เข้าสู่ระบบรักลวงแค้น เขาแต่งงานกับเธอเพื่อแก้แค้น โดยไม่เคยคิดจะรัก เธอมอบหัวใจให้เขาเต็มร้อย โดยไม่รู้ว่าทุกความอ่อนโยนคือแผนร้าย เมื่อความจริงถูกเปิดเผย เธอสูญเสียทุกอย่าง ทั้งความรัก ครอบครัว และความไว้ใจ แต่เมื่อเธอเลือกเดินจาก คนที่เคยทำร้ายกลับเป็นฝ่ายที่ไม่อาจปล่อยเธอไปได้ เมื่อความรักเริ่มต้นจากการลวงหลอก บทสรุปของความแค้นครั้งนี้…ใครจะเป็นผู้เจ็บที่สุด?
ดูเพิ่มเติมเสียงปืนที่ดังขึ้นยังคงก้องอยู่ในหัวของณิชา“แม่!”เธอรีบวิ่งเข้าไปหาอรทัยที่ล้มอยู่บนพื้นเลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อของผู้เป็นแม่“แม่…ลืมตาสิ”ณิชาประคองใบหน้าอรทัย น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าทิ้งหนูไปอีก…”อรทัยพยายามลืมตาริมฝีปากขยับช้า ๆ“ณิชา…”“แม่อยู่ตรงนี้ หนูอยู่นี่”“อย่า…ไว้ใจ…”อรทัยมองไปด้านหลังสายตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว“เขา…”ก่อนที่เธอจะหมดสติไป“แม่!”คนที่กลับมาจากความตายทุกคนหันไปมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตูภาคภูมิพ่อของณิชาชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นคนที่รักเธอที่สุดแต่ตอนนี้…เขากำลังถือปืนธามก้าวออกมายืนบังณิชา“คุณทำอะไร?”ภาคภูมิมองเขานิ่ง“ถอยไป ธาม”“คุณยิงเธอ”“ฉันไม่ได้มีเวลามาอธิบาย”“แต่ผมเห็นกับตา!”ธามกำหมัดแน่น“คุณกำลังจะฆ่าภรรยาตัวเอง”ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ“เธอยังไม่ตาย”ณิชาหันไปมองเขา“พ่อ…”เสียงของเธอสั่น“ทำไม?”ภาคภูมิหลบสายตา“ลูกไม่ควรอยู่ที่นี่”“หนูถามว่าทำไมพ่อถึงยิงแม่!”ความเงียบเข้าปกคลุมภาคภูมิไม่ตอบและความเงียบนั้น…เจ็บยิ่งกว่าคำสารภาพความจริงของอรทัยมิรินเดินเข้ามา“เห็นไหม ณิชา?”เธอยิ้มเย็น“ฉันบอกแล้วว่าคนที่เธอรัก ไม่ได้เป็นอย่
“คนที่เธอรักที่สุด…”คำพูดของลลิตายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของณิชาหลังวางสาย เธอหันไปมองธามชายหนุ่มยืนนิ่ง สีหน้าอ่านไม่ออก“ลลิตาหมายถึงใคร?”ธามไม่ตอบ“ธาม”“ฉันไม่รู้”“นายโกหก”เขาชะงักณิชามองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด“ทุกครั้งที่เรื่องเกี่ยวกับคดีนี้ นายมักจะเงียบ”“เพราะฉันไม่อยากให้เธอเจ็บ”“แต่การที่นายไม่บอกความจริง ก็ทำให้ฉันเจ็บเหมือนกัน”ธามกำมือแน่นเขาอยากบอกทุกอย่างแต่ยังมีความลับอีกเรื่องที่เขาไม่กล้าพูดความลับที่เกี่ยวข้องกับคืนก่อนพ่อของเขาเสียชีวิตและเกี่ยวข้องกับณิชาโดยตรงการปรากฏตัวของลลิตาเย็นวันนั้นณิชาได้รับข้อความจากหมายเลขเดิม“ถ้าอยากรู้ว่าใครฆ่าวรเมธ มาที่โรงแรมร้างริมแม่น้ำคนเดียว”เธอรู้ว่าเป็นกับดักแต่เธอต้องไปเพราะนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะได้รู้ความจริงณิชาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากำลังจะออกจากบ้านธามเดินเข้ามาขวาง“เธอจะไปไหน?”“ฉันมีธุระ”“กับลลิตา?”ณิชานิ่ง“นายรู้ได้ยังไง?”“เธอไม่ต้องไป”“ฉันต้องไป”“มันอันตราย”“ฉันรู้”“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วย”ณิชามองเขา“ไม่”“ณิชา”“ถ้านายไป เธอจะไม่พูดความจริง”ธามถอนหายใจ“งั้นฉันจะตามไปห่าง ๆ”“ธาม…”“ฉัน
