บทที่ 5

อะไรนะ? แฟนหนุ่ม!

ซูหว่านเบิกตากว้างทันที ดวงตาคู่นั้นฉายประกายเหมือนไฟสีที่ถูกเปิดสวิตช์กะทันหัน

เพียงชั่วครู่ แก้มขาวหมดจดของหญิงสาวก็ค่อย ๆ แดงขึ้น ไม่นานก็ลามไปจนถึงใบหู ทำให้เธอดูไร้เดียงสาปนตลก

"ฉัน ไม่มีแฟนค่ะ ไม่ใช่แฟนแน่นอน"

การพูดคุยเรื่องพวกนี้กับผู้ใหญ่ มักจะมีความรู้สึกเขินอายอย่างอธิบายไม่ได้ ไม่ว่าจะมีหรือไม่ซูหว่านก็ไม่มีทางยอมรับ ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้แอบคบกันจริง ๆ นะ!

เมิ่งไหวจินเห็นอาการลนลานและพูดจาไม่รู้เรื่องของเธอ ก็ดับก้นบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ ตอบ "อืม" เสียงเรียบแล้วลุกขึ้นไปยังห้องหนังสือ

แค่นี้เองเหรอ? ซูหว่าน "..."

เขามักจะใช้วิธีที่ตรงไปตรงมาและเย็นชาที่สุด ทำให้ซูหว่านย้ายตัวเองออกจากความเศร้าไปสู่ความสับสนและความประหลาดใจอีกแบบ

เหมือนกับวันที่เขาไปรับเธอที่หนานเฉิง คำพูดเบา ๆ ว่า "จะส่งไปสถานสงเคราะห์ได้ไหม" ทำให้เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ทำให้ลืมความเศร้าและความเจ็บปวดไปชั่วขณะหนึ่ง

คืนนี้ก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้เธอเศร้าเรื่องอะไรนะ? ลืมไปแล้ว...

ประตูห้องหนังสือไม่ได้ปิด ซูหว่านจึงมองเห็นเมิ่งไหวจินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานจากตำแหน่งโซฟา เขากำลังใช้มือนวดสันจมูก

ภายใต้แสงจากโคมไฟสำหรับอ่านหนังสือ ในที่สุดใบหน้าที่แข็งกระด้างอันหล่อเหลานั้นก็เผยให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

......

เมื่อได้ยินเสียงดังจากห้องครัว เมิ่งไหวจินก็ไม่ได้สนใจ

ไม่นานนัก ของเหลวในถ้วยแก้วก็ถูกวางลงบนโต๊ะต่อหน้าเขาอย่างช้า ๆ เขาถึงได้เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

มองออกได้ไม่ยากว่านั่นคือซุปแก้เมา มันแตกต่างจากของที่ทำเสียสีดำในถังขยะ ซุปแก้เมาถ้วยนี้ดูเข้าท่าทีเดียว

"ดื่มตอนอุ่น ๆ นะคะ" ซูหว่านพูดแค่นั้น แล้วก็ถอยออกจากห้องหนังสือไปอย่างเงียบ ๆ

การทำอาหารเป็นจุดอ่อนของเธอ แต่ซุปแก้เมาเป็นสิ่งที่เธอถนัด

เมื่อก่อนคุณพ่อก็ไปสังสรรค์จนเมาอยู่บ่อย ๆ บางครั้งกลับมาดึก ป้าแม่บ้านก็พักผ่อนแล้ว ซูหว่านก็จะเป็นคนต้มซุปแก้เมาให้พ่อตัวเอง

แต่ตอนนี้...ซูหว่านรีบตัดความคิดนั้นทิ้งไป

ห้องเงียบเกินไป เธอจึงไม่ได้เข้าไปนอน แต่อยู่บนโซฟายังได้ยินเสียงเปิดหน้าเอกสารในห้องหนังสือได้ ไม่นานเธอก็หลับไปบนโซฟ้าพร้อมกับเสียงพวกนั้น

