ตอนที่ 3

วันแรกของการทำงาน

เช้านี้บ้านยายแดงเงียบสงบ มีเพียงเสียงไก่ขันแว่ว ๆ กับกลิ่นหอมของข้าวต้มปลาที่ลอยอบอวลออกมาจากครัวเล็ก ๆ หลังบ้าน

แก้มตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างนัก ทั้งที่ปกติไม่เคยตื่นเช้าได้ขนาดนี้

เธอจัดการสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงผ้าสีครีม ผมถูกรวบเป็นหางม้าเรียบร้อย ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านสมกับเป็น “วันแรกของการเริ่มงาน”

“วันนี้จะได้เริ่มทำงานจริง ๆ แล้วสินะ...”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองในกระจก ก่อนสูดหายใจลึกแล้วเดินออกจากห้อง

ยายแดงที่กำลังนั่งกินข้าวต้มอยู่ยิ้มบาง ๆ “ตื่นเช้าเชียวนะหลานยาย”

แก้มหัวเราะแหะ ๆ “ก็วันนี้วันแรกนี่คะ ยาย หนูตื่นสายไม่ได้”

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเครื่องยนต์กระบะคันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน

ยายแดงเหลือบมองออกไปแล้วหัวเราะเบา ๆ

“นั่นไง เสี่ยมาแล้ว เห็นมั้ยล่ะ บอกแล้วเขาจะมารับ”

“มารับหนูเหรอยาย!?”

“เออสิ เมื่อวานเสี่ยบอกเองว่าจะรับไปเอง วันแรกต้องไปพร้อมกัน จะได้แนะนำให้คนในออฟฟิศรู้จัก”

แก้มยกมือแตะแก้มตัวเองอย่างประหม่าทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นแปลก ๆ ไม่รู้เพราะเขินหรือเพราะยังไม่ชินกับคำว่า “เสี่ยมารับ”

เมธลงจากรถด้วยชุดเชิ้ตสีขาวแขนพับถึงศอก กางเกงขายาวสีเข้ม ใบหน้าคมสงบแต่แววตาอบอุ่นราวกับแดดยามเช้า

เขายิ้มให้ยายแดงก่อนหันมาทางหญิงสาวที่ยืนกอดแฟ้มแน่นอยู่หน้าบ้าน

“พร้อมรึยัง แก้ม?”

“อ...อืม ค่ะ พร้อมค่ะ”

เธอตอบเสียงเบา แก้มเริ่มขึ้นสีเมื่อเห็นสายตาเขามองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่งตัวเรียบร้อยดีนี่”

“ขอบคุณค่ะ... พี่เมธ”

คำว่า พี่เมธ ที่เธอเรียกตามที่เขาขอในวันก่อน ทำเอาชายหนุ่มเผลอยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ดีมาก เรียกแบบนี้ฟังแล้วสบายหูขึ้นเยอะ”

ยายแดงแซวเสียงดัง “โอ๊ย ดูพี่เขายิ้มสิหลานยาย ถึงกับยิ้มไม่หุบเลย!”

เมธกระแอมแก้เขิน “ไปกันเถอะครับน้องแก้ม เดี๋ยวสาย”

บรรยากาศในรถเงียบไปพักหนึ่ง มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ คลอในลำโพง เมธเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่นั่งตัวตรงอย่างเกร็ง มือกอดแฟ้มแน่นราวกับกลัวมันจะหล่น

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก พี่ไม่ได้จะสัมภาษณ์อะไรเราหรอกนะ”

แก้มหัวเราะแห้ง ๆ “ก็หนูไม่เคยทำงานในสวนแบบนี้นี่คะ กลัวทำพัง”

“พังยังไงล่ะ พี่ไม่ให้จับเครื่องจักรหรอก”

“อ้าว แล้วจะให้หนูทำอะไรล่ะคะ”

เขาแอบอมยิ้ม “เลขาฯ ส่วนตัว... ก็ช่วยดูเอกสาร จัดตารางประชุม แล้วก็...”

“แล้วก็อะไรคะ?”

“อยู่ใกล้ ๆ พี่ เผื่อพี่จะใช้งาน”

เสียงทุ้มต่ำลงนิด ๆ อย่างมีนัย แต่แก้มไม่ได้ทันคิดไปไกล เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ หนูจะพยายามเต็มที่เลย”

เมธหัวเราะในลำคอ ถ้อยคำซื่อ ๆ ของเธอนั่นแหละที่ทำให้เขาอยากแกล้งต่ออีกหน่อย

เมื่อถึงสำนักงานสวนปาล์ม

“สวัสดีครับครับเสี่ย นี่ใช่คนที่เสี่ยพูดถึงเมื่อวานใช่ไหมครับ?” เสียงหัวหน้าคนงานเอ่ยถามทันทีที่เห็นหญิงสาวก้าวลงจากรถ

“อืม นี่แก้ม หลานยายแดง มาช่วยงานเอกสารที่นี่หน่อย” เมธพูดพลางพาเธอเดินเข้าไปในตึกเล็ก ๆ สองชั้นที่เป็นสำนักงานกลาง

พนักงานหลายคนแอบเหลือบมองด้วยความสนใจ โดยเฉพาะตอนที่เสี่ยเมธเป็นฝ่ายดึงเก้าอี้ออกให้เธอนั่งเอง ซึ่งปกติไม่เคยทำให้ใคร

“นี่โต๊ะเรานะ แก้ม นั่งตรงนี้ ใกล้ห้องพี่เลย”

