี้ คนฟังจะตีความไปว่าอย่างไร เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจ “ข้าช่วยให้เขามีหน้ามีตา ไม่ถูกดูแคลน และหวังให้เป็นกำลังสำคัญให้แก่ท่านในอนาคต แต่

“ช่วงนี้รัชทายาทเหมือนจะมีเรื่องให้คิดมากทีเดียว เห็นเข้าจวนมาแต่ละที หน้าก็เคร่งเครียดอยู่แทบจะตลอดเวลา” เหอลี่อิงเอ่ยขณะที่นอนลืมตามองเพดานห้องนอน โดยซุนเจิงยังนอนอยู่ข้างๆ ทั้งที่เช้าแล้วก็ตาม แต่กลับกลายเป็นว่าทั้งเธอและเขายังเอาแต่หมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และไม่มีวี่แววจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ ราวกับหนุ่มสาวเกียจคร้านในยามเช้าไม่ผิดเพี้ยน“เมื่อวานเขามีปากเสียงกับจักรพรรดิมา คงจะเครียดไม่น้อยอย่างที่เธอว่า เขาเอ่ยกับพ่อของเขาเสียหมดเปลือกว่าตนนั้นคิดกระทำสิ่งใด หลังจากนั้นก็หอบความผิดหวังที่มีต่อพ่อมาหาฉัน ราวกับว่าจะมาฟ้องว่าพ่อนั้นเห็นเขาไร้ค่าเพียงไร”“กระทบกระทั่งเช่นนี้ไม่ดีเลย เขาใจร้อนอยู่ไม่น้อย คุณต้องเตือนเขาด้วยว่าให้คิดอย่างรอบคอบก่อนจะเอ่ยสิ่งใดไป”“พูดก่อนคิดน่ะหรือที่เธออยากให้ฉันไปบอกเขา” ซุนเจิงมองสตรีที่นอนอยู่ข้างกาย ก่อนจะหันหน้ากลับมองเพดานห้องนอนและพูดยาวเหยียด “ฉันก็อยากเป็นคนแก่ที่สอนเด็กแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันจะกล้าพูดเต็มปากได้อย่างไร ในเมื่อฉันเองยังทำไม่ได้ หลายต่อหลายครั้งอารมณ์ก็นำพาฉันไปไวกว่าความคิด แม้ว่าอายุจะมากแล้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้การันตีว่าฉันจะเป็นคนแ

"วันนี้ข้าเข้าเฝ้าจักรพรรดิ ฝ่าบาทตรัสว่าทราบเรื่องที่ตำหนักบูรพา ข้าจึงเอ่ยรับอย่างไม่ปิดบัง และฝ่าบาทก็ตรัสอย่างไม่ปิดบังเช่นกันในเรื่องที่ยกข้ามาเป็นโล่ป้องกันบุตรที่พระองค์รัก น่าสมเพชสิ้นดี ท่านว่าไหม รักและเทิดทูนเขาเหนือสิ่งใด แต่วันหนึ่งเขาเห็นข้าเป็นเพียงตัวล่อเหยื่อเท่านั้น หากข้าตายตกไป เขาคงไม่เสียใจ เพราะอย่างไรเสียบุตรที่เขารักยังมีชีวิตรอด”ซุนเจิงมองบุรุษที่แบกความผิดหวังเสียใจมาเต็มบ่าอย่างสงสาร ถ้อยคำที่เอ่ยถึงบิดานั้นห่างเหินเสียจนน่าใจหาย“เฮ้อ นี่ท่านมาเยี่ยมข้าหรือมาปรับทุกข์กันแน่ เห็นหน้ากันแต่ละครั้งมีแต่เรื่องทุกข์ใจ” คนที่เจ็บตัวบ่นอุบอิบพลางโคลงศีรษะ แต่ก็ใช่ว่าคนฟังจะเก็บไปใส่ใจ เว่ยหลางแค่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น บางทีเขาอาจกลายเป็นคนพิลึกพิลั่นเหมือนคนในจวนนี้แล้วก็เป็นได้“ฝ่าบาทคงอยากจะกำจัดข้าเหลือประมาณ แต่ข้าขู่เขาไว้ว่า เชื่อได้อย่างไรว่าในท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยขุนนางนั้นจะมีคนที่ซื่อสัตย์จริง หากข้าโดนปลดออกจากตำแหน่งหรือตายไป มีหรือที่คนพวกนั้นจะไม่ใช้ช่องว่างนี้ทำการผลัดเปลี่ยนอำนาจ อีกอย่า

