รักลวงแค้น

รักลวงแค้น

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-11
โดย:  สายธารลับอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
13บท
2views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

รักลวงแค้น เขาแต่งงานกับเธอเพื่อแก้แค้น โดยไม่เคยคิดจะรัก เธอมอบหัวใจให้เขาเต็มร้อย โดยไม่รู้ว่าทุกความอ่อนโยนคือแผนร้าย เมื่อความจริงถูกเปิดเผย เธอสูญเสียทุกอย่าง ทั้งความรัก ครอบครัว และความไว้ใจ แต่เมื่อเธอเลือกเดินจาก คนที่เคยทำร้ายกลับเป็นฝ่ายที่ไม่อาจปล่อยเธอไปได้ เมื่อความรักเริ่มต้นจากการลวงหลอก บทสรุปของความแค้นครั้งนี้…ใครจะเป็นผู้เจ็บที่สุด?

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง

เสียงแก้วไวน์กระแทกพื้นดังสนั่นกลางห้องอาหาร

เพล้ง!

เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำสีแดงเข้มไหลนองราวกับหยดเลือด

ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ขณะที่มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ธาม

สามีของเธอ

ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี

ผู้ชายที่เมื่อวานยังโอบกอดเธอและบอกว่า

“สุขสันต์วันครบรอบนะณิชา ฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปจนแก่”

แต่วันนี้…

เขากลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีความอ่อนโยน

ไม่มีแม้แต่ความรักที่เธอเคยเห็นในดวงตาคู่นั้น

ธามเลื่อนซองเอกสารสีขาวมาตรงหน้า

“เซ็นซะ”

ณิชามองซองนั้น ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“อะไร?”

“ใบหย่า”

คำสองคำสั้น ๆ กลับเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ

“หย่า?”

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะคิดว่าเขากำลังล้อเล่น

“ธาม…นี่มันไม่ตลกนะ”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

“แต่เมื่อวาน…”

เสียงของณิชาสั่น

“เมื่อวานเรายังฉลองครบรอบแต่งงานด้วยกันอยู่เลย”

ธามไม่ตอบ

“นายยังบอกฉันว่าอยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต…”

“ฉันโกหก”

คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของณิชาหายไปทันที

เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“นายว่าอะไรนะ?”

ธามเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก

“ทุกอย่างที่ฉันเคยพูดกับเธอ เป็นเรื่องโกหก”

“…”

“ความรักก็โกหก”

“…”

“การแต่งงานก็โกหก”

น้ำตาเริ่มคลอในดวงตาของณิชา

“แล้วทำไม…”

เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ทำไมนายถึงแต่งงานกับฉัน?”

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

“เพื่อแก้แค้น”

ณิชานิ่งงัน

“แก้แค้น?”

“ใช่”

“แก้แค้นใคร?”

ธามมองเธอตรง ๆ

“พ่อของเธอ”

เพียงได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของณิชาก็ซีดลง

“พ่อฉันทำอะไร?”

“เธอไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้?”

“ฉันไม่รู้!”

ณิชาลุกขึ้นยืน

“ถ้าพ่อฉันทำอะไรผิด นายก็บอกฉันสิ!”

ธามหัวเราะในลำคอ

“สามปีที่แต่งงานกันมา เธอไม่เคยถามฉันเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงเกลียดครอบครัวเธอ?”

“ฉันคิดว่า…”

“คิดว่าฉันรักเธอ?”

ณิชาพูดไม่ออก

ธามหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ

ปึก!

“เปิดดู”

มือของณิชาสั่นขณะหยิบเอกสารขึ้นมา

ภาพถ่ายหลายใบตกลงตรงหน้า

ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น

ภาพรถที่พังยับเยิน

เอกสารการโอนเงิน

และรายงานการสอบสวนคดีเมื่อสิบปีก่อน

ณิชามองเอกสารเหล่านั้นทีละหน้า

หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่จริง…”

“นี่คือหลักฐานว่าพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน”

“ไม่จริง!”

เธอส่ายหน้าแรง ๆ

“พ่อฉันไม่มีวันทำแบบนั้น”

“หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้ว”

“ต้องมีอะไรผิดพลาด!”

ณิชาน้ำตาไหล

เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

ไม่เคยรู้ว่าครอบครัวของเธอกับธามมีอดีตที่เลวร้ายถึงเพียงนี้

“แล้วนาย…”

เธอเงยหน้ามองเขา

“นายแต่งงานกับฉันเพราะเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?”

