บทที่ 3

กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ราเชนและอัคนีนั่งปรึกษากับทนายของทัพเทวาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดสุดๆ เพราะเวลานี้ทัพเทวาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จนพงษ์ฤทธิ์ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ต้องทำเรื่องทัพเทวาเป็นบุคคลสูญหายเพื่อที่จะเป็นผู้จัดการมรดกเสียเอง แต่ราเชนและอัคนีช่วยกันวิ่งเต้นขอคัดค้านอย่างเต็มที่ ด้วยมั่นใจว่าเพื่อนรักยังคงมีชีวิตอยู่

“มันหายหัวไปไหนของมันวะ ถ้าไม่ตายก็ต้องส่งข่าวมาบ้างสิ ไม่ใช่หายเข้ากลีบเมฆไปแบบนี้” ราเชนสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะการยื่นคัดค้านทำท่าจะแพ้ฝ่ายตรงข้ามอยู่รอมร่อ

“ฉันเชื่อว่าทัพเทวายังไม่ตายแน่นอน” อัคนีมั่นใจ แม้ผลตรวจทางนิติเวชยืนยันว่าเป็นทัพเทวาจริง หากข้อมูลเบื้องลึกราเชนกับอัคนีรู้มากกว่านั้น แต่ยื่นต่อศาลไม่ได้เพราะขัดกับผลทางนิติวิทยาศาสตร์

“เราไม่มีทางออกอื่นเลยเหรอคุณประวัติ” ราเชนถามทนายเก่าแก่ของเพื่อนรักที่เอาเรื่องมาปรึกษา

“ไม่มีเลยครับ ญาติคนเดียวที่คุณทัพเทวามีอยู่คือคุณพงษ์ฤทธิ์ เขาก็เลยยื่นขอเป็นผู้จัดการมรดกทั้งหมดของคุณทัพเทวาครับ”

“ประวัตินายคนนี้เป็นยังไงครับ”

“เป็นนักพนันตัวยงเลยครับคุณราเชน เท่าที่รู้มาเปิดโรงแรมบังหน้าแต่มีธุรกิจมืดหลายอย่างทั้งค้ายาและค้าผู้หญิง” ทนายประวัติยื่นเอกสารให้ราเชนและอัคนีดู ราเชนอ่านคร่าวๆ แล้วยิ้มออก อัคนีก็เช่นกัน

“นายคิดเหมือนฉันมั้ยเพลิง”

“จัดไปสิ รออะไร ยังไงก็ต้องช่วยมันให้เต็มที่” อัคนีบอกพร้อมกับยกมือขึ้นประกบกับราเชนอย่างมั่นใจ ว่าจะเอาชนะอีกฝ่ายได้

“เจอหน้ามันเมื่อไหร่คงต้องเอาคืนให้สาสมเลยว่ะ”

“เรื่องนั้นจัดหนักแน่ ยื่นเรื่องเสร็จค่อยวางแผนตามหาไอ้เทวาใหม่ ขืนปล่อยไว้แบบนี้พวกที่เสียผลประโยชน์ไม่อยู่เฉยแน่” อัคนีรู้ว่าผลประโยชน์กาสิโนของทัพเทวา หลายคนจ้องตาเป็นมัน การลอบสังหารเพื่อนรักครั้งนี้คนอยู่เบื้องหลังคงไม่ธรรมดา

จากนั้นราเชนและอัคนีก็พาทนายไปที่ศาล ในขณะที่พงษ์ฤทธิ์กับทนายส่วนตัวก็เดินมาอีกทาง ทั้งสองฝ่ายต่างหยุดเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครกลัวใคร

“หวัดดีคุณราเชน และนายหัวอัคนี ถ้าคิดจะยื่นขอเป็นผู้จัดการมรดกคงยากหน่อยนะ เพราะไม่ใช่ญาติยังไงก็ทำแทนไม่ได้” พงษ์ฤทธิ์ได้ทีเปิดศึกอย่างรวดเร็ว

