ตอนที่ 4

ข่าวลือในตลาด

ผ่านไปหลายสัปดาห์แล้วนับจากวันแรกที่แก้มเริ่มทำงานที่สวนเป็นผู้ช่วยหรือเลขาส่วนตัวของเสี่ยเมธ

ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง เธอเริ่มคุ้นกับบรรยากาศเงียบ ๆ ของสำนักงานท่ามกลางสวนปาล์ม และเริ่มคุ้นกับเจ้าของสวน… ที่ไม่ได้เย็นชาอย่างที่คนอื่นพูดแถมออกจะใจดีกับเธอด้วยซ้ำไป

ช่วงแรกแก้มแทบไม่กล้าพูดกับเขาเกินสามประโยค แต่เดี๋ยวนี้เธอกลับกล้าแซวบ้าง หัวเราะใส่เขาบ้าง และแปลกตรงที่เสี่ยเมธก็ยอมให้เธอทำแบบนั้นคนเดียว

ตอนอยู่กับคนอื่น เขายังเป็น “เสี่ยเมธ” คนเดิม สุขุม เงียบขรึม และพูดน้อย แต่พออยู่กับแก้ม เขากลับกลายเป็นอีกคน

คนที่พูดเยอะขึ้น ยิ้มง่ายขึ้น และบางครั้งยังชอบหาเรื่องกวนเธอเล่นอีกต่างหาก

“นี่คุณเลขา มีหน้าที่ดูเอกสาร หรือดูพี่กันแน่ครับ?”

เสียงทุ้มดังขึ้นตอนที่เขาเดินออกมาจากห้อง เห็นแก้มจ้องเข้ามาในห้องกระจกอยู่พักหนึ่ง

“หนู... หนูแค่สงสัยว่าพี่เมธกินข้าวหรือยัง”

“อ๋อ เหรอ แล้วถ้าพี่ยังไม่ได้กิน จะป้อนให้ไหม?”

“พี่เมธ!”

“ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ เขินขนาดนั้นเชียว”

เมธหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือข้างหนึ่งยังถือแก้วกาแฟ อีกข้างยกขึ้นลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

“ขอบใจนะครับที่เป็นห่วง”

แก้มได้แต่ก้มหน้า แก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนบ่าย แก้มออกไปช่วยเขาดูงานที่แปลงปาล์ม แดดแรงแต่ไม่ร้อนเท่ารอยยิ้มของเสี่ยเมธตอนที่เธอยืนบังแดดให้เขา

“อย่าบังแดดแบบนั้นสิ หนูจะร้อนเอา”

“พี่ก็อยู่กลางแดดเหมือนกันนี่คะ”

“พี่ถึกกว่า”

“พูดเหมือนควายเลยค่ะ”

เมธหัวเราะเสียงดังจนคนงานหันมามอง “โอ้โห เดี๋ยวนี้กล้าแซวพี่แล้วนะเรา”

“แหะ ๆ ขอโทษค่ะ”

“ไม่ต้องขอโทษ... พี่ชอบ”

คำสุดท้ายเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลม แต่แก้มได้ยินเต็มสองหู ใจเลยเต้นไม่เป็นส่ำ

เย็นวันนั้น แก้มกลับมาบ้านพร้อมยายแดง ยายชวนไปตลาดซื้อของสด

“ไปเดินตลาดด้วยกันหน่อยสิหลาน ยายอยากได้ปลาสักหน่อย”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูถือของให้”

ตลาดเย็นเต็มไปด้วยเสียงผู้คนและกลิ่นอาหารหลากหลาย แต่ไม่นานนัก แก้มก็เริ่มได้ยินเสียงกระซิบจากด้านหลัง

“นั่นหลานยายแดงใช่ไหม?”

“ใช่สิ ยัยแก้ม ที่ทำงานกับเสี่ยเมธนั่นแหละ”

“ได้ข่าวว่าเสี่ยชอบพาไปกินข้าวด้วยนะ”

“อุ๊ย หรือจะเป็นว่าที่เมียเสี่ย?”

