ภรรยาในอุดมคติ

ภรรยาในอุดมคติ

last updateLast Updated : 2026-08-12
By:  ไอส์'ลิตUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
15Chapters
5views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ภรรยาในอุดมคติเป็นเช่นไร'ดาริน'ก็ฉันนั้น ครอบครัวสุขสันต์มีลูกด้วยกันถึงสามคน ใครต่างก็พากันอิจฉาชีวิตคู่ไร้ที่ติ ทว่าหลังภาพงดงามนั้น 'พังยับ' ไม่เหลือชิ้นดี

View More

Chapter 1

1

Hujan turun tanpa henti malam itu, seakan langit ikut menangis bersama seorang wanita yang berdiri di atas sebuah jembatan di pinggiran kota. Angin menusuk tulang, dingin merayap seperti rasa putus asa yang telah lama menghuni hatinya. Entah sudah berapa lama ia menyusuri jalan yang sunyi tanpa alas kaki, Wajahnya basah, entah karena hujan atau air mata yang tak lagi mampu ia bedakan. Di tangannya tergenggam erat sebuah foto kecil yang sudah mulai kusut—foto seorang anak perempuan yang tersenyum lebar sambil memeluk boneka beruang kesayangannya.

Arsya Asyanti, itulah nama wanita yang saat ini sedang dalam keputus asaan. Malam ini, ia berniat menjadikannya sebagai nama terakhir yang tertulis dalam berita esok hari.

Setelah berhenti cukup lama di atas jembatan, Kakinyapun perlahan melewati pagar pembatas. Di bawah sana, sungai mengalir deras, gelap, dan sepi. Seperti hidupnya saat ini. Tidak ada lagi yang bisa ia genggam. Tidak ada lagi yang bisa ia perjuangkan. Reysa telah tiada. Dunia telah menghancurkannya, dan satu-satunya yang tersisa hanyalah kehampaan.

"Maafkan Mama, Reysa... Maafkan Mama....Mama terlalu lelah..." bisiknya lirih, nyaris tak terdengar oleh angin malam.

Tubuhnya mulai condong ke depan, bersiap melepas semua beban hidupnya, bersama dengan gengaman tangannya. Tapi takdir kadang datang dalam bentuk yang tak disangka.

Suara hentakan sepatu memecah keheningan, menjejak genangan air tanpa peduli basah. Dalam hitungan detik, tangan pria itu berhasil mencengkeram tubuh Arsya sebelum ia terjun ke dalam gelapnya arus.

Arsya meronta lemah, tubuhnya gemetar dan basah kuyup. Tapi pria itu lebih cepat. Ia menariknya ke sisi aman jembatan, memeluknya erat seolah mencoba menahan dunia agar tidak runtuh di sekitarnya.

“Jangan lakukan itu...,” ucap pria itu dengan suara serak, separuh panik, separuh ketakutan. Ia masih memeluk Arsya dengan erat, memastikan wanita itu tak kabur dari pelukannya.

Arsya tidak menjawab, tapi masih terus berusaha memberontak dengan lemah. Perlahan kepalanya terkulai di dada pria itu, dan sebelum ia bisa mengatakan apapun, tubuhnya lunglai. Matanya menutup perlahan. Suara dunia memudar. Kegelapan perlahan mengambil alih kesadarannya.

Semua menjadi senyap. Tapi di balik keheningan itu, alam bawah sadarnya membawa Arsya kembali, jauh ke masa lalu. Ke masa di mana segalanya belum hancur.

Sinar matahari sore menyusup melalui jendela kamar mungil itu. Arsya, yang saat itu baru berusia dua puluh tiga tahun, tertawa lepas sambil merapikan pakaian bayi mungil di rak. Perutnya sudah membuncit, usia kehamilan memasuki bulan ketujuh, membuat ia sedikit kesulitan dalam bergerak. Di sudut ruangan, Bima suaminya sedang memasang lukisan kayu bertuliskan nama, Reysa Pradipta.

“Kalau nanti anak kita bandel kayak kamu gimana?” tanya Arsya sambil memanyunkan bibirnya, mengusap perutnya dengan lembut. Ia kembali pada sisi ranjang, setelah merapikan pakaian bayi.

Bima mendekat dan mencium keningnya. “Kalau dia bandel kayak aku, berarti dia cerdas. Tapi kalau dia manis dan penyayang kayak kamu, berarti dia anugerah.” Bima menarik senyum bibirnya, manatap istrinya.