“แม่รู้จักแม่ของมิริน” คำพูดของอรทัยทำให้ณิชานิ่งงัน “ใคร?” อรทัยไม่ตอบทันที เธอมองภาพถ่ายในมือของลูกสาวด้วยแววตาหวาดกลัว “ผู้หญิงคนนั้นชื่อ…” เสียงของเธอสั่น “ลลิตา” ธามขมวดคิ้ว “ลลิตา?” อรทัยพยักหน้า “เธอเป็นผู้หญิงที่ทำงานให้กับบริษัทของวรเมธ” ณิชาถามทันที “แล้วเกี่ยวอะไรกับพ่อของธาม?” อรทัยหลับตา “ลลิตาไม่ได้เป็นแค่พนักงาน” “แล้วเธอเป็นใคร?” “เธอเป็นคนรักของวรเมธ” ธามชะงัก “อะไรนะ?” อรทัยมองเขา “ก่อนที่วรเมธจะแต่งงานกับภรรยาของเขา เขาเคยมีความสัมพันธ์กับลลิตา” “แล้วมิริน…” “ใช่” อรทัยพยักหน้า “มิรินคือลูกสาวของวรเมธ” ณิชาหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้…” ธามกำหมัดแน่น ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าพ่อมีครอบครัวเพียงครอบครัวเดียว แต่ความจริงกลับมีผู้หญิงอีกคน และมีลูกอีกคน --- ความจริงของมิริน อรทัยหยิบแฟ้มเก่าออกมา “ลลิตาเคยบอกฉันว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครพรากวรเมธไปจากเธอ” “แต่พ่อของธามแต่งงานแล้ว” “ใช่” “แล้วเกิดอะไรขึ้น?” อรทัยถอนหายใจ “ลลิตาเริ่มเปลี่ยนไป” “เธอทำอะไร?” “เธอเริ่มข่มขู่วรเมธ” ธามถาม “เรื่องอะไร?” “เรื่องมิริน” ทุกคนเงียบ “ลลิตาบ
“เปิดประตู” เสียงชายจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง อรทัยหน้าซีดเผือด ณิชายืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง ส่วนธาม… กลับจ้องประตูราวกับกำลังเห็นผี “เสียงนี้…” เขาพึมพำ “ฉันจำได้” อรทัยรีบเดินเข้ามาหาลูกสาว “ณิชา ฟังแม่ให้ดี” “แม่…” “ถ้าเขาเข้ามาได้ ลูกต้องหนี” “แล้วแม่ล่ะ?” “แม่ไม่เป็นไร” “ไม่!” ณิชาส่ายหน้า “หนูจะไม่ทิ้งแม่อีกแล้ว” อรทัยน้ำตาคลอ “ลูกไม่เข้าใจ…” “หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงหายไป” ณิชากำมือแม่แน่น “แม่หนีเพื่อปกป้องหนู” อรทัยนิ่ง “เพราะฉะนั้นครั้งนี้ หนูจะไม่ปล่อยให้แม่เผชิญหน้ากับเขาคนเดียว” ธามเดินเข้ามา “คุณอรทัย” “อะไร?” “ถ้าคนที่อยู่ข้างนอกคือคนเดียวกับที่ผมคิด…” เขาหยุด “ผมจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายคุณ” อรทัยมองธามด้วยสายตาเจ็บปวด “เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” “ผมรู้” “ถ้าเขารู้ว่าเธอกับณิชาอยู่ด้วยกัน…” “ผมไม่กลัว” ธามมองณิชา “สิ่งเดียวที่ผมกลัวคือเธอจะเป็นอะไร” ณิชาหันมามองเขา หัวใจของเธอสั่นไหว แม้ยังไม่รู้ว่าเขาเคยรักเธอด้วยความจริงใจตั้งแต่เมื่อไร แต่แววตาของเขาในตอนนี้… ไม่มีความโกหก --- เสียงเคาะประตู ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… “อรทัย” เสียงชายคนน