ธามไม่ตอบ

ณิชาก้าวเข้าไปหาเขา

“แล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา…”

เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“นายเคยรักฉันบ้างไหม?”

ความเงียบปกคลุมห้องอาหาร

นานหลายวินาที

ก่อนธามจะตอบอย่างเย็นชา

“ไม่เคย”

หัวใจของณิชาแตกสลาย

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม

“แม้แต่ครั้งเดียว?”

“ไม่”

“ตอนที่ฉันป่วย นายเฝ้าฉันทั้งคืน…”

“เพราะฉันไม่อยากให้เธอตายก่อนที่ฉันจะได้เห็นครอบครัวเธอเจ็บปวด”

ณิชาตัวชา

“ตอนที่ฉันร้องไห้เพราะคิดว่านายจะทิ้งฉัน…”

“ฉันก็แค่แสดงละคร”

“ตอนที่นายบอกว่า…”

เธอหยุดพูด เพราะไม่สามารถเอ่ยคำว่า รัก ออกมาได้อีกแล้ว

ธามลุกขึ้น

“เซ็นใบหย่า”

เขาหันหลังให้เธอ

ณิชามองแผ่นหลังของชายที่เธอรักสุดหัวใจ

ก่อนจะรีบเดินเข้าไปคว้าแขนเขาไว้

“ธาม…”

เขาหยุด แต่ไม่ได้หันกลับมา

“ฉันไม่รู้ว่าพ่อฉันทำอะไร”

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด

“ถ้าพ่อฉันผิดจริง ฉันจะหาความจริงให้ได้”

มือเล็กกำแขนเสื้อเขาแน่น

“แต่ขอร้อง…”

เสียงของเธอสั่น

“อย่าเพิ่งทิ้งฉันได้ไหม?”

ธามค่อย ๆ แกะมือเธอออก

“ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องอยู่กับลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อฉัน”

ณิชาสะอึก

“แต่ฉันไม่ได้ทำ…”

“เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”

ธามหันกลับมา

แววตาของเขาเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“แค่หายไปจากชีวิตฉันก็พอ”

มือของณิชาค่อย ๆ ตกลงข้างตัว

ธามเดินออกไป

ประตูบ้านปิดลงเสียงดัง

ปัง!

ณิชายืนนิ่งอยู่กลางห้องอาหาร

เพียงไม่กี่นาที…

ชีวิตแต่งงานสามปีของเธอก็พังลงอย่างไม่มีชิ้นดี

แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าใบหย่า…

คือเธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

ณิชาหันกลับไป

ผู้หญิงสองคนกำลังยืนอยู่ตรงประตู

มิริน

เพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด

และ พิมพ์ดาว

น้องสาวต่างมารดาของเธอ

ทั้งสองคนมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด

ณิชาเช็ดน้ำตา

“พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?”

มิรินเดินเข้ามาช้า ๆ

“ฉันก็แค่อยากมาดู…”

เธอยิ้ม

“วันที่เธอถูกทิ้งกับตาตัวเอง”

ณิชาขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร?”

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ

“พี่ณิชานี่น่าสงสารจริง ๆ”

“พิมพ์ดาว…”

“ทั้งที่สามีไม่รัก แถมพ่อก็เป็นฆาตกร”

“หยุดพูดถึงพ่อฉัน!”

ณิชาตะโกน

มิรินกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?”

“รู้อะไร?”

มิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เปิดภาพหนึ่งให้เธอดู

ณิชามองภาพนั้นแล้วตัวแข็ง

เพราะคนในภาพ…

คือ พ่อของเธอ

กำลังยืนอยู่กับชายคนหนึ่งในคืนก่อนที่พ่อของธามจะเสียชีวิต

“นี่…”

มิรินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ

“ความจริงยังมีอีกเยอะ”

เธอถอยออกมา

“แต่ฉันคิดว่า…”

รอยยิ้มของมิรินเย็นเยียบ

“เธอควรเตรียมใจไว้ดีกว่า”

ณิชามองผู้หญิงสองคนตรงหน้า

หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างหวาดกลัว

เธอไม่รู้เลยว่า…

คนที่กำลังทำลายชีวิตเธอ ไม่ได้มีแค่ธาม

และสิ่งที่เธอกำลังจะค้นพบต่อจากนี้

จะทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่าการถูกสามีทิ้งเสียอีก

เพราะความจริงคือ…

คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจเป็นคนที่แทงเธอจากข้างหลังมาตลอด