Arsya tertawa kecil, lalu mengangguk mendengar jawaban suaminya. Saat itu, mereka tinggal di rumah sewa kecil di pinggiran kota, tapi kebahagiaan begitu sederhana dan nyata. Mereka tidak punya banyak harta, tapi punya banyak cinta.

Mereka saling mengisi, menjalani hari dengan sederhana. Arsya memasak makanan sederhana setiap pagi, membangunkan Bima dengan senyum, dan menunggu suaminya pulang dengan senyuman dari balik pintu. Bima, meski tidak sempurna, selalu berusaha menjadi suami yang setia dan ayah yang penuh harapan.

Saat Reysa lahir, dunia Arsya menjadi sempurna. Ia belajar menjadi ibu dari nol, bangun di tengah malam untuk menyusui, mengganti popok dengan tangan gemetar, dan menangis saat Reysa demam dan rewel. Tapi semua rasa lelah itu terbayar lunas saat anak kecil itu memanggilnya "Mama" untuk pertama kali.

Bima juga tampak begitu menyayangi Reysa. Ia suka menggendongnya di pundak, menyanyi di kamar tidur saat malam, dan membacakan buku dongeng sebelum tidur.

Mereka juga akan rajin melakukan kegiatan kecil bersama seperti, pergi piknik setiap akhir pekan, makan mie ayam favorit di sudut gang, dan berswafoto dengan wajah konyol.

Itu semua dulu. Sebelum Bima mulai berubah. Sebelum cinta mulai pudar. Sebelum Resa datang dan mengambil segala miliknya, merebut kebahagiannya.

Dalam lamunannya, Arsya melihat bayangan masa itu seperti potongan film lama, samar, retak, dan menyakitkan. Ia melihat wajah Bima yang dulu penuh cinta, perlahan berubah menjadi dingin dan asing, seperti bukan Bima yang sebelumnya. Ia melihat dirinya sendiri tersenyum meski dihancurkan, berdiri meski dipukul berkali-kali oleh kenyataan.

Hingga akhirnya, ia melihat momen paling kelam dan menyakitkan, jasad Reysa di kamar mayat rumah sakit. Mata anaknya terpejam, wajahnya pucat, tubuh mungilnya dibungkus kain putih. Arsya menjerit histeris dalam mimpinya. Air mata membanjiri wajahnya yang tertidur, bahkan dalam ketidaksadaran.

Ketika kesadarannya perlahan kembali, Arsya mencium aroma antiseptik dan mendengar bunyi alat monitor berdetak pelan. Ia membuka matanya perlahan dan mendapati dirinya terbaring di sebuah ranjang rumah sakit dalam ruangan hangat. Di sudut ruangan, seorang pria duduk dengan pakaian setengah basah, matanya terus menatap ke arahnya.

“Syukurlah kamu sadar,” ucap pria itu, suaranya lembut tapi tegas. Ia perlahan berjalan ke tepi ranjang, mendekat pada Arsya.

Arsya memandangnya dengan mata bingung, tak mengenalnya pria itu.

Melihat kebingungan Arsya membuatnya memperkenalkan diri “Saya Yasa, saya yang… menarikmu dari jembatan tadi.” jelasnya.

Arsya memalingkan wajah, malu dan marah pada dirinya sendiri. Tapi yang paling kuat adalah rasa hampa itu… yang selalu kembali, bahkan saat ia mencoba lari.

Yasa tidak berkata-kata lagi. Ia kembali duduk pada sofa yang berada di sudut ruangan, memberi ruang untuk Arsya, Tidak mencoba menghakimi. Tidak mencoba memaksa. Ia hanya diam, tapi dengan kehadiran yang tidak menyakitkan.

Dalam hati kecilnya, Arsya bertanya-tanya, Mengapa pria ini menghentikannya? Mengapa seseorang peduli padanya?

Ia tidak tahu jawabannya. Tapi malam itu, untuk pertama kalinya setelah insiden yang membuatnya putus asa, Arsya tidak merasa benar-benar sendirian.

Dan mungkin, itu adalah permulaan dari sesuatu.

Sesuatu yang belum ia pahami.