“อะไรที่ไม่ใช่ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางได้ไป สุภาษิตนี้ใช้ได้ดีเสมอ แล้วเจอกันในศาลนะ” พูดจบราเชนก็ยกซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นสะบัดโชว์อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินจากไป พงษ์ฤทธิ์มองตามแล้วหันไปมองทนายของตน ซึ่งทนายก็รีบบอกกลับมาทันที

“พวกนั้นไม่มีทางชนะเราได้ ผมรับรองได้เลยครับ”

“งานนี้เราพลาดไม่ได้เด็ดขาด” พงษ์ฤทธิ์บอกแล้วเดินตามเข้าไป

เมื่อผู้พิพากษาออกนั่งบัลลังก์ การสืบคดีก็เริ่มต้นขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างงัดหลักฐานออกมาสู้กันอย่างไม่มีฝ่ายใดอ่อนข้อ จนเวลาล่วงเลยไปร่วมๆ สี่ชั่วโมงจึงได้ผลสรุปออกมา

“ทรัพย์สินทั้งหมดของนายทัพเทวา ศาลขอพิจารณาแล้วว่า ‘นายราเชน ธนเกียรติ์โภคิน’ มีคุณสมบัติเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินได้จึงให้เป็นผู้จัดการมรดกทั้งหมดแทน ยกเว้นทีเซียน่ากาสิโน ที่แขวงสุวรรณเขต (สะหวันนะเขต) ประเทศลาว นายพงษ์ฤทธิ์จะได้รับสิทธิ์ในการจัดการแต่เพียงผู้เดียว”

เมื่อศาลอ่านคำพิพากษาเสร็จทุกคนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับก้มศีรษะน้อมรับ จากนั้นการพิจารณาก็เป็นอันสิ้นสุดลง ราเชนกับอัคนียกมือประกบกันอย่างยินดีกับชัยชนะในครั้งนี้ ส่วนพงษ์ฤทธิ์นั้นหัวเสียเป็นอย่างมากเพราะต้องการทรัพย์สินทั้งหมด แม้จะได้กาสิโนแต่ทัพเทวาก็ยังถือหุ้นกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์

“เสียใจด้วยนะที่ไม่ได้เป็นอย่างหวัง” ราเชนเดินมาหาพงษ์ฤทธิ์ด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า

“หึหึ ทัพเทวาไม่มีทางกลับมา ยังไงฉันต้องฎีกาต่อ” คนแพ้บอกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด อัคนีหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด

“ดูนายมั่นใจมากเลยนะว่าเทวาจะไม่กลับมา”

เมื่อถูกถามพงษ์ฤทธิ์ก็อ้ำอึ้ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วตอบกลับมาทันที “ผลตรวจออกมาแล้วว่าศพที่พบเป็นของทัพเทวา พวกแกต้องการทรัพย์สินของมันล่ะสิถึงยื่นเป็นผู้จัดการมรดกแข่งกับฉัน” พงษ์ฤทธิ์โวยวายใส่ ทำเอานายหัวผู้ยิ่งใหญ่เลือดผสมระหว่างไทย-บราซิลเลียน แห่งแดนใต้เริ่มไม่สบอารมณ์

“พูดกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องแอ็กชันโอเวอร์ขนาดนี้เลย”

อัคนีเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม ขณะเดินอย่างองอาจเข้าไปหา แววตาคู่คมฉายประกายวาวโรจน์ ไม่ต่างอะไรจากคมมีดนับร้อยๆ เล่มที่พุ่งทะยานเข้ามาใส่ จนพงษ์ฤทธิ์ถึงกับหน้าถอดสี เจ้าหน้าที่ศาลเห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียดก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย ทั้งสองฝ่ายจึงแยกย้ายกันไป

“เจ้าของเรื่องมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ เดี๋ยวยุให้ยัยป๊อบมีแฟนใหม่ซะเลย” ราเชนร่ายยาวเป็นเชิงบ่น อัคนีจึงหัวเราะร่วน

“อย่าเลยว่ะ ฉันขี้เกียจเป็นเพื่อนนั่งดื่มเหล้ากับมัน” พูดจบสองหนุ่มก็พากันขึ้นรถแล้วขับออกไป พงษ์ฤทธิ์แอบมองตามท้ายรถด้วยความคั่งแค้นเป็นที่สุด

“สักวัน กูจะโค่นพวกมึงทั้งหมดลงให้ได้คอยดูเถอะ!”