“โธ่ ตัวยังกะโอ่งและหน้าก็อย่างนั้นจะไปเข้าตาเสี่ยได้ยังไง”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาตามมาเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดใจ แก้มก้มหน้าลง ทำเป็นไม่สนใจ แต่ปลายนิ้วกลับกำถุงผักแน่น

ยายแดงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่น

“อย่าสนใจพวกปากไม่ว่างพวกนั้นเลยนะหลาน”

“หนูไม่ได้คิดมากหรอกค่ะยาย...” แต่เสียงเธอสั่นนิด ๆ จนยายรู้ว่าเธอโกหก

“ยายรู้ เราไม่ได้ทำอะไรผิดไม่ต้องอายใคร เข้าใจไหม?”

แก้มยิ้มบาง ๆ “ค่ะยาย”

วันรุ่งขึ้น เมธสังเกตเห็นทันทีว่าแก้มดูเงียบผิดปกติเธอไม่พูดมากเหมือนทุกวัน ไม่แซว ไม่หัวเราะ ตอนพักเที่ยงเขาจึงเดินมาหาเธอที่โต๊ะ

“เป็นอะไร ทำไมวันนี้เงียบจัง?”

“เปล่าค่ะ หนูแค่เหนื่อยนิดหน่อย”

“ไม่ใช่แค่เหนื่อยแน่ ๆ บอกพี่สิ เกิดอะไรขึ้น”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา

“เมื่อวานมีคนในตลาด... เขาพูดถึงหนูกับพี่เมธค่ะ พูดไม่ดีเท่าไหร่”

เมธเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในแววตาเริ่มมีแววขุ่นเคือง

“พูดว่าอะไร?”

“ก็... เขาว่าหนูไปเกาะพี่เมธ ว่าหนูอยากจับเสี่ยเมธทำสามี...หนูรู้ว่ามันไม่จริงแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง”

เมธมองใบหน้าเธอที่พยายามฝืนยิ้ม มือใหญ่ยื่นมาวางบนหัวเธอเบา ๆ

“อย่าคิดมากเลย คนพูดก็พูดไปเถอะ พี่รู้ดีว่าเราเป็นคนยังไง”

“แต่หนูไม่อยากให้พี่เดือดร้อนเพราะหนู...”

“เดือดร้อนเหรอ? ถ้ามีข่าวลือว่าเสี่ยเมธชอบเด็กดี ๆ ขาว ๆ อวบ ๆ เอ้ยย ขยัน ๆ แบบแก้ม พี่ว่าไม่เห็นเสียหายตรงไหนเลย”

“พี่เมธอ่าา...”

“เอาน่า ไม่ต้องหน้าแดง พี่พูดจริง” เขายิ้มมุมปาก ก่อนพูดต่อเบา ๆ

“ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ เดี๋ยววันหนึ่งพี่จะทำให้เขารู้เอง ว่าเราไม่ใช่แค่ข่าวลือ”

แก้มชะงัก หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ส่วนเสี่ยเมธเพียงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขา บอกได้ดีว่าคำพูดนั้น... ไม่ได้พูดเล่นเลย

หลังจากวันนั้น เรื่องซุบซิบในตลาดยังไม่หายดีนัก แต่แก้มก็พยายามไม่ใส่ใจ

เธอทำงานเหมือนเดิม จัดเอกสาร ตรวจเอกสาร ดูตารางนัดหมายให้เสี่ยเมธอย่างตั้งใจ แต่ในใจกลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเงียบ ๆ อาจเป็นเพราะคำพูดของเขาในวันนั้น...

