พี่ชานนท์ไม่กินชานม

1. ชานนท์

ย้อนกลับไปวันเกิดเทียนหอมเมื่อห้าปีก่อน

พลั่ก ตุบ ตับ โครม เกร้ง!!!

ทอฝันตกตะลึงนิ่งอึ้งงันเมื่อชานนท์และสุดแสนกระโจนเข้าใส่กัน โดยที่สุดแสนเป็นฝ่ายเริ่ม เธอไม่ทันสังเกตว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น

ก็พวกเขาเป็นเพื่อนกัน??

ขณะที่กำลังงวยงง เพื่อนรักเทียนหอมปรี่เข้าไปดึงแขนกระชากร่างพี่สุดแสนอย่างแรงแต่โดนชายร่างใหญ่หนาสลัดหลุดจนเทียนหอมกระเด้งหล่นตุบ

“หอม เป็นไงบ้าง”

ถึงเวลานี้เธอจึงค่อยมีสติรีบเข้าไปประคองเพื่อนรักให้ลุกขึ้นแล้วพลันยิ่งเกิดการชุลมุนจากเสียงเป่านกหวีด

ปรี๊ดดดดดด!!!

“ตำรวจมา ตำรวจ!!”

ตำรวจ! ตายแน่ ๆ ข่อยสิตายแก่แด่แน่คราวนี้ (ตายยังเขียด)

ดวงหน้าตาชั้นเดียวแบบคนจีน รูปร่างเล็กอวบน่ารักเบิ่งตาเบิกกว้างค้าง ขาแข็งก้าวไม่ออก บ่นพึมพำงึมงำ แต่แล้วมือเล็กก็ถูกฉุดกระชากลากถูดึงออกจากที่เกิดเหตุ

ทอฝันในชุดเดรสสีน้ำตาลอ่อนพอดีตัว แต่ชายกระโปรงบานออกเป็นรูปทรงเอสายเดี่ยว คล้ายจะเซ็กซี่แต่ดันมีโบผูกด้านหลังอันใหญ่จึงกลายเป็นน่ารักเหมือนตุ๊กตาเสียมากกว่า

ทอฝันหลุบตามองมือสีเข้ม หยาบกร้านของพี่ชานนท์กำบีบแน่นตรงข้อต่อแล้วลากเธอจนเท้าลอยไม่ติดพื้น ทั้งวิ่ง ทั้งกระโดดออกไปทางหนีไฟด้านข้างจนถึงลานจอดรถ

“พี่ชานนท์” เสียงเล็กค่อยพูดขึ้น

“น่าจะพ้นแล้ว ฮู้!! เกือบไปแล้ว เพราะไอ้แสนคนเดียว”

“หอม...”

“ไอ้แสนมันลากออกไปทางด้านหลังร้านแล้ว ไม่ต้องห่วง” ชานนท์ก้มลงมองทอฝัน ซึ่งเธอร่างเล็กกว่ามากสูงเพียงหัวไหล่แค่นั้นเอง “ไปเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน”

“ยังไม่กลับได้ไหมคะพี่ชานนท์ ยังไม่สี่ทุ่มเลย อุตส่าห์ขอป๊าออกมาเที่ยว ขอให้หนูอยู่เที่ยวนาน ๆ หน่อยนะคะ”

นักมวยหนุ่มกำลังจะเปิดประตูรถพลันหยุดกึก แม้ว่าลานจอดรถไม่มีแสงสว่าง แต่ด้วยผิวที่ขาวผ่องอย่างลูกคนจีนทำให้เขามองเห็นพวงแก้มทั้งสองข้างเป็นลูกยุ้ยสาดสีแดงอมชมพู - - น่ารักชะมัดเลย

“ฮ่ะ ฮึ่ม อืม... เอาสิ อยากไปไหนล่ะ”

“หนูอยากกินชานม”

“ฮะ!!”

ทอฝันเอียงคอเอามือปาดขอบปาก แค่พูดก็น้ำลายสอ

“ไปร้านเล็กนมสด ไปกินชานม ขนมปังปิ้งกัน”

พูดจบทอฝันไม่รอให้พี่ชานนท์เปิดประตู ร่างเล็กอวบเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้วจึงค่อยหันกลับไปมองแล้วพบว่าเขายังยืนงง

“พี่ชานนท์ ไปเร็ว เดี๋ยวร้านปิด”

ชานนท์เกาท้ายทอยแล้วถอนหายใจเฮือก เขาอยากจะบอกน้องเหลือเกินว่า

พี่ชานนท์คนนี้ ไม่กินชานม

แต่ถ้าเป็นนมจากเต้าล่ะก็ สู้ตาย!

เอี๊ยด....

รถหรูราคาแพงสีดำที่ชานนท์ขับมาคืนนี้ เป็นของพ่อครูสถิตคุณ ค่ายมวย ส อรุณ เพียงเขาจอดเทียบทางเท้า ทุกคนในร้านต่างมองออกมาเป็นตาเดียว

“ลงกันเถอะพี่ชานนท์ หนูหิว”

“หิว!”

“ใช่ ตอนอยู่ในเธคมีแต่ของเผ็ด แล้วก็ให้มาจานเล็กนิ๊ดดเดียว”

ชานนท์มองร่างอวบอิ่มอย่างสาวรุ่นมัธยมศึกษาปีที่หกลงจากรถพุ่งตรงเข้าไปในร้าน

ปัง!!

เขาพาร่างสูงใหญ่อย่างนักมวยกล้ามโตในชุดกางเกงยีนส์สีดำเสื้อเสื้อสีเดียวกันตามทอฝันเข้าไปข้างใน อายุยี่สิบสองเปล่งประกายทั้งน่าเกรงขามทั้งลึกลับ แต่แฝงเสน่ห์ทางเพศคุกรุ่นกำจาย

ทอฝันแสร้งมองหาที่นั่งแต่ดวงตาลอบมองพี่ชานนท์เดินอาด ๆ มั่นใจตามเธอเข้ามาในร้าน แน่นอนว่าสาว ๆ ในร้านต่างพากันมองแล้วอ่อยให้พี่ชานนท์

ฮึ - - ทอฝันได้แค่แค่นเสียงกระชากเก้าอี้หัวโล้นออกแล้วนั่ง จิ้มนิ้วมั่ว ๆ ไปบนเมนู

“เอาอันนี้ อันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้”

“กินหมดเหรอไง” ชานนท์เดินตามมาทีหลังนั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยเตือน แต่ดูเหมือนยิ่งทำให้ทอฝันเม้มปากสั่งเพิ่ม

“แล้วขอชานมหวาน ๆ สองแก้ว”

“ไม่ ๆ พี่ไม่กินชานม”

ทอฝันเอียงหน้ามอง คิ้วขมวดเล็กน้อย

“สรุปจะรับไหมคะ ชานม”

“รับ”

“ไม่”

ชานนท์และทอฝันพูดขึ้นพร้อมกัน เขามองหน้าเล็กแต่แก้มยุ้ยแดงจัด

“รับก็ได้ ขอชานมสองครับ”

“หวาน ๆ นะคะ”

เขารอกระทั่งเด็กในร้านเดินห่างออกไปจึงพูดขึ้น

“พี่เป็นนักมวย”

“ทอฝันรู้แล้ว”

“เฮ้อ! พี่ต้องคุมน้ำหนัก”

“แต่พี่วิ่งทุกวันไม่ใช่เหรอคะ”

ชานนท์มองหน้าทอฝันแล้วจนคำพูด จึงเลือกมองไปทางอื่น แต่มันจะมีทางไหนอีกนอกจากกลุ่มสาว ๆ ในร้านที่ขยันส่งรอยยิ้มเชื้อเชิญ แล้วคนอย่างเขาก็อดใจไว้ไม่อยู่ยิ้มตอบ

ปึก!!

ชานนท์สะดุ้งตกใจหันกลับไปมองบนโต๊ะ เด็กเสิร์ฟเอาชานมมาวางตั้งแต่เมื่อไรไม่ทันสังเกต รู้แต่ว่าตอนนี้น้ำชานมกระฉอกออกมานอกแก้วหลังจากที่ทอฝันกระแทกมาตรงหน้า

“ชานมมาแล้วค่ะพี่ชานนท์”

“มันหก”

“ไหนคะ ก็แค่นมหก พี่ชานนท์ก็เช็ดสิคะ”

ชานนท์อ้าปากค้างความคิดลามกเตลิดไปไกล

นมหก

เขานั่งนิ่งอึ้งเงียบเสียงจนทอฝันผิดสังเกต เงยหน้าที่กำลังบึ้งตึงขึ้นจากขนมปังปิ้งจ้องใบหน้าหล่อ แล้วก็นึกขึ้นได้ นมหก ทำให้พวงแก้มทั้งสองข้างตอนนี้กลายเป็นลูกตำลึงสุก

“เออ..”

“เออ..”

ด้วยความเขินจึงทำให้ทั้งคู่พูดขึ้นมาพร้อมกัน ชานนท์เป็นผู้ชายแท้ นักมวยสู้ศึกมาหลายสนามทั้งในและต่างประเทศ แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่รู้สึกเก้อเขินเช่นตอนนี้

เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยอีกแล้ว นิสัยเสียที่ติดมาจากพ่อครูสถิตคุณ

ทอฝันจึงเป็นฝ่ายพูดทำลายบรรยากาศพิพักพิพ่วนขึ้นเสียเอง ทั้งที่ตัวเองก็หน้าแดงซ่านขัดเขิน เสียงสั่นเล็กน้อย

“ฮ่ะ แฮ่ม พี่ชานนท์ว่า พวกพี่แสนและหอมจะเป็นยังไงบ้าง”

“ป่านนี้คงถึงค่ายแล้ว ไอ้แสนมันพวกรู้หลบหลีก ตำรวจไม่ได้กินมันหรอก”

“...”

แล้วช่องว่างความเงียบก็ปกคลุมอีกครั้ง ทอฝันเขย่าหลอดคนน้ำชานมที่เริ่มละลาย

“อิ่มยัง” ชานนท์โพล่งออกมาแล้วสบถในใจ เมื่อเห็นสีหน้าของทอฝัน “พี่ไม่ได้เบื่อ เอ้ย! พี่หมายถึงว่า มันดึกแล้ว ร้านจะปิดแล้วด้วย”

“ค่ะ กลับเลย น้อง ๆ คิดเงิน”

“ไม่ต้องพี่เลี้ยง”

“ฮึ” ทอฝันแค่นเสียง “พี่ต้องเลี้ยงอยู่แล้วพี่ชานนท์”

ทอฝันลุกพรวดทันที เดินไปยืนพิงรถรอพี่ชานนท์จ่ายเงิน ทำไมเธอถึงหลงชอบนักมวยหน้าหล่อคนนี้ได้นะ ได้แต่คิดในใจแล้วหันหลังเอาหน้าพิงกระจกก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเพราะเงาของพี่ชานนท์แทรกเข้ามาในกระจก

“อุ้ย! ตกใจหมด”

“ไปขึ้นรถ”

พี่ชานนท์เปิดประตูให้น้องทอฝันอย่างสุภาพบุรุษ แล้วเดินกลับไปฝั่งคนขับ

เอาล่ะ ไอ้นนท์ มึงพาน้องไปส่งแล้วแยกย้าย จบคืนนี้แบบสวย ๆ นะมึง