“ค่ะ...” เธอตอบเสียงเบา พลางยิ้มเก้อ ๆ

“อยากได้กาแฟไหม เดี๋ยวพี่ให้เด็กชงให้”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูเกรงใจ”

“อย่าเกรงใจสิ”

“ไม่เป็นไรจริง ๆค่ะพี่เมธ หนูไม่ค่อยชอบกาแฟสักเท่าไหร่”

“แล้วหนูชอบดื่มอะไร ไว้พี่จะฝากลูกน้องซื้อมาให้”

“หนูชอบดื่มชานม นมสด ปีโปปั่นอะไรแบบนั่นมากกว่าค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ แก้มเกรงใจจริง ๆ เด็กใหม่วันแรกจะใช้งานคนอื่นเลยมันดูไม่มีมารยาทค่ะ” แก้มได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ

“โอเคครับเด็กดี ไม่เอาก็ไม่เอา” เมธได้แต่ขำปนเอ็นดูเล็กน้อยกับมารยาทที่ดีของเธอ

หลังจากนั้นงานที่เธอได้รับมอบหมายเป็นเพียงแค่การจัดเอกสาร แก้มตั้งใจจัดแฟ้มเอกสารตามที่เขามอบหมาย ระหว่างนั้นเมธก็แวะออกมาดูเป็นระยะ

บางทีก็แกล้งยืนพิงโต๊ะคุยเฉย ๆ

“เหนื่อยไหม?”

“ยังค่ะ แค่จัดแฟ้มเอง”

“ถ้าเหนื่อย....ก็หนุดพักได้นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ แค่นี้หนูไม่เหนื่อยหรอก”

ตอนเที่ยง

เมธเดินออกมาจากห้อง พร้อมโบกกุญแจรถในมือ

“ไปกินข้าวกันเถอะ”

“เอ๊ะ หนูเอาข้าวกล่องมาแล้วค่ะ”

“ไม่เอา ข้าวกล่องไว้เย็นนี้เถอะ วันนี้พี่อยากเลี้ยง”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ ไปเถอะ ถือว่าเลี้ยงต้อนรับวันแรกของเลขาพี่”

เสียงเรียบแต่เด็ดขาดทำให้เธอต้องยอมเดินตาม รถคันเดิมมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนน ร้านประจำของเขาเอง

“อ้าว เสี่ยเมธ มาแล้วเหรอคะ วันนี้จะรับอะไรดี”

เสียงฝน ลูกสาวเจ้าของร้านเอ่ยทักอย่างดีใจอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย

“ครับ วันนี้มากับเลขาผม”

เมธตอบเรียบ ๆ แล้วหันไปมองแก้มที่กำลังนั่งนิ่ง แววตาดูประหม่าเล็กน้อย

“น้องนี่เหรอคะ เลขาใหม่ของเสี่ย น่ารักจังเลย” ฝนพูดพลางยิ้มแต่สายตาแอบไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

แก้มได้แต่ยิ้มสุภาพ ไม่รู้จะตอบยังไง

เมธเหมือนจะรับรู้ได้ เขาจึงพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มอบอุ่น

“แก้มเป็นคนขยันนะครับ ฝากดูแลหน่อยนะฝน เดี๋ยวพี่พาเธอมากินบ่อย ๆ”

“ได้เลยค่ะ เสี่ย”

คำว่า พาเธอมากินบ่อย ๆ ทำเอาแก้มแอบกลืนน้ำลาย ไม่รู้เพราะเขินหรือเพราะหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอก

ระหว่างมื้ออาหาร เมธคอยตักกับข้าวใส่จานเธอเป็นระยะ

“กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงทำงาน พี่ไม่อยากให้คนเก่งของพี่หมดแรงกลางวัน”

“พี่เมธ... หนูไม่ได้เก่งขนาดนั้น”

“แต่พี่ว่ามีแวว”

รอยยิ้มของเขาอบอุ่นจนเธอต้องหลบตา ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ ทั้งที่ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

หลังมื้อเที่ยง รถกระบะคันเดิมพาเธอกลับมาที่สวน เมธช่วยถือแฟ้มลงจากรถ ทั้งที่เธอยืนยันว่าไม่ต้อง

“ไม่เป็นไร ให้พี่ถือเถอะ มันหนักนะ”

“พี่เมธ...หนูเป็นเลขาพี่แค่แฟ้มหนูเธอเองก็ได้ค่ะ”

“แต่พี่กลัวว่ามือหนูจะเจ็บนะ มันหนักและหลายแฟ้มด้วย พี่เป็นหวงนะครับ”

คำสุดท้ายนั้นหลุดออกมาเบา ๆ เหมือนพูดลอย ๆ แต่กลับดังชัดเจนในใจของหญิงสาวจนหน้าแดงจัด

เมื่อถึงสำนักงานอีกครั้ง

แก้มนั่งลงตรงโต๊ะตัวเอง พยายามจดจ่อกับเอกสาร แต่ในหัวกลับวนเวียนอยู่กับคำพูดประโยคนั้น

“พี่เป็นห่วงนะครับ”

หัวใจเธอเต้นแรงไม่ยอมสงบ

ส่วนเสี่ยเมธที่ยืนมองเธอจากในห้องกระจก ยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ สายตาอบอุ่นและมีประกายบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็เริ่มห้ามไม่ได้แล้ว

มันจะเว่อร์เกินไปแล้วค่าาา เสี่ยเมธ ใช่เลขาแน่นะ

ดูแลดีขนาดนี้ เดี๋ยวยัยหนูจะหลงเสี่ยแน่นอน