“เดี๋ยววันหนึ่งพี่จะทำให้เขารู้เอง ว่าเราไม่ใช่แค่ข่าวลือ”

ทุกครั้งที่นึกถึง แก้มก็รู้สึกหน้าอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วันหนึ่งหลังเลิกงาน ฝนโปรยบาง ๆ ลงมาจากฟ้าเสียงหยดน้ำตกกระทบหลังคาเหล็กดังก๊อกแก๊ก แก้มยืนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกังวล เพราะไม่ได้พกร่มมาด้วย

“ยังไม่กลับเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง

พอหันไป ก็เห็นเสี่ยเมธยืนถือกุญแจรถกับเสื้อคลุมสีดำอยู่ในมือ

“ฝนตกค่ะ หนูว่าจะรอให้ซาก่อน...”

“งั้นไม่ต้องรอ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“แต่หนูเกรงใจพี่เมธอ่า”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่อยากขับรถเล่น”

เขาพูดเรียบ ๆ แต่สายตานิ่งนั้นมีแววบางอย่างที่ทำให้เธอพูดไม่ออก สุดท้ายก็ทำได้แค่พยักหน้าเบา ๆ

ในรถ เสียงฝนข้างนอกดังคลอไปกับเพลงช้า ๆ จากวิทยุ กลิ่นน้ำฝนปนกลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวเขาทำให้บรรยากาศอบอุ่นแปลก ๆ

เมธเหลือบมองหญิงสาวข้าง ๆ ที่ก้มมองมือตัวเองอยู่เงียบ ๆ

“ยังคิดมากเรื่องพวกนั้นอยู่เหรอ?”

“ไม่ค่ะ หนูแค่... ไม่อยากให้ใครพูดถึงพี่ไม่ดี”

“พี่ไม่สนใจหรอก คนจะพูดก็พูด พี่แค่กลัวอย่างเดียว”

“กลัวอะไรเหรอคะ?”

“กลัวหนูจะเชื่อเขา”

คำตอบนั้นทำเอาแก้มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเขาจับจ้องมาที่เธอ ตรง ๆ ไม่หลบ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

ก่อนที่เขาจะเบือนหน้ากลับไปมองถนนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่ล้อเล่น อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”

“พี่เมธ!”

“ฮ่า ๆ ก็เห็นหนูเงียบ เลยอยากแกล้งหน่อย”

เขาหัวเราะเสียงเบา แต่ดวงตายังมีแววอ่อนโยนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ฝนข้างนอกยังตกไม่หยุด แต่ในรถกลับอบอุ่นจนแก้มไม่อยากให้ถึงบ้านเลย

วันต่อมา เมธเริ่มมีพฤติกรรมแปลก ๆ ที่พนักงานในสวนเริ่มสังเกตได้

เขาชอบเดินออกมาที่โต๊ะของแก้มบ่อยขึ้น บางวันก็หาข้ออ้างถามเรื่องเอกสาร ทั้งที่เอกสารอยู่ในมือเขาเอง

“แก้ม เมื่อกี้พี่จะถามเรื่องไฟล์รายงานเดือนก่อน... อยู่ไหนนะ?”

“อยู่ในแฟ้มพี่เมธนั่นแหละค่ะ”

“อ๋อ เหรอ... แปลว่าพี่จำผิด”

“หึ... พี่จำผิดทุกวันเลยมั้งคะ”

“ก็ถ้ามันทำให้พี่ได้คุยกับเลขาน่ารัก ๆ สักหน่อย ก็น่าจำผิดอยู่นะ”

คำพูดง่าย ๆ ของเขาทำให้พนักงานในห้องหันมามองกันพรึ่บ แต่แก้มกลับได้แค่ยิ้มเขินแล้วก้มหน้าไปจัดแฟ้มต่อ

ตอนเย็น พอทุกคนกลับกันหมด เหลือแค่พวกเขาสองคนในสำนักงาน เมธวางปากกาลง แล้วพูดเสียงเรียบแต่ชัด

“หนูรู้ไหม... พี่เคยคิดว่าความเงียบมันดีที่สุดสำหรับพี่”

“แล้วตอนนี้ล่ะคะ?”

“ตอนนี้พี่ว่ามันเงียบเกินไป ถ้าไม่มีเสียงหนูอยู่ใกล้ ๆ”

แก้มชะงัก หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง

“พี่พูดแบบนี้... จะให้หