ตอนที่ 2

เหตุผลของการแวะมา

เสียงเครื่องยนต์คันเดิมดังขึ้นอีกครั้งในเช้าวันถัดมา บ้านยายแดงซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางสวนมะพร้าวและไม้ผล ถูกแสงอาทิตย์อาบจนทั้งหลังดูอบอุ่นเหมือนมีชีวิต

“คุณเมธมาอีกแล้วล่ะยาย”

แก้มพูดขึ้นพลางเหลือบมองผ่านหน้าต่างไม้ เห็นกระบะสีดำเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ จนฝุ่นลอยคลุ้ง

“เขามาหาบ่อยก็ดีสิลูก ฉันจะได้ไม่เหงา”

ยายแดงตอบพลางหัวเราะเบา ๆ มือยังคงตำน้ำพริกอย่างสบายอารมณ์

แก้มเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรู้ดีว่าเสี่ยเมธมาเยี่ยมยายเกือบทุกวันแล้วจริง ๆ

เมื่อก่อนอาจจะแวะมาสัปดาห์ละสองสามครั้ง แต่ช่วงนี้กลับมาทั้งตอนเช้าและตอนเย็น ราวกับบ้านยายแดงคือทางผ่านที่ต้องจอดแวะเสมอ

เสียงเคาะรั้วไม้ดัง “ก๊อก ๆ ๆ”

“ยายอยู่ไหมครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ

“อยู่ ๆ เข้ามาเลยลูก ประตูไม่ได้ล๊อก!”

เสี่ยเมธเปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงของในมือ

“ผมซื้อลูกชิ้นปลามาฝากยาย ได้ยินคนในตลาดบอกว่าเจ้านี้อร่อย”

“โอย... จะซื้อมาทำไมบ่อย ๆ เดี๋ยวฉันอ้วนพอดี”

ยายแดงหัวเราะ แววตาอบอุ่นเต็มไปด้วยความเอ็นดู

เสี่ยเมธหัวเราะตาม ก่อนหันไปเห็นหญิงสาวในเสื้อยืดสีอ่อนเดินออกมาจากในครัวพอดี

“อ้าว แก้มอยู่เหรอ”

“ค่ะ...” เธอตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตานานนัก

“ช่วยเอาน้ำมาให้พี่หน่อยสิ”

ยายแดงรีบสั่งเสียงสดใส ทำเอาแก้มสะดุ้งเบา ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วน้ำเย็นมายื่นให้เขา

เสี่ยเมธรับแก้วไป ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาหวานของเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน

“ขอบใจนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ...”

เธอตอบสั้น ๆ แล้วรีบหันไปเก็บของหลบสายตา แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

หลังจากกินข้าวร่วมกัน เสี่ยเมธก็ช่วยยายเก็บของเล็กน้อย ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำ

เขาเดินสำรวจรอบบ้าน เหมือนคนว่างงานที่ไม่มีธุระ แต่พยายามหาข้ออ้างอยู่ต่อให้นานที่สุด

“ยาย ดูสิครับ กล้วยข้างรั้วนี่เริ่มออกปลีแล้ว เดี๋ยวผมให้คนสวนเอาปุ๋ยมาฝังให้นะ จะได้งามเร็ว ๆ”

“โอ๊ย ตาเมธจะลำบากทำไม ของยายไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกลูก”

“ไม่ลำบากหรอกครับ แถวนี้ผมก็ขับรถผ่านทุกวันอยู่แล้ว”

“ทุกวัน?” แก้มเผลอพึมพำออกมาเบา ๆ โดยไม่ทันคิด

เสี่ยเมธหันมามอง ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ “ก็ใช่สิ... มันเป็นทางผ่านนี่นา”

ยายแดงหัวเราะแหะ ๆ “ผ่านมาแต่เช้า ผ่านอีกทีตอนเย็น บางวันก็ผ่านมาเฉย ๆ ไม่เข้ามา นี่ถ้าไม่รู้จักกัน ฉันคงนึกว่าเขามีธุระอะไรอยู่แถวนี้แน่ ๆ”

“ยายก็พูดเกินไป” เสี่ยเมธว่าอย่างเก้อ ๆ แต่แววตายังละจากแก้มไม่ได้

บ่ายวันนั้น เสี่ยเมธนั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน พอแก้มเดินออกมาเก็บผ้าที่ตากไว้ เขาก็พูดขึ้นเรียบ ๆ

“แก้มว่างไหม”

“คะ?” เธอเงยหน้าขึ้นงง ๆ

“พรุ่งนี้เช้าผมจะไปดูสวนปาล์มอีกฝั่งนึง แถวคลองลึก อยากให้ไปด้วยกันหน่อย เห็นยายบอกว่าช่วงนี้เราหางานอยู่ใช่ไหม”

แก้มเลิ่กลั่ก “ค่ะ... แต่หนูยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย”

“ไม่ต้องเตรียมหรอก แค่ไปดูเฉย ๆ เผื่อจะชอบ ถ้าสนใจ ผมให้ช่วยดูเอกสารในออฟฟิศที่สวนได้ ผมกำลังหาคนอยู่พอดี”

“เอ็งไปสิแก้ม!” เสียงยายแดงดังขึ้นจากในครัวทันที “จะได้ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง อยู่บ้านทั้งวันก็เบื่อ”

“แต่ยาย...”

“ไม่มีแต่ ไปเถอะลูก เสี่ยเขาอุตส่าห์ชวนขนาดนี้”

แก้มยืนอึกอัก ไม่กล้าปฏิเสธตรง ๆ ส่วนเสี่ยเมธก็ยืนยิ้มบาง ๆ รอคำตอบ

“เอ่อ... ก็ได้ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แก้มร้อนวูบอย่างกับมีใครเอาไฟมาแนบ

“ดีเลย พรุ่งนี้เจ็ดโมง ผมแวะมารับนะ”

“ค่ะ...”

เขาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะกล่าวลา

เมื่อรถกระบะแล่นออกจากลานบ้าน ยายแดงก็หันมายิ้มแบบรู้ทันทันที

“เห็นไหมล่ะ ฉันว่าแล้ว เขาไม่ได้มาหาฉันหรอก มาหาเอ็งนั่นแหละ”

“ยาย!”

“ยัยแก้มเอ้ย เอ็งดูตาเขาเวลามองสิ มีแต่แววเอ็นดู”

“ยายพูดอะไร...” แก้มส่ายหน้าแต่ปากกลับคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

รุ่งเช้า เสียงไก่ขันยังไม่ทันจบ เสี่ยเมธก็มาถึงหน้าบ้าน รถเขาจอดเรียบร้อยเหมือนทุกครั้ง แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าทุกวัน

เขาเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากในบ้านในชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงผ้าสีขาวสะอาด ผมรวบครึ่งศีรษะ เธอดูเรียบร้อยแต่น่ามองจนเขาเผลอถอนหายใจ

“พร้อมไหมครับ”

“ค่ะ...”

เธอตอบพลางเปิดประตูขึ้นรถ เสียงหัวเราะของยายแดงตามมาเบา ๆ

“ขับดี ๆ นะลูก ฝากดูหลานยายด้วย!”

“ได้ครับยาย” เสี่ยเมธตอบ พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครเห็น

ถนนในสวนปาล์มทอดยาวสุดสายตา ลมเช้าพัดกลิ่นดินชื้นเข้ามาในรถ

แก้มนั่งเงียบ มือวางบนตัก มองวิวข้างทางไปเรื่อย ๆ ขณะที่เสี่ยเมธหันมามองเป็นระยะ

“เงียบจัง”

“หนูไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ”

“งั้นให้พี่ถามแทนดีไหม”

“ก็ได้ค่ะ...”