— จบตอนที่ 1 —

ตอนต่อไป: “ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
13
ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง
เสียงแก้วไวน์กระแทกพื้นดังสนั่นกลางห้องอาหาร เพล้ง! เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำสีแดงเข้มไหลนองราวกับหยดเลือด ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ขณะที่มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ธาม สามีของเธอ ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี ผู้ชายที่เมื่อวานยังโอบกอดเธอและบอกว่า “สุขสันต์วันครบรอบนะณิชา ฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปจนแก่” แต่วันนี้… เขากลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่ความรักที่เธอเคยเห็นในดวงตาคู่นั้น ธามเลื่อนซองเอกสารสีขาวมาตรงหน้า “เซ็นซะ” ณิชามองซองนั้น ก่อนค่อย ๆ เงยหน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 — ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย
“ความจริงยังมีอีกเยอะ” คำพูดของมิรินยังคงก้องอยู่ในหัวของณิชา หญิงสาวยืนนิ่งมองภาพในโทรศัพท์ของเพื่อน ภาพชายวัยกลางคนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นพ่อของตัวเอง กำลังยืนอยู่กับชายอีกคนในลานจอดรถแห่งหนึ่ง ชายคนนั้น… คือวรเมธ พ่อของธาม และภาพนี้ถูกถ่ายในคืนเดียวกับที่วรเมธเสียชีวิต “ภาพนี้ได้มาจากไหน?” ณิชาถามเสียงสั่น มิรินยิ้มบาง ๆ “สำคัญด้วยเหรอ?” “ฉันถามว่าเธอได้มันมาจากไหน!” “ถ้าอยากรู้ ก็ไปถามพ่อเธอสิ” “พ่อฉันตายไปแล้ว!” มิรินเงียบไป ก่อนหัวเราะเบา ๆ “นั่นสินะ…ตายไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ณิชารู้สึกแปลก ๆ เธอมองมิรินอย่างจับผิด “เธอรู้อะไร?” “ฉันไม่รู้หรอก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 — คนที่อยู่เบื้องหลัง
ฝนตกหนักตลอดทั้งคืน ณิชายืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องนอนของบ้านเก่า ดวงตายังคงจับจ้องโทรศัพท์ในมือ ข้อความจากคนปริศนายังคงอยู่บนหน้าจอ “ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ หยุดตามหาความจริง” เธอควรกลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคำขู่… คือความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบ พ่อของเธอไม่ได้ฆ่าพ่อของธาม และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดอาจยังมีชีวิตอยู่ ณิชากำจดหมายของพ่อแน่น “พ่อกำลังจะบอกอะไรหนู…” น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนกระดาษ เธอไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากพ่อเสียชีวิตไปแล้ว เธอจะต้องมานั่งค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนมานานถึงสิบปี ทันใดนั้น… ไฟทั้งบ้านดับลง พรึ่บ! ณิชาสะดุ้ง “ใคร?” ไม่มีเสียงตอบ เธอรีบเปิดไฟฉายจากโทรศัพท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 — น้องสาวที่ไม่เคยไร้เดียงสา
“คนในครอบครัวของคุณณิชา…” เสียงของกรวิชยังคงดังอยู่ในโทรศัพท์ ธามกำโทรศัพท์แน่น “นายหมายถึงใคร?” “ผมยังไม่กล้ายืนยันครับ แต่จากเอกสารที่ผมเจอ คนคนนั้นมีสิทธิ์เข้าถึงแฟ้มคดีของคุณวรเมธเมื่อสิบปีก่อน” “ชื่อ” “พิมพ์ดาวครับ” ธามนิ่งไปทันที เขาหันไปมองณิชา หญิงสาวกำลังยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าซีดเผือด เธอได้ยินชื่อของน้องสาวตัวเองอย่างชัดเจน “พิมพ์ดาว…” ณิชาพึมพำ ธามลดโทรศัพท์ลง “กรวิช ส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉัน” “ครับ” สายถูกตัด ความเงียบเข้าปกคลุม ณิชาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ฉันคงเป็นคนโง่มากจริง ๆ” ธามมองเธอ “ทำไมพูดแบบนั้น?” “เพราะฉันไม่เคยสงสัยคนในครอบครัวตัวเองเลย” เธอกำมือแน่น “ฉันคิดว่าคนที่ทำร้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 — โกดังแห่งความตาย
