บทที่ 4

ภายในรถแวนคันหรู ร่างสูงสมาร์ตของทัพเทวานั่งมองไปยังประตูตึกของโรงพยาบาลประจำจังหวัดมุกดาหาร ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำนั้นเย็นชาไม่ต่างอะไรจากน้ำแข็งขั้วโลก หากทว่าหัวใจกลับเต้นระส่ำเพราะรอคอยอะไรบางอย่างนั่นเอง

ไม่นานร่างบอบบางก็เดินผ่านประตูเลื่อนออกมา แม้ระยะห่างจะค่อนข้างไกลหลายสิบเมตร แต่เจ้าพ่อกาสิโนก็สามารถมองคุณหมอคนสวยได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มกับภาพที่เธอหยิบเอาของกินภายในกระเป๋าสะพายออกมา ก่อนจะวางลงให้เจ้าตูบสี่ขา ซึ่งมันกำลังยืนแหงนหน้าอยู่ข้างทางระหว่างที่เธอเดินไปยังลานจอดรถ วินาทีนั้นเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเลื่อนหาเบอร์ที่ได้มาจากคนในโรงพยาบาล แล้วก็กดโทร.ออก รอสายไม่นานเสียงหวานๆ คุ้นหูก็ดังแว่วมา

“สวัสดีค่ะ” สายป่านกล่าวคำทักทาย ทัพเทวายิ้มมุมปาก พร้อมกับใช้ความเงียบตอบกลับไปจนคนรับสายต้องพูดซ้ำอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะ ดิฉันแพทย์หญิง ‘สายป่าน ภูสิทธิ์อุดม’ กำลังพูดสายอยู่ค่ะ”

“เสียงหวานจังเลยนะคุณหมอ…” เจ้าพ่อกาสิโนทักทายกลับมาบ้าง ประโยคดังกล่าวทำเอาคุณหมอสาวถึงกับกระตุกวูบไปทันที

“คุณเป็นใครคะ หรือเป็นคนไข้ของหมอ” เธอเอ่ยถาม ขณะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถของตัวเอง

“เป็นคนมีหัวใจ แต่ก็ไร้ค่าสำหรับคุณหมอ...” เขาบอกเสียงกวนประสาท สายตายังคงจับจ้องมองรถของเธออยู่ตลอดเวลา

“คุณคงโทร.ผิดแล้วล่ะค่ะ ถ้าเป็นโรคหัวใจดิฉันแนะนำให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลนะคะ ถ้าป่วยทางจิตก็ต้องไปพบจิตแพทย์เพราะดิฉันเป็นหมอกระดูก อาจจะแนะนำได้ไม่ดีพอ” น้ำเสียงของสายป่านเริ่มแข็งขึ้นนิดๆ เพราะคิดว่าคนที่โทร.มานั้นเป็นพวกโรคจิต ยังผลให้ทัพเทวาถึงกับหัวเราะอย่างสุขใจที่ได้ยินเสียงหวานๆ ของคนที่ตนเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายเดือน

“จุ๊…จุ๊...อย่าอารมณ์เสียสิคุณหมอ ถ้าเกิดผมหัวใจวายขึ้นมา คุณหมอต้องรับผิดชอบนะ” ชายหนุ่มตอบกลับมาอย่างยียวน ทำเอาคุณหมอสาวเริ่มมีอารมณ์กรุ่นๆ มากขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร ต้องการอะไรถึงได้โทร.มาป่วนคนอื่นแบบนี้”

“ผมเป็นว่าที่สามีของคุณหมอในอนาคตน่ะสิ หรือคุณหมออยากให้เป็นตอนนี้ ผมจะได้ไปอุ้มมาปล้ำทำเมียที่รถซะเลย” เขาพูดจบก็เห็นสายป่านเปิดประตูออกมามองรอบๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาล

“อ่ะ…อ่ะ อย่าคิดจะแจ้งตำรวจนะที่รัก เพราะผมกับตำรวจไม่ค่อยถูกกัน เจอตำรวจทีไรของขึ้นทำอาวุธลั่นใส่มาแล้ว อย่าทำให้ผมเป็นผู้ร้ายฆ่าคนเลยนะจ๊ะ” ยิ่งเห็นเธอกลัว ทัพเทวาก็เริ่มป่วนหนักเข้าไปอีก แต่ประโยคที่เธอตอบกลับมานี่สิทำเอาชายหนุ่มถึงกับหน้าตึงอย่างไม่พอใจ

“งั้นคุณก็ควรอยู่ห่างๆ ฉันแล้วล่ะค่ะ เพราะแฟนฉันเป็นตำรวจ อาวุธอาจจะลั่นใส่คุณเหมือนกัน แต่ถ้ายังไม่เลิกคุกคามฉัน คุณอาจจะโดนหลายข้อหาก็ได้นะ” เธอสวนกลับบ้าง แต่นั่นไม่ได้ทำให้ทัพเทวากลัวหรือโมโหเท่ากับเธออ้างว่ามีแฟนเป็นตำรวจ

“ถ้าไม่อยากให้หมอนั่นมันตายไม่เหลือซากก็เลิกกับมันซะ ถ้าไม่เชื่อกันคุณหมอนั่นแหละจะเป็นเมียผมก่อนเวลาอันควร” ทัพเทวาขู่เสร็จก็วางสายและนั่งรอเธออย่างใจเย็น ไม่นานสายป่านก็ออกมาแล้วตรงไปที่รถ ก่อนจะขับออกไป

“ขับตามไปห่างๆ” ทัพเทวาสั่งขณะมองรถของเธอเคลื่อนตัวออกไป

สายป่านขับรถกลับบ้าน สายตาก็คอยมองกระจกหลังเป็นระยะ และครุ่นคิดไปตลอดทางว่าคนที่โทร.มาก่อกวนเธอนั้นเป็นใคร ทว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเพราะไม่เคยมีใครมาขายขนมจีบนอกจากทัพเทวาคนเดียว แต่อีตานั่นก็ได้จากเธอไปพร้อมกับพรากหัวใจดวงน้อยๆ นี้ไปด้วย

เวลาผ่านไปร่วมๆ ยี่สิบนาที คุณหมอสาวก็ขับรถมาถึงซุ้มประตูไม้สักแล้วเลี้ยวผ่านเข้าไปด้านในของอาณาเขตบ้าน ขณะนั้นรถของทัพเทวาก็ขับเลยไปโดยมีสายตาคู่คมชำเลืองมอง สายป่านจอดรถเสร็จก็เดินไปหาผู้เป็นมารดาซึ่งกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการเก็บมะม่วงที่สวนผลไม้หลังบ้านกับคนงานสามสี่คน

“กลับมาแล้วเหรอป๊อบ”

“ค่ะแม่ แม่ทำอะไรกินคะเนี่ย” คุณหมอสาวมองมะม่วงในตะกร้าหวายก็น้ำลายสอ “โห…มะม่วงสวนเราปีนี้ท่าจะได้กำไรเยอะนะคะ ลูกใหญ่แล้วก็ดกด้วย”

“ไม่ใช่แค่นั้น ลูกสุกก็หวาน ลูกดิบก็กรอบอร่อยด้วยนะคุณหมอป๊อบ” คนงานผู้หญิงคนหนึ่งตอบพลางส่งมะม่วงห่ามๆ ให้ สายป่านยกขึ้นแตะจมูก

“จริงด้วย น้ำลายสอเลยค่ะ” สายป่านยิ้มให้มารดาอย่างน่ารัก

“ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะทำน้ำปลาหวานแซ่บๆ ให้กิน และก็จะแบ่งไปให้บ้านโน้นด้วย” ศรีวรรณมองไปทางบ้านริมน้ำของครอบครัวบุตรสาวคนโต