Sesuatu yang akan banyak mengubah hidupnya untuk selamanya.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
15 Chapters
1
“เจ้าแฝดล่ะคะ”“หลับไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำกันแล้วค่ะ วันนี้เล่นกันจนเหนื่อยน่าดู ส่วนคุณการันต์งอแงหาแต่คุณค่ะ”“ตอนนี้การันต์อยู่ไหนคะ”“เอ่อ...อยู่กับคุณเมฆที่ห้องรับแขกค่ะ” ป้าแม่บ้านวัยกลางคนมีท่าทีแปลกๆ ยามเอ่ยถึงเมฆินทร์ โชติพิสุทธิ์เมธา รองผู้บริหารระดับสูงของเมธากรูปจำกัดดารินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังห้องรับแขกที่ว่าลูกชายคนเล็กของเธออยู่กับสามี... ดารินมีลูกคนแรกตอนอายุสิบแปด ไม่สิ…ลูกสองคนแรกถึงจะถูก เพราะเป็นแฝดชาย แถมยังเป็นการพลาดท้องในวัยเรียนกับลูกชายคนใหญ่คนโตสกุลดังอย่าง โชติพิสุทธิ์เมธา เขาไม่ใช่ใครที่ไหน คู่หมั้นคู่หมายที่พ่อแม่ของเราตั้งใจจะปรองดองกันอยู่แล้ว เพียงแค่ขยับเวลาให้เร็วขึ้นหน่อยเท่านั้นเองสำหรับดารินเหมือนตกนรกทั้งเป็น ชีวิตวัยรุ่นที่ควรจะมีหายไปในชั่วพริบตาเซ็กซ์ไร้ความรักเจือปน มีเพียงความลุ่มหลงขับเคลื่อนหนุ่มสาว ต่างฝ่ายต่างไม่ได้ป้องกัน เพราะเด็กเกินกว่าจะมานั่งคิดถึงผลที่จะตามมาสองเดือนจากนั้นดารินพบว่าตนเองท้อง กลัวแทบแย่ว่าจะถูกบิดาขับไล่ แต่พอรู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร เรื่องราวกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือ การใช้ชีวิตคู่กับใครสักคนในช่ว
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
2
เรียวขาสวยก้าวมั่นคงไปยังประตูห้องนอน มีป้ายสีฟ้าห้อยไว้ตรงกลาง ‘ภูมิ&ภีม’ ยามนี้เจ้าแฝดคงหลับปุ๋ยกันแล้ว แต่คนเป็นแม่อดไม่ได้ที่ต้องเข้ามาดูด้วยตาตัวเองภูมินทร์และภูเบศวร์อายุเจ็ดขวบแล้ว เจ้าลูกลิงทั้งสองเริ่มเรียกร้องขอแยกห้องนอน ขี้คร้านจะร้องไห้หากันเสียมากกว่าหากได้แยกห้องจริงๆ เธอหมุนลูกบิดอย่างเบามือ ดวงตาอ่อนโยนทอดมองไปยังเตียงนอนสองชั้นที่ทำมาจากเนื้อไม้อย่างดี ส่ายศีรษะน้อยๆ เมื่อเห็นแฝดคนน้องหลับคาหนังสือการ์ตูนเธอเขย่งปลายเท้าเอื้อมมือหยิบหนังสือออกจากใบหน้าลูกชายคิดว่าตนทำเบาที่สุดแล้วเชียว ทว่าภูเบศวร์ดันกะพริบตาขึ้นมามองหน้ากัน“แม่...วันนี้น้องกัดนิ้วภีม” ดารินยิ้มเอ็นดู เห็นหน้าแม่ไม่ได้เป็นอันต้องมีเรื่องฟ้องทุกครั้งไปสินะ“เจ็บมั้ยคะ เดี๋ยวแม่จะบอกน้องให้นะว่า ทำแบบนี้ไม่ดี นอนเถอะคนเก่ง แม่ไม่กวนแล้ว”ภูเบศวร์พยักหน้าขึ้นลงดวงตาเรียวรีค่อยๆ ปรือลง ง่วงก็ง่วง อยากฟ้องก็อยากฟ้อง ไม่นานนักก็กลับเข้านิทราตามเดิม เธอยิ้มให้ลูกชายจากนั้นยอบตัวนั่งลงข้างขอบเตียงสำรวจใบหน้าแฝดคนพี่เพราะลูกชายคนโตนอนเตียงชั้นล่างจึงสังเกตกันได้ถนัดตา ภูมินทร์เหมือนตัวจะยืดขึ้นด้วยปลายเท้