“อย่าเชื่อธาม”คำสั้น ๆ บนภาพถ่ายทำให้ณิชานิ่งงันเธอเงยหน้ามองชายตรงหน้าธามยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน“ให้ฉันดูข้อความนั้น”“ไม่”ณิชากำโทรศัพท์แน่น“ฉันไม่รู้แล้วว่าอะไรจริงอะไรโกหก”ธามชะงัก“เธอไม่เชื่อฉัน?”ณิชาหัวเราะทั้งน้ำตา“ฉันเคยเชื่อนายมากที่สุด”“…”“เชื่อจนยอมให้นายทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก”เธอถอยหลัง“แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยตลอดสามปี…เคยเป็นตัวจริงของนายหรือเปล่า”ธามนิ่งเงียบเขาอยากบอกเธอว่าเขาไม่เคยตั้งใจให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้อยากบอกว่าเขาเองก็กำลังค้นหาความจริงแต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ในลำคอเพราะเขารู้ดีว่า…ต่อให้เขาพูดอะไรออกไป ณิชาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อเขาอีกแล้ว“คืนนี้เธอจะไปที่โกดังใช่ไหม?”ณิชามองเขา“ใช่”“ฉันจะไปด้วย”“ไม่ได้”“มันอันตราย”“ฉัน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 — คนที่ยอมตายแทน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโกดังณิชานั่งคุกเข่าอยู่ข้างธาม มือของเธอกดแผลตรงไหล่เขาไว้แน่น“ธาม…ลืมตาสิ”ชายหนุ่มกัดฟัน พยายามพยุงตัวขึ้น“ฉันยังไม่ตาย…”“แต่นายถูกยิง!”“แค่ถาก ๆ”“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”เสียงของณิชาสั่นเธอฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมาพันแผลให้เขาธามมองใบหน้าของเธอเงียบ ๆทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะถูกเขาทอดทิ้งแต่วันนี้…เธอกำลังเป็นคนที่พยายามช่วยชีวิตเขา“ทำไมต้องช่วยฉัน?”ณิชาชะงัก“อะไรนะ?”“เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ?”เธอนิ่งไปก่อนตอบเสียงเบา“ฉันอาจเกลียดสิ่งที่นายทำกับฉัน…”มือของเธอยังคงกดแผลให้เขา“แต่ฉันไม่เคยอยากให้นายตาย”ธามมองเธอด้วยสายตาสั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบสามปี…ที่เขารู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า รักเพราะเขาเพิ่งรู้ว่า…ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นลูก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 — คำสารภาพก่อนตาย
“พิมพ์ดาว!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วบ้านร่างของพิมพ์ดาวทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงไหลเปื้อนเสื้ออย่างรวดเร็วธามรีบประคองร่างเธอไว้“โทรเรียกรถพยาบาล!”“ฉันโทรแล้ว!”ณิชาคุกเข่าลงข้างน้องสาว มือสั่นเทาขณะกดแผล“พิมพ์ดาว…อย่าเป็นอะไรนะ”ดวงตาของพิมพ์ดาวเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อยเธอมองณิชาริมฝีปากขยับช้า ๆ“พี่…”“ฉันอยู่นี่”“อย่า…ไว้ใจ…”พิมพ์ดาวพยายามพูดต่อ“มิริน…”แล้วดวงตาของเธอก็ปิดลง“พิมพ์ดาว!”---โรงพยาบาลเวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงณิชายังคงนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเสื้อของเธอเต็มไปด้วยเลือดธามนั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งประตูเปิดออกหมอเดินออกมา“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่กระสุนทำให้เสียเลือดมาก ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว”ณิชาหลับตาลงด้วยความโล่งใจ“เธอจะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”“ต้องรอดูอาการครั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 — ความจริงของคนที่ฉันรัก