“เดี๋ยวป๊อบเอาไปให้เองค่ะ คิดถึงสองแสบพอดีเลย” คนเป็นลูกเอ่ยอาสายิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ศรีวรรณมองตามบุตรสาวคนเล็กแล้วถอนหายใจเบาๆ อายุอานามปูนนี้แล้วก็ไม่ยอมแต่งงาน

“คุณหมอทั้งสวยและน่ารักนะแม่ศรี แต่ทำไมถึงไม่ยอมแต่งงานสักที” คนงานชวนคุย ขณะจัดเรียงลูกมะม่วงใส่ในตะกร้าใบใหญ่

“สงสัยเนื้อคู่ยังไม่เกิดละมั้ง” คนเป็นแม่แก้ต่าง ทั้งๆ ที่แอบกังวลอยู่บ้าง แต่เรื่องหัวใจพ่อกับแม่คงคอยดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น หลังพี่สาวแต่งงานลูกสาวคนเล็กก็เปลี่ยนไป ดูเงียบขรึมเหมือนมีอะไรในใจ หรืออาจเป็นเพราะเพื่อนของลูกเขยเธอที่หายไปก็อาจเป็นได้

เมื่อมารดาทำน้ำปลาหวานเสร็จ ร่างบอบบางภายใต้กางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อยืดสีชมพูอ่อนขนาดพอดีตัวก็ขี่จักรยานไปที่บ้านริมแม่น้ำโขงอย่างไม่รีบร้อนนัก บนศีรษะมีหมวกปีกกว้างใส่กันแดด ผิวแก้มนวลสีแดงระเรื่อสดใส ริมฝีปากแย้มยิ้มอย่างสุขใจที่จะได้เจอหลานๆ จนไม่ได้สังเกตว่ามีรถสีดำมันวาวขับตามมาห่างๆ ดวงตาคมกล้ามองท่าทีสบายๆ ของคุณหมอสาวก็คลี่ยิ้ม

“จะให้เอาตัวไปไหมครับคุณชาย” บอดี้การ์ดเอ่ยถามอย่างรู้ใจ ทัพเทวาแสยะยิ้ม ขืนทำแบบนั้นแม่คุณอาละวาดแน่ เขาเห็นฤทธิ์เจ้าหล่อนมาแล้ว

“ไม่ต้อง ขับตามไปห่างๆ ก็พอ”

บอดี้การ์ดพยักหน้ารับ ก่อนจะขับตามไปช้าๆ จนคนถูกตามรู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองจึงหันไปดูด้านหลัง จังหวะนั้นก็มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับมาเฉียดเธอในระยะประชิด จนร่างบอบบางเสียหลัก จักรยานล้มลงข้างทาง

“โอ๊ย…” สายป่านร้องด้วยความเจ็บ น้ำปลาหวานกับมะม่วงกระจายเกลื่อนบนถนน ทัพเทวารีบลงไปดูด้วยความเป็นห่วง

“เจ็บมากมั้ย” ชายหนุ่มนั่งลงบนส้นเท้า ในขณะที่สายป่านมัวแต่ปัดฝุ่นออกจากตัว จึงไม่ทันมองคนถามจนมือเรียวเล็กถูกเขาจับลุกขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ…” เธอตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองคนช่วย ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นโครงหน้าที่มีแว่นตากันแดดสีดำปิดไว้กว่าครึ่ง “คุ…คุณทัพ-เท-วา...” เสียงนั้นเรียกตะกุกตะกักอย่างไม่แน่ใจ

 “แล้วเจอกันนะคุณหมอ” เขาหรี่ตาลงพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินไปขึ้นรถ จากนั้นรถคันหรูขับก็ผ่านไปในขณะที่สายป่านยังคงยืนนิ่งเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหินอยู่เช่นเดิม