“เอาไปให้ใต้เท้าในห้อง ให้ใต้เท้ากินให้หมดจะได้กินยา” เหอลี่อิงสั่งบ่าวรับใช้ที่ช่วยเธออยู่ในครัว แต่เอ่ยปากสั่งงานไปได้ไม่เท่าไร ก็มีเด็กชายตัวกลมวิ่งมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวหยางเอาไปให้ท่านพ่อเองขอรับ” เด็กน้อยขันอาสา เหอลี่อิงก็ยิ้มรับ ไม่ปฏิเสธน้ำใจของเด็กน้อย เพียงแต่กำชับว่าให้ระมัดระวังเท่านั้นให้หลังเสี่ยวหยาง เหอลี่อิงก็หันมาสนใจงานอื่นในจวนแทน มีหลายเรื่องที่เธอรับผิดชอบดูแล แต่ก็ใช่ว่าจะหนักหนาสาหัสแต่ประการใด เพียงตรวจดูความเรียบร้อยเท่านั้น พอไม่มีสิ่งใดให้กังวลก็หันกลับออกจากครัว ในขณะที่กำลังสาวเท้าไปหาซุนเจิง ก็พบว่ามีแขกเข้าจวนก่อนที่จะได้รับอนุญาตกำลังยืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้องของเธอและซุนเจิงเสียแล้ว“รัชทายาท”“ฮูหยิน”เหอลี่อิงรีบสาวเท้าเข้าไปหาบุรุษที่ยืนหน้าเครียดด้วยความกังวล แม้ว่ารัชทายาทจะแวะเวียนมาที่นี่บ่อยครั้ง แต่ใช่ว่าเขาจะหน้าเครียดเท่ากับวันนี้ จนเธอพานคิดว่าเขานั้นมีเรื่องทุกข์ใจเหลือประมาณ จึงอดห่วงไม่ได้“มีอัน

รัชทายาทเข้ามาถึงตำหนักที่ประทับของจักรพรรดิก็โค้งคำนับตามธรรมเนียม เข้าไปหาพระราชบิดาที่กำลังสนใจหมากกระดาน เมื่อจักรพรรดิทราบถึงการมา จึงตรัสให้รัชทายาทได้นั่งและจัดแจงเดินหมากท้าประลองกับโอรสของพระองค์อย่างไม่อ้อมค้อม“เรียกกระหม่อมมาเพียงเพื่อเล่นหมากกระดานหรือพ่ะย่ะค่ะ”“คงจะอย่างนั้น”เว่ยหลางไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ เขามองใบหน้าของจักรพรรดิที่ดูเหมือนว่าจะซ่อนอะไรต่อมิอะไรไว้เบื้องหลัง ส่วนเบื้องหน้าที่มีเพียงหมากกระดานนั้นคือสิ่งที่ลวงหลอก และพระราชบิดาจะแสดงพระราชอำนาจของพระองค์ผ่านหมากกระดานนี้เด็กหรือจะชนะผู้อาวุโส สิ่งใดที่ต้องใช้ความชำนาญและประสบการณ์ แน่นอนว่าผู้อ่อนกว่าย่อมพ่ายแพ้ พระราชบิดาของเขานั้นพระชนมพรรษาตั้งเท่าไร ผ่านการเล่นหมากกระดานงี่เง่านี่มาไม่น้อย มีหรือจะอ่านทางการเดินหมากของเขาไม่ได้ และนี่ก็เหมือนกับชีวิตของเขาที่พระราชบิดากำลังอ่านผ่าน“ข้าได้ยินข่าวไม่ค่อยดีที่ตำหนักบูรพา”เว่ยหลางลอบยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่เอ่ยสิ่งใดตอบ เพียงแต่ตั้งใจฟังเป็นพิเศษเท่านั้น&ldqu