“ธาม!”ณิชาประคองร่างของชายหนุ่มที่ทรุดลงในอ้อมแขนเลือดสีแดงเข้มค่อย ๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขา“อย่าหลับนะ!”ธามพยายามลืมตา“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”“พา…พิมพ์ดาวหนีไป”ณิชาหันไปมองน้องสาวพิมพ์ดาวกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ใต้โต๊ะ“แล้วนายล่ะ?”“ฉัน…”ธามพยายามพูด แต่เสียงเริ่มเบาลง“ฉันไม่เป็นไร”“นายโกหก!”ณิชากดแผลตรงหน้าอกเขา“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”เสียงไซเรนดังขึ้นจากด้านนอกตำรวจและรถพยาบาลกำลังเข้ามาณิชากอดธามแน่น“นายห้ามตายนะ…”เธอไม่รู้ตัวเลยว่า น้ำตากำลังไหลลงบนใบหน้าของเขาธามมองเธอก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ“ถ้าฉัน…”“ไม่!”ณิชาส่ายหน้า“อย่าพูด”“ถ้าฉันไม่รอด…”“ฉันบอกว่าอย่าพูด!”ธามยิ้มบาง ๆ“อย่างน้อย…ฉันก็ได้รู้ว่าเธอยังเป็นห่วงฉัน”“ฉันไม่ได้…”ณิชาพู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-07
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9:แม่ของฉันคือฆาตกรจริงหรือ?
“แม่ของเธอ…”คำพูดของธามทำให้ณิชานิ่งไปทั้งตัวเธอมองเขาราวกับไม่เข้าใจความหมาย“นายพูดว่าอะไรนะ?”ธามหลบสายตา“ฉันเห็นแม่ของเธอ…ในคืนที่พ่อฉันตาย”“นายกำลังบอกว่าแม่ฉันฆ่าพ่อของนาย?”“ฉันไม่รู้”“ไม่รู้?”เสียงของณิชาสั่น“แต่นายเพิ่งบอกว่าฉันเห็นกับตา!”ธามกำมือแน่น“ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างพ่อฉัน หลังจากนั้นพ่อก็ล้มลง”“แล้วนายคิดว่าเป็นแม่ฉัน?”“ฉันจำใบหน้าไม่ได้ทั้งหมด”ณิชาถอยหลัง“แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นายกลับโทษครอบครัวฉัน…”“ใช่”“ทั้งที่นายไม่แน่ใจด้วยซ้ำ?”ธามเงียบณิชาหัวเราะทั้งน้ำตา“นายทำลายชีวิตฉันเพราะความทรงจำที่นายยังไม่แน่ใจเนี่ยนะ?”“ฉันขอโทษ”“คำขอโทษของนายเอาชีวิตฉันกลับมาได้ไหม?”ธามนิ่ง“เอาความรักที่นายทำลายไปคืนมาได้ไหม?”น้ำตาของณิชาไหลลงมา“ตอบฉันสิ!”ธามพูดไม่ออกเพร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-10
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 : พ่อที่ควรตายไปแล้ว
“เปิดประตู” เสียงชายจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง อรทัยหน้าซีดเผือด ณิชายืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง ส่วนธาม… กลับจ้องประตูราวกับกำลังเห็นผี “เสียงนี้…” เขาพึมพำ “ฉันจำได้” อรทัยรีบเดินเข้ามาหาลูกสาว “ณิชา ฟังแม่ให้ดี” “แม่…” “ถ้าเขาเข้ามาได้ ลูกต้องหนี” “แล้วแม่ล่ะ?” “แม่ไม่เป็นไร” “ไม่!” ณิชาส่ายหน้า “หนูจะไม่ทิ้งแม่อีกแล้ว” อรทัยน้ำตาคลอ “ลูกไม่เข้าใจ…” “หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงหายไป” ณิชากำมือแม่แน่น “แม่หนีเพื่อปกป้องหนู” อรทัยนิ่ง “เพราะฉะนั้นครั้งนี้ หนูจะไม่ปล่อยให้แม่เผชิญหน้ากับเขาคนเดียว” ธามเดินเข้ามา “คุณอรทัย” “อะไร?” “ถ้าคนที่อยู่ข้างนอกคือคนเดียวกับที่ผมคิด…” เขาหยุด “ผมจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายคุณ” อรทัยมองธามด้วยสายตาเจ็บปวด “เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” “ผมรู้” “ถ้าเขารู้ว่าเธอกับณิชาอยู่ด้วยกัน…” “ผมไม่กลัว” ธามมองณิชา “สิ่งเดียวที่ผมกลัวคือเธอจะเป็นอะไร” ณิชาหันมามองเขา หัวใจของเธอสั่นไหว แม้ยังไม่รู้ว่าเขาเคยรักเธอด้วยความจริงใจตั้งแต่เมื่อไร แต่แววตาของเขาในตอนนี้… ไม่มีความโกหก --- เสียงเคาะประตู ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… “อรทัย” เสียงชายคนน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-10
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status