“หมอ หมอป๊อบ เป็นหยังหลายอยู่บ่นั่น” ชาวบ้านที่เดินผ่านมาเห็นก็เอ่ยถามเป็นภาษาอีสานอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรค่ะป้า” นั่นแหละหญิงสาวถึงได้สติ แล้วจับจักรยานขึ้นมาปั่นไปยังบ้านพี่สาว หากในใจกลับประหวัดคิดไปถึงคนที่เพิ่งเจอเมื่อสักครู่ ช่างเหมือนเขาคนนั้นเสียจริงๆ

สายป่านปั่นจักรยานมาจอดที่หน้าเรือนริมแม่น้ำโขง ปีรดาซึ่งกำลังยืนคุยกับราเชนอยู่ระเบียงหน้าบ้านเห็นน้องสาวก็พากันเดินมาหา

“จักรยานล้มค่ะพี่ปี”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า???” ปีรดารีบกระวีกระวาดเข้าไปปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามศอกตามเสื้อผ้าออกให้ สายป่านส่ายหน้าแล้วมองตะกร้าน้ำปลาหวานกับมะม่วงอย่างเสียดาย

“พี่ปีกับพี่เชนเลยอดกินน้ำปลาหวานของแม่เลยค่ะ” เธอบอกพลางทำแก้มป่อง ราเชนมองน้องเมียแล้วคิดถึงเพื่อนรัก

“ไม่เป็นไร เย็นนี้พี่กับปีว่าจะพาเด็กๆ ไปกินข้าวกับคุณตาคุณยาย ว่าแต่ขี่ยังไงจักรยานถึงล้มได้ล่ะ”

“ป๊อบหลบมอเตอร์ไซค์ค่ะพี่เชน เออจริงสิ เมื่อกี้ป๊อบเห็นผู้ชายคนหนึ่งเหมือนคุณเทวาราวกับเป็นคนคนเดียวกัน พอจะถามชื่อเขาก็ขึ้นรถไปเสียก่อน” สายป่านบอกอย่างตื่นเต้น ดวงตากลมแป๋วไหวระริก

ราเชนนิ่งฟังอย่างแปลกใจ ข่าวคราวของเพื่อนรักก็เงียบหายราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่ทั้งเขาและอัคนีก็ยังเชื่อว่าทัพเทวายังมีชีวิตอยู่ แถมวันนี้สายป่านก็เจอคนที่หน้าคล้ายทัพเทวาแถวนี้อีก หรือบางทีปาฏิหาริย์อาจมีจริง…

“ถ้าเป็นเทวาจริงๆ เราต้องเห็นมันมาอีกแน่ๆ เพราะหัวใจของเจ้าหมอนั่นอยู่แถวนี้” ราเชนมองหน้าหม่นเศร้าของสายป่านก็อดสงสารไม่ได้

“ถ้าเขากลับมา หัวใจเขาคงไม่ใช่ของป๊อบอีกแล้วละค่ะพี่เชน”

“บางทีป๊อบอาจจะตาฝาดก็ได้นะ พี่ว่าเราไปทายาก่อนดีกว่า” ปีรดาไม่อยากให้น้องสาวเศร้าจึงเอื้อมมือไปจับแขนแล้วพาเข้าไปข้างใน ราเชนมองไปรอบๆ บ้าน หากเป็นทัพเทวาจริงๆ มันก็ต้องรีบถ่อสังขารมาที่นี่ตั้งนานแล้ว

อีกด้านของฟากถนน และก็เป็นอย่างที่ราเชนคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด ทัพเทวายืนมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่จนกระทั่งคนทั้งสามเดินเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มจึงจากไปอย่างเงียบๆ หากในหัวใจแกร่งเวลานี้รุ่มร้อนไปด้วยความรักที่มีต่อคุณหมอสาว ห่างกันไม่ทันไรแม่คุณมีกิ๊กเป็นตำรวจซะแล้ว มันน่าจับตัวมาขังไว้บนเตียงนัก!