รักลวงแค้น

เสียงแก้วไวน์กระแทกพื้นดังสนั่นกลางห้องอาหาร เพล้ง! เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำสีแดงเข้มไหลนองราวกับหยดเลือด ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ขณะที่มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ธาม สามีของเธอ ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี ผู้ชายที่เมื่อวานยังโอบกอดเธอและบอกว่า “สุขสันต์วันครบรอบนะณิชา ฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปจนแก่” แต่วันนี้… เขากลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่ความรักที่เธอเคยเห็นในดวงตาคู่นั้น ธามเลื่อนซองเอกสารสีขาวมาตรงหน้า “เซ็นซะ” ณิชามองซองนั้น ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “อะไร?” “ใบหย่า” คำสองคำสั้น ๆ กลับเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ “หย่า?” เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะคิดว่าเขากำลังล้อเล่น “ธาม…นี่มันไม่ตลกนะ” “ฉันไม่ได้ล้อเล่น” “แต่เมื่อวาน…” เสียงของณิชาสั่น “เมื่อวานเรายังฉลองครบรอบแต่งงานด้วยกันอยู่เลย” ธามไม่ตอบ “นายยังบอกฉันว่าอยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต…” “ฉันโกหก” คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของณิชาหายไปทันที เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “นาย

ฝนตกหนักตลอดทั้งคืน ณิชายืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องนอนของบ้านเก่า ดวงตายังคงจับจ้องโทรศัพท์ในมือ ข้อความจากคนปริศนายังคงอยู่บนหน้าจอ “ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ หยุดตามหาความจริง” เธอควรกลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคำขู่… คือความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบ พ่อของเธอไม่ได้ฆ่าพ่อของธาม และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดอาจยังมีชีวิตอยู่ ณิชากำจดหมายของพ่อแน่น “พ่อกำลังจะบอกอะไรหนู…” น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนกระดาษ เธอไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากพ่อเสียชีวิตไปแล้ว เธอจะต้องมานั่งค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนมานานถึงสิบปี ทันใดนั้น… ไฟทั้งบ้านดับลง พรึ่บ! ณิชาสะดุ้ง “ใคร?” ไม่มีเสียงตอบ เธอรีบเปิดไฟฉายจากโทรศัพท

“อย่าเชื่อธาม”คำสั้น ๆ บนภาพถ่ายทำให้ณิชานิ่งงันเธอเงยหน้ามองชายตรงหน้าธามยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน“ให้ฉันดูข้อความนั้น”“ไม่”ณิชากำโทรศัพท์แน่น“ฉันไม่รู้แล้วว่าอะไรจริงอะไรโกหก”ธามชะงัก“เธอไม่เชื่อฉัน?”ณิชาหัวเราะทั้งน้ำตา“ฉันเคยเชื่อนายมากที่สุด”“…”“เชื่อจนยอมให้นายทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก”เธอถอยหลัง“แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยตลอดสามปี…เคยเป็นตัวจริงของนายหรือเปล่า”ธามนิ่งเงียบเขาอยากบอกเธอว่าเขาไม่เคยตั้งใจให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้อยากบอกว่าเขาเองก็กำลังค้นหาความจริงแต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ในลำคอเพราะเขารู้ดีว่า…ต่อให้เขาพูดอะไรออกไป ณิชาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อเขาอีกแล้ว“คืนนี้เธอจะไปที่โกดังใช่ไหม?”ณิชามองเขา“ใช่”“ฉันจะไปด้วย”“ไม่ได้”“มันอันตราย”“ฉัน

“พิมพ์ดาว!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วบ้านร่างของพิมพ์ดาวทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงไหลเปื้อนเสื้ออย่างรวดเร็วธามรีบประคองร่างเธอไว้“โทรเรียกรถพยาบาล!”“ฉันโทรแล้ว!”ณิชาคุกเข่าลงข้างน้องสาว มือสั่นเทาขณะกดแผล“พิมพ์ดาว…อย่าเป็นอะไรนะ”ดวงตาของพิมพ์ดาวเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อยเธอมองณิชาริมฝีปากขยับช้า ๆ“พี่…”“ฉันอยู่นี่”“อย่า…ไว้ใจ…”พิมพ์ดาวพยายามพูดต่อ“มิริน…”แล้วดวงตาของเธอก็ปิดลง“พิมพ์ดาว!”---โรงพยาบาลเวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงณิชายังคงนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเสื้อของเธอเต็มไปด้วยเลือดธามนั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งประตูเปิดออกหมอเดินออกมา“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่กระสุนทำให้เสียเลือดมาก ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว”ณิชาหลับตาลงด้วยความโล่งใจ“เธอจะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”“ต้องรอดูอาการครั

“แม่ของเธอ…”คำพูดของธามทำให้ณิชานิ่งไปทั้งตัวเธอมองเขาราวกับไม่เข้าใจความหมาย“นายพูดว่าอะไรนะ?”ธามหลบสายตา“ฉันเห็นแม่ของเธอ…ในคืนที่พ่อฉันตาย”“นายกำลังบอกว่าแม่ฉันฆ่าพ่อของนาย?”“ฉันไม่รู้”“ไม่รู้?”เสียงของณิชาสั่น“แต่นายเพิ่งบอกว่าฉันเห็นกับตา!”ธามกำมือแน่น“ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างพ่อฉัน หลังจากนั้นพ่อก็ล้มลง”“แล้วนายคิดว่าเป็นแม่ฉัน?”“ฉันจำใบหน้าไม่ได้ทั้งหมด”ณิชาถอยหลัง“แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นายกลับโทษครอบครัวฉัน…”“ใช่”“ทั้งที่นายไม่แน่ใจด้วยซ้ำ?”ธามเงียบณิชาหัวเราะทั้งน้ำตา“นายทำลายชีวิตฉันเพราะความทรงจำที่นายยังไม่แน่ใจเนี่ยนะ?”“ฉันขอโทษ”“คำขอโทษของนายเอาชีวิตฉันกลับมาได้ไหม?”ธามนิ่ง“เอาความรักที่นายทำลายไปคืนมาได้ไหม?”น้ำตาของณิชาไหลลงมา“ตอบฉันสิ!”ธามพูดไม่ออกเพร