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
3
ตอนที่เนื้อตัวเราแนบชิดกันเราต่างรู้สึกว่ามีบางอย่างปรากฏขึ้นในใจ ทว่าไม่นานทุกอย่างก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เป็นอย่างที่เคยเป็น เป็นอย่างที่แล้วมา ไม่มีอะไรพิเศษแถมเธอกับเขายังทะเลาะกันจนเมฆินทร์หัวเสียก่อนเดินออกจากห้องยังทิ้งท้ายไว้อีกว่า“ขอเก่งใช้เก่งไม่ว่า แต่ปากน่ะอย่าเก่งให้มันมาก”เธอชินเสียแล้วกับวาจาร้ายกาจเช่นนี้ หลังจากจบกิจกรรมบนเตียงหญิงสาวหยิบชุดคลุมขึ้นมาสวมทับเรือนร่างเย้ายวน เดินเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำเกือบชั่วโมงได้ ยืนมองดูเรือนร่างในกระจกมุมปากกดยิ้มหยัน น้ำตาซึมไหลออกมาจนต้องยกปลายนิ้วขึ้นเกลี่ย ดารินแหงนหน้าขึ้นกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อขับไล่ความอ่อนแอเพราะเธอว่าการร้องไห้ไม่ได้ช่วยอะไร...เช้านี้ดารินตื่นสายกว่าทุกวันมองดูนาฬิกาข้างก็พบว่าแปดโมงกว่าเสียแล้ว เธอรีบก้าวลงจากเตียงหางตาสะดุดเข้ากับแผ่นกระดาษบางอย่างบนโต๊ะมันถูกเหยือกน้ำทับเอาไว้ไม่ให้พัดปลิวเช็คเงินสดจำนวนยี่สิบล้านได้ตามคำขอไม่ขาดไม่เกินแม้แต่บาทเดียว...ดวงตาเฉยชามีแต่ความว่างเปล่าก่อนเม้มปากจนเป็นเส้นตรงแล้วเปลี่ยนความสนใจไปยังผ้าคลุมไหล่ผืนบางแทน ดารินเดินลงมายังชั้นล่างห้องร
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
4
ร่างเล็กของเด็กชายวัยย่างสี่ขวบเดินออกมาจากห้องนอนในกลางดึกสงัด เพราะหลับตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจึงไหวตัวตื่นเร็วกว่าปกติการันต์หนีบตุ๊กตาพี่หมีสีน้ำตาลไว้ข้างลำตัวก่อนจะเขย่งปลายเท้าเอื้อมสุดแขนจับลูกบิดประตูปิดลงไว้ตามเดิม ทุกครั้งที่ตื่นมากลางดึกการันต์มักจะไปหาแม่ คืนนี้ก็เช่นกันปลายเท้าเล็กหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของมารดาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องนอนก่อนแล้ว ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อแย้มยิ้มเมื่อรู้ว่าแม่เองก็ยังไม่นอนทว่าภาพในการมองเห็นของเด็กชายค่อนข้างแปลกประหลาด แม่ยืนหลับตานิ่งทั้งตัวสั่นเทิ้มคล้ายคนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง อีกทั้งบรรยากาศในยามนี้ค่อนข้างเงียบสงัดจึงได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากภายในห้องนอนใหญ่ได้อย่างชัดเจนเหตุการณ์นี้คุ้นนักคล้ายเคยได้เห็น เคยได้ยินมาก่อน...อ้อ! จำได้แล้ว พี่ๆ สาวใช้ในบ้านเองก็เคยทำเช่นนี้ ปิดประตูตีปีเตอร์ เจ้าแมลงตัวเล็กมีลำตัวสีน้ำตาลเข้มปรากฏตัวที่ไหนก็เรียกเสียงกรีดร้องจากผู้อื่นได้เสมอ ป้าแววเคยบอกว่ามันเป็นแมลงที่มีเชื้อโรคเยอะมากดังนั้นเด็กชายการันต์คิดว่าแม่เขาก็น่าจะกลัวมันเช่นเดียวกันถึงได้ออกมายืนหลบคนเดียวหน้าห้อง ส่วนพ่อคงไล่จับมันอยู่ข้างในสิ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
5
เมฆินทร์ยังไม่ได้ให้คำตอบบิดา ในระหว่างทางกลับบ้านมีหลายครั้งที่เขาลอบสังเกตสีหน้าภรรยา ทว่าเธอกลับนิ่งเฉยเสมือนคำพูดของท่านชัยพลเป็นเพียงสายลมวูบหนึ่งเท่านั้นเองต่อให้เขามีเมียเพิ่มอีกสักกี่คนเธอก็คงไม่สนใจเหมือนอย่างที่ไม่เคยสนมาตั้งแต่ต้น“พ่อครับ เมียแปลว่าคนรักหรือเปล่า” จู่ๆ ภูมินทร์ก็ตั้งคำถามแปลกประหลาด เมฆินทร์เลิกคิ้วจ้องใบหน้าลูกชายผ่านกระจกมองหลัง“ทำไมถามงั้น”“ภูมิได้ยินคุณปู่พูด...ให้พ่อมีเมียเพิ่ม”เพราะการันต์งอแงจะเอาตุ๊กตาพี่หมีในรถ เด็กชายจึงอาสามาหยิบให้น้องแต่ต้องเดินผ่านห้องโถงที่เชื่อมต่อกันเขาจึงได้ยินคำพูดของปู่ทุกถ้อยคำภูเบศวร์เองก็นั่งนิ่งดวงตาใสซื่อมองเสี้ยวหน้าบิดาจากทางด้านหลังสลับกับมารดา “แต่พ่อมีแม่อยู่แล้วนี่ หรือต้องมีคนรักหลายคนแบบปู่ครับถึงจะเรียกว่าดี” ภูเบศรว์ถามตามประสาการันต์ที่นั่งบนตักดารินเอี้ยวคอเอ่ยกับพี่ชายฝาแฝดทั้งสอง “ไม่จริงหรอก พ่อมีแม่คนเดียวอยู่แล้ว”ดารินรู้สึกเจ็บแปลบในอกด้านซ้ายคำถามไร้เดียงสาเหล่านั้นมีปฏิกิริยายาต่อใจคนฟัง แล้วคนเป็นแม่อย่างเธอควรต้องตอบเช่นไร ถูกแล้วปู่ของพวกเขากำลังยัดเหยียดแม่คนที่สองให้อย่างนั้นหรือน่า
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
6
ดารินทำตัวปกติคล้ายกับว่าค่ำคืนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอส่งลูกๆ ขึ้นรถตู้ตามเดิม ริมฝีปากสวยแต้มรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอ และเมื่อยามไร้เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ เช้านี้จึงถูกปกคลุมไว้ด้วยบรรยากาศอึมครึมทนายประจำตระกูลโชติพิสุทธิ์เมธาถูกเรียกมาให้จัดการเรื่องเอกสารการหย่าโดยที่ต้นตอของเรื่องอย่างเมฆินทร์ยังไม่ได้เตรียมรับมือ เขาเดินลงมาจากบันได ความอิดโรยฉายชัดบนใบหน้าคมเข้มซึ่งเป็นผลข้าง เคียงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เรียวคิ้วพาดเฉียงยามเห็นใบหน้าเฉยชาของภรรยากับทนายหนุ่มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“สวัสดีครับคุณเมฆ” ทนายหนุ่มลุกขึ้นยืนทักทายตามมารยาท เมฆินทร์เพียงพยักหน้าให้เท่านั้น ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามดาริน เขาจ้องตาเธออย่างไม่สบอารมณ์ก่อนเอ่ยถามเสียงห้าวห้วน “จะเอางี้ใช่มั้ย” “ฉันจะหย่า! ทรัพย์สินอะไรฉันไม่ต้องการ ขอแค่การันต์...ฉันจะเอาการันต์ไปอยู่ด้วย”จำได้เลือนรางว่า เมื่อคืนเรามีปากเสียงกัน และบทสรุปก่อนแยกย้าย ดารินขอหย่า “หย่ากับฉัน...ก็ไปได้แต่ตัวเท่านั้นละ แม้แต่ลูกของเราเธอก็ไม่มีสิทธิ์”ดารินกัดฟันกรอดจ้องสามีเขม็ง คำด่าทอมากมายผุดขึ้นเต็มสมอง แต่ไม่อาจเอื้อนเอ่