ณ สนามบินจังหวัดนครพนม

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวของทัพเทวาร่อนลงแตะรันเวย์ ไม่นานประตูห้องโดยสารก็เปิดออก เสิ่นเหวินก้าวออกมาเป็นคนแรก ดวงตายาวรีมองชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนรอข้างรถแวนคันหรู แล้วยกมือทักทายก่อนจะเปิดทางให้ทัพเทวาและหลินเดินออกมา

ร่างสูงใหญ่สูดหายใจเข้ายาวเหยียด ดวงตาคู่คมดั่งใบมีดเป็นประกายอย่างมีความสุขที่ได้กลับมาสู่แผ่นดินแม่อีกครั้ง มือหนาจับมือหลินแล้วพากันเดินลงบันไดไปหยุดยืนข้างรถ

“ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยครับคุณชาย คุณหนู” การ์ดของเหลียงหยางในเมืองไทยกล่าวต้อนรับ เพราะคุ้นเคยกับทัพเทวาเป็นอย่างดี

“ขอบใจ ไปที่โรงแรมเลย” ทัพเทวาสั่งแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ “หลินโอเคหรือเปล่า” ชายหนุ่มหันไปมองร่างบอบบางข้างกาย เพราะเห็นแก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นเพราะถูกไอร้อนของแดดเมืองไทย

“รู้สึกเจ็บคอจังเลยค่ะ คงยังไม่คุ้นกับอากาศที่นี่” พูดจบหลินก็ไอเบาๆ ทัพเทวาแตะหลังมือกับหน้าผากนูนด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวยิ้มแล้วหลับตาลง

“ไปหาหมอก่อนไหมหลิน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่เทวา เดี๋ยวกินยาก็หาย” หญิงสาวบอกพลางเอนร่างซบกับอกกว้างราวกับเด็กน้อย ทัพเทวาคลี่ยิ้ม ขณะกอดไหล่กลมกลึงเอาไว้

เมื่อมาถึงโรงแรมริมแม่น้ำโขง ผู้จัดการโรงแรมรอต้อนรับเพราะเป็นแขกระดับวีไอพี ทัพเทวากุมมือหลินไปที่โซนวิลลา ซึ่งแยกออกจากด้านห้องพัก เมื่อถึงห้องพักชายหนุ่มก็จัดการให้หลินกินยาแล้วก็นอนพักผ่อน

“กินยาแล้วก็นอนพักนะ ถ้าไม่หายพี่จะให้คนไปรับหมอมาตรวจอาการให้” ทัพเทวาโน้มตัวลงไปจุ๊บหน้าผากมนอย่างรักใคร่ หลินระบายยิ้มก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงและหลับไปในที่สุด ร่างสูงสง่าของทัพเทวาเดินออกจากห้องนอนของน้องสาว โดยมีเสิ่นเหวินเดินตามหลังมา

“ฝากหลินด้วยนะอาเหวิน ฉันจะไปทำธุระข้างนอก”

“ครับคุณชาย” เสิ่นเหวินรับคำพร้อมกับก้มศีรษะลงเล็กน้อย ร่างสูงสง่าของทัพเทวาจึงเดินผ่านหน้าไป เสิ่นเหวินสั่งการ์ดให้ตามอารักขาอยู่ห่างๆ ก่อนจะโทร.รายงานเหลียงหยางที่มาเก๊า