“ทำไมถึงกลับมาอยู่กับยาย ไม่อยากทำงานในเมืองเหรอ”

“อยากค่ะ แต่... มันเหนื่อยเกินไป หนูอยู่กรุงเทพฯ มาตั้งหลายปี รู้สึกไม่ค่อยมีความสุขเท่าไร พอกลับมาหายายก็เลยอยากอยู่ช่วยแกก่อน”

เขาพยักหน้าช้า ๆ “เข้าใจครับ... เมืองมันวุ่นวายเกินไปสำหรับบางคน”

เธอหันไปมองเขาแวบหนึ่ง เห็นเสี้ยวหน้าคมในแสงแดดอ่อน ๆ แล้วหัวใจก็เต้นแปลก ๆ อีกครั้ง

เมื่อมาถึงสวนปาล์ม เสี่ยเมธพาเธอเดินดูรอบ ๆ

“ที่นี่เราปลูกปาล์มไว้หกร้อยกว่าไร่ ผลผลิตส่งออกต่างประเทศหมด ส่วนโรงคัดแยกอยู่ด้านใน”

เขาพาเธอเดินผ่านแนวต้นปาล์มเรียงรายที่สูงใหญ่สวยงาม เสียงนกดังแว่วอยู่ไกล ๆ

แก้มมองรอบตัวด้วยความตื่นตา “สวยจังค่ะ ไม่คิดว่าปาล์มจะมีเยอะขนาดนี้”

“อยากลองทำงานที่นี่ไหม”

เธอชะงัก “คะ?”

“ที่สำนักงานผมยังขาดคนดูเอกสาร ถ้าอยากลอง ผมให้เริ่มงานได้เลย”

“แต่หนู... ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหม”

“ไม่ต้องกังวล ผมจะสอนเอง”

คำพูดของเขาเรียบง่ายแต่แฝงความอบอุ่นอย่างประหลาด แก้มเงียบไปสักพัก ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ก็ได้ค่ะ หนูจะลองดู ขอบคุณนะคะลุงเมธ”

เสียงใสเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ แต่คำว่า “ลุงเมธ” นั่นแหละ ที่ทำให้ชายหนุ่มชะงักเหมือนโดนฟาดด้วยใบปาล์มเข้าเต็มหน้า

“เอ่อ...หนูแก้ม เรียกพี่เมธก็ได้มั้ยจ๊ะ? คำว่าลุงนี่มันแทงใจดำไปหน่อย”

หญิงสาวหน้าแดงซ่าน รีบยกมือไหว้พลางหัวเราะเขิน “ขะ...ขอโทษค่ะ หนูก็เห็นยายเรียกเสี่ย ๆ ก็เลยเผลอ...”

เมธยกมือห้าม “ไม่เป็นไร เรียกพี่เมธแล้วกัน ฟังดูดีกว่าลุงเยอะ” น้ำเสียงติดขำแต่แฝงความเขินของชายวัยสามสิบปลายที่โดนเด็กสาวเรียก “ลุง”

เสี่ยเมธยิ้มมุมปาก “งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้เริ่มงานวันแรกนะครับ และดีมาก ๆเลย อย่างน้อยพี่จะได้มีคนช่วยงานที่เข้าใจมากขึ้น”

เขาไม่ได้พูดว่า จะได้มี “คนที่อยากเจอทุกวัน” อยู่ใกล้ ๆ แต่ในใจเขารู้ดี ว่านี่คือเหตุผลจริง ๆ ที่ทำให้เขา “แวะมา” ไม่เว้นแต่ละวัน

เสี่ยเมธอาจยังไม่รู้ว่า เขาเริ่มมีรอยยิ้มมากกว่าที่เคย ส่วนแก้ม... ก็เริ่มเผลอมองทางเดิมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถกระบะสีดำขับผ่านหน้าบ้าน