last updateLast Updated : 2026-08-12
Read more
7
ดารินไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว ถ้าแม่ดื้อเธอก็จะดื้อให้มากกว่า ดังนั้นใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็สามารถพาแม่เข้าทำการรักษานับว่าโชคดีที่เชื้อร้ายยังไม่ได้ลามไปยังอวัยวะจุดสำคัญยังสามารถผ่าตัดออกได้คุณหญิงกำไลต้องนอนพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลระยะหนึ่ง ดารินสบายใจมากขึ้น อย่างน้อยก็อยู่ใกล้มือหมอ หากเกิดอะไรจะได้เข้าทำการรักษาได้ทันท่วงทีเวลาบ่ายสอง ดารินเงยหน้าขึ้นจากนาฬิกาข้อมือเรือนสวย ตั้งใจไปรับเด็กๆ ก่อนเวลาเลิกเรียนครึ่งชั่วโมงก่อนออกมาได้จ้างนางพยาบาลพิเศษให้คอยดูแลผู้เป็นแม่ เมื่อไม่มีเรื่องน่าเป็นห่วงแล้วดารินก็ไม่รอช้า จุดหมายปลายทางคือโรงเรียนเอกชนในตัวเมืองคราแรกฝนทำท่าเหมือนจะตก สุดท้ายแล้วฟ้าก็เปิด แดดจ้าผิดกับบรรยากาศช่วงเช้าเป็นไหนๆ ตอนที่มาถึงหน้าโรงเรียน ใจเธอหล่นวูบ...ขณะที่เรากำลังจะหย่ากันอยู่รอมร่อ เมฆินทร์คงไม่ปล่อยให้เธอมารับลูกได้อย่างง่ายดาย ด้วยเหตุนี้ก่อนมารับเด็กๆ เธอได้โทรแจ้งกับครูประจำชั้นไว้ล่วงหน้า แต่ก็มาช้าอยู่ดี...เมฆินทร์มาถึงก่อน ทั้งยังทำตัวปกติเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา เขาเดินจูงมือเจ้าแฝดคนละข้างส่วนแผ่นหลังกว้าง
last updateLast Updated : 2026-08-12
Read more
8
เมื่อเลือกไม่ได้ระหว่างซูชิกับปิ้งย่าง ดารินจึงตัดปัญหาด้วยร้านราเมน จบจากตรงนี้ก็จะไปต่อด้วยไอศกรีมของการันต์ เธอนั่งมองลูกๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะการันต์ หนนี้ไม่ต้องคอยบอกให้อ้าปากหรือคะยั้นคะยอ การันต์อ้าปากรอรับอย่างรู้งานราวกับนกน้อยรอแม่คาบเหยื่อมาป้อน ลองถ้าเป็นเมนูอะไรก็ตามที่ทำจากเส้น การันต์มักกินได้เยอะเสมอเสียงพูดคุยหยอกล้อของเด็กๆ ขับให้บรรยากาศภายในร้านราเมนครึกครื้นไม่น้อยเลย คนพ่อคีบเส้นป้อนลูกชายคนเล็ก ส่วนคนแม่ก็คอยเช็ดปากสลับกันไปมากับลูกชายฝาแฝดที่ดูทรงแล้วอ้อนแม่กันสุดๆ ภาพในการมองเห็นของเหล่าพนักงานรวมถึงลูกค้าในร้าน พวกเขาดูเป็นครอบครัวสมบูรณ์แบบ แม้ว่าความจริงนั้นอยู่ในสถานะรอเซ็นใบหย่าก็ตามดารินยิ้มบ้างหัวเราะบ้าง เธอดูเหมือนมีความสุข แต่ลึกๆ ข้างในกลับไม่ได้เป็นดังเช่นการกระทำที่แสดงออกมา เดิมทีตั้งใจบอกลูกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ที่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวได้อีกต่อไป ทว่าแววตาใสซื่อเหล่านั้น ทำให้เธอต้องกลืนความตั้งใจเก็บไว้ตามเดิมแต่ถึงกระนั้นเรื่องหย่าก็ยังคงดำเนินต่อไป เธอไม่ล้มเลิก เพราะไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่เป็นมันแล้ว สะใภ้บ้
last updateLast Updated : 2026-08-12