รุ่งเช้า ซูหว่านตื่นขึ้นบนเตียง

แสงแดดสาดส่องลอดช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา ทำให้ผ้าห่มและเท้าของเธอรู้สึกอบอุ่น

เธอเหม่อลอยอยู่เพียงสองสามวินาที ก่อนพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว เธอสวมรองเท้าแล้วเปิดประตูออกไป สายตากวาดไปทั่วห้องขนาดร้อยกว่าตารางเมตร สุดท้ายก็จับจ้องไปที่ข้างระเบียง

เมิ่งไหวจินยังไม่ไปไหน เขานั่งรับโทรศัพท์อย่างเกียจคร้านบนโซฟาเดี่ยวใต้หน้าต่าง ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็เล่นกับฝาถ้วยชาเซรามิกไปเรื่อยเปื่อย

"อืม คนอยู่กับฉันนี่แหละ"

"ช่วงนี้ยุ่ง ถ้าว่างแล้วจะกลับ"

เมื่อได้ยินเสียง เมิ่งไหวจินก็มองไปทางนั้นอย่างเฉยชา เก็บสายตากลับมาเพียงชั่วครู่ แล้วก็มองกลับไปอีกครั้ง

เธอสวมชุดนอนที่เขาให้พนักงานขายเลือกให้ในห้างวันนั้น ก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกต แต่ตอนนี้ดูแล้วเห็นได้ชัดว่าชุดเล็กไป

ซูหว่านคิดว่าอาจเป็นเพราะไม่สะดวกให้คนอื่นได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์นี้ จึงหดหัวกลับเข้าห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ล้างหน้าแปรงฟันให้สะอาดแล้วจึงออกไปใหม่

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเมิ่งไหวจินทำอาหาร แขนเสื้อเชิ้ตสีดำถูกพับขึ้นถึงข้อศอก มองจากด้านหลังจะเห็นว่าชายคนนี้มีไหล่กว้าง เอวคอดได้สัดส่วนสวยงาม ขณะที่กำลังโยนกระทะ เขาก็เอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับพลิกปืนเล่น

ก่อนที่จะย้ายกลับมาประจำการที่เป่ยเฉิง เขาได้ปักหลักอยู่ในกองทัพมานานหลายปี บนตัวเขามีทั้งความสง่างามของบุตรชายตระกูลใหญ่ และความดิบเถื่อนของนายทหารผู้เคร่งครัด ท่าทางตอนนี้ก็ยิ่งเพิ่มความสุขุมและล้ำลึกของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงเข้าไปอีก

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ซูหว่านพิงประตูทักทายเขา สายตาจับจ้องไปที่ถ้วยที่ใส่ซุปแก้เมาเมื่อคืน ซึ่งตอนนี้ถูกล้างสะอาดแล้ว มุมปากจึงเผยรอยยิ้มบาง ๆ

นี่เขาจะกลับมาอยู่ด้วยแล้วใช่ไหม

เธอคิดในใจอย่างเงียบ ๆ แต่ไม่ได้ถามออกไป เพราะด้วยนิสัยของคนคนนี้

เขาจะต้องไม่บอกคำตอบกับเธอโดยตรงแน่นอน

เมิ่งไหวจินที่กำลังหันหลังให้เธอตอบกลับเสียงเบา "อรุณสวัสดิ์" แล้วหันกลับมาส่งอาหารเช้าส่วนของเธอให้

ซูหว่านรับแซนด์วิช แล้วนำไปวางบนโต๊ะ รอจนเขานั่งลงแล้วถึงได้เริ่มกิน

ไข่กับขนมปังปิ้งทอดได้ที่พอดี เนื้อสัมผัสนุ่มอร่อย รสชาติดีมาก

"เป็นโทรศัพท์จากคุณตาเหรอคะ"

เธอรู้สึกแปลกหน้ากับผู้สูงอายุท่านนั้นยิ่งกว่าเดิม เคยพบหน้ากันครั้งเดียวตอนแปดขวบ ตอนนี้แม้แต่รูปลักษณ์ก็จำไม่ได้แล้ว

การถามที่กระทันหันเช่นนี้ ก็แค่ต้องการหาหัวข้อสนทนาเท่านั้น

"เสื้อผ้าซื้อมาเล็กไป ทำไมไม่บอก" แต่เมิ่งไหวจินกลับตอบไม่ตรงคำถาม

ซูหว่านอึ้งไปชั่วขณะ คิดในใจว่านั่นไม่ใช่มารยาทพื้นฐานที่สุดหรอกเหรอ หากรังเกียจของที่คนอื่นตั้งใจซื้อมาให้ด้วยความหวังดี จะดูเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะขนาดไหนกัน

"มันดีมากเลยค่ะ" เธอตอบกลับไปแบบนั้น

เมิ่งไหวจินวางช้อนส้อมลง ใช้กระดาษเปียกเช็ดมือ แล้วมองเธอตรง ๆ "ซูหว่าน ในเมื่อฉันพาเธอมาที่นี่แล้ว ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเธอ"

"ก่อนหน้านี้มาตรฐานการใช้ชีวิตเธอเป็นยังไง อยู่ที่นี่ก็จะเป็นแบบนั้น"

"ต่อไปมีอะไรที่ต้องการก็บอกมาตรง ๆ ไม่ต้องเก็บไว้ในใจ เธอไม่น่าจะเป็นคนที่มีนิสัยประจบประแจงเพื่อผลประโยชน์นี่"

ชั่วขณะนั้น หัวใจของซูหว่านก็เกิดความรู้สึกหลากหลายปนกัน แต่ก็ราวกับว่ามีลมที่อบอุ่นพัดผ่านส่วนลึกที่แตกสลายในใจเธอ ทำให้ความกระวนกระวายใจในหลายวันมานี้สงบลง

ก่อนจากไปคุณปู่เฉินกำชับเธอไว้ ว่าการมาอยู่ที่นี่คือการอาศัยคนอื่น ต้องคอยสังเกตสีหน้าคนอื่น ให้เธออดทนเท่าที่ทำได้...ดังนั้นเธอจึงต้องเก็บนิสัยของตัวเองไว้ตลอด พยายามระมัดระวังเต็มที่เพื่อไม่ให้ใครรังเกียจเธอ

"ตอนนี้ ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ" เมิ่งไหวจินถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังเย็นชาทุ้มต่ำเหมือนเดิม

"ชุดนอนเล็กไปหน่อยจริง ๆ ค่ะ" ซูหว่านเงยหน้ามองเขา ไม่เพียงแต่พูดความจริง แต่ยังยอมบอกทุกอย่างด้วย "ที่จริงแล้ว...ชุดชั้นในก็เล็กไปด้วยค่ะ"

มือที่กำลังจะหยิบถ้วยน้ำของเมิ่งไหวจินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบน้ำขึ้นมาจิบคำหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดทิ้งท้ายอย่างใจเย็น "กินข้าวเสร็จแล้วตามฉันออกไป"

หลังมื้ออาหาร เมิ่งไหวจินขับรถพาซูหว่านไปที่ห้างสรรพสินค้า แล้วมุ่งตรงไปที่ชั้นสาม

เขารออยู่ที่บริเวณจุดพัก ปล่อยให้เธอเข้าไปเลือกซื้อเสื้อผ้าและชุดชั้นในด้วยตัวเอง ชอบอะไรก็ซื้อได้ตามสบาย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เสื้อผ้าของซูหว่านตั้งแต่ข้างในถึงข้างนอก ล้วนเป็นคุณแม่ของเธอจัดหาให้ ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยรู้ขนาดของตัวเองอย่างชัดเจนนัก

พนักงานขายสาวเพียงแค่ชำเลืองหน้าอกของเธอ ก็หาชุดชั้นในขนาดใหญ่มาให้เธอได้อย่างถูกต้อง ทั้งยังชมอีกว่า "คุณหนูคะ ร่างกายคุณเติบโตได้ดีกว่าคนวัยเดียวกันนะคะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูหว่านก็พูดขอบคุณไม่ออกจริง ๆ

ที่จริงแล้วเธอหวังว่าตัวเองจะหน้าอกแบนลงหน่อย จะได้สวมเสื้อผ้าได้ง่ายขึ้น แต่ทุกครั้งที่พูดออกไปก็จะถูกเพื่อน ๆ โวยวายว่าเธอกำลังอวดแบบเนียน ๆ

......

เมิ่งไหวจินไม่เคยไปเดินห้างกับใครเลย ต่อให้เป็นแม่กับน้องสาวที่บ้านก็ตาม เขาก็มักจะจ่ายเงินให้เท่านั้น เพิ่งนั่งตรงจุดพักได้สิบนาที เขาก็เบื่อจนสูบบุหรี่ไปแล้วสองมวน

"ไหวจิน?"

ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังหนวกหูของห้างสรรพสินค้า เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น

เมิ่งไหวจินมองไปอย่างเฉยชา แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

"นายจริง ๆ ด้วย" บนใบหน้าเจี่ยงเจี๋ยเผยรอยยิ้มที่ปกปิดไม่อยู่ "นายย้ายกลับมาประจำที่เป่ยเฉิงได้สักพักแล้วใช่ไหม หาเวลานัดเจอกันหน่อยไหม"

เมิ่งไหวจินมองเธอตรง ๆ แล้วตอบด้วยเสียงเรียบ "ไว้มีเวลาค่อยว่ากัน"

พอเจี่ยงเจี๋ยเห็นชัดว่าเขาอยู่ในร้านแบบไหน รอยยิ้มก็ค้างนิ่งไป "ใครกันที่ทำให้นายยอมมาเดินเลือกชุดชั้นในเป็นเพื่อน"

เมิ่งไหวจินสีหน้าไร้อารมณ์ ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงที่สดใสก็ดังขึ้นในอากาศ "ซื้อเสร็จแล้ว ไปกันเถอะค่ะ"

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปรับถุงใส่ของจากซูหว่าน พยักหน้าบอกลาให้เจี่ยงเจี๋ย แล้วก้าวเดินจากไป

ขณะที่เดินไปข้างหน้า ซูหว่านหันกลับไปมองสาวสวยที่รูปร่างสูงระหงส์และแต่งตัวดูมีระดับคนนั้นหลายครั้ง ภายในเวลาเพียงนาทีเดียว เธอก็ได้ปั้นเรื่องราวอย่างน้อยห้าเรื่องขึ้นมาในใจ

รักแรกที่ไม่สมหวังกลับมาจากต่างประเทศ

อดีตคนรักเก่า

เพื่อนเล่นในวัยเด็ก

กระจกราวที่กำลังรอวันประสาน...

"ซูหว่าน เธอจะไปแข่งความแข็งกับเสาหินเหรอ"

เสียงที่เย็นชาของเมิ่งไหวจินดึงซูหว่านกลับมาจากความคิดฟุ้งซ่าน เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเกือบจะชนเข้ากับเสาแล้วจริง ๆ

เธอเอียงศีรษะเรียกเขา แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามให้ฝีก้าวที่ยาวของเขา "เมื่อเช้าคุณบอกว่าฉันมีอะไรก็พูดออกมาได้ ไม่ต้องเก็บไว้ในใจ งั้นฉันขอถามคำถามหน่อยได้ไหมคะ"

เมิ่งไหวจินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วปฏิเสธอย่างเย็นชา "ไม่ได้"

"ทำไมคะ ไหนคุณบอกว่า.."

"ฉันให้เธอบอกความต้องการของตัวเอง ไม่ได้ให้เธอมาสืบเรื่องของฉัน"

“...”