Read more
9
ชัชวาลย์ได้เงินไปยี่สิบล้านฉะนั้นดารินไม่แปลกใจเลยสักนิดหากบิดาจะสามารถซื้อบ้านให้เมียน้อยได้อย่างใหญ่โต เดิมทีเธอเข้าใจว่าเป็นบ้านในโครงการสักที่หนึ่ง ทว่าพอได้มาเห็นกับตาก็ทำให้ศีรษะร้อนวูบ รวมถึงใบหน้าก็สั่นชาไปหมด พ่อมีความสุขกับคนอื่นอย่างหน้าตาเฉย โดยที่แม่กลับต้องทุกข์ระทมทั้งกายและใจดารินกำรอบพวงมาลัยรถแน่น ก่อนเปิดประตูรถลงมาด้วยท่าทีคล่องแคล่ว พร้อมระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ เธอยืนกดออดหน้าบ้านสามครั้งสักพักสาวรับใช้วัยยี่สิบต้นๆ ก็เดินออกมา“มาหาใครคะ”ร่างผอมหุ่นดีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่เฉี่ยวมองผ่านเลยไปยังตัวบ้าน พ่อคงจะหลงนังเมียน้อยมากถึงขั้นจ้างสาวใช้ไว้คอยดูแล“คุณชัชวาลย์อยู่หรือเปล่า” ปกติดารินไม่ใช่คนหยาบกระด้าง ทว่าหนนี้อารมณ์ของเธอไม่ได้อยู่ในช่วงพูดจาดีกับใครได้“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ”“ดารินเป็นลูกสาวของเขา”สิ้นสุดคำว่าลูกสาว จากสบตาสาวใช้ก็เปลี่ยนเป็นกดต่ำ“ที่นี่ไม่ใช่บ้านคุณชัชค่ะ คุณมาผิดหลังแล้ว”เพราะถูกเจ้านายกำชับมาอย่างดี หากมีใครมาถามถึง โดยเฉพาะชื่อดารินให้ตอบเพียงแค่ว่า มาผิดหลังเท่านั้นพอดารินหัวเราะผ่านจมูก ยกมือขึ้นกอดอก นัยน์ตาดุ
last updateLast Updated : 2026-08-12
Read more
10
แม่ยายป่วยทั้งคนมีหรือเมฆินทร์จะนิ่งดูดาย เขาสั่งให้เลขาตรวจสอบจึงทราบมาว่า คุณหญิงกำไลป่วยด้วยอาการโรคมะเร็งเต้านม แต่เพราะได้รับการรักษาทันเวลาจึงสามารถผ่าตัดเนื้อร้ายได้สำเร็จ เมฆินทร์ยังรู้มาอีกว่าเสี้ยนหนามอย่างจิรันตน์ก็ประจำการอยู่ที่นั่นด้วยเดิมทีไม่ใช่คนเชื่อใจในตัวภรรยาอยู่แล้ว ยิ่งสถานการณ์คลุมเครือที่มีใบหย่าเป็นตัวกั้นกลาง ทำให้เมฆินทร์อดคิดไม่ได้ว่า ดารินกำลังวางลู่ทางเอาไว้ หลังจากเขายอมเซ็นใบหย่า เธอคงจะหวังพึ่งพามัน... จิรันตน์ ชายหนุ่มที่ไม่ต้องทำอะไรก็ชนะเขาเสมอ แม้กระทั่งเรื่องของหัวใจ... ชายหนุ่มทั้งสองมีสายเลือดจากบิดาคนเดียวกัน จึงไม่แปลกที่หน้าตาพวกเขาจะคล้ายคลึงกันมาก ต่างกันตรงที่จิรันตน์เป็นประเภทเด็กเนิร์ดของโรงเรียน ชอบทำกิจกรรม และมักถูกส่งไปแข่งขันตอบคำถามวิชาการสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนเสมอ ต่างกับเมฆินทร์ที่เป็นเด็กหลังห้อง มักมีเรื่องชกต่อยกับเด็กในและนอกโรงเรียนเป็นประจำหากเมฆินทร์ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากเมียหลวง ผู้ถือใบทะเบียนสมรสเหนือกว่าเมียคนอื่นๆ คาดว่าคงถูกบิดาเฉดหัวออกจากบ้านไปนานแล้ว เพราะลูกชายคนนี้มีแต่สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนจ
last updateLast Updated : 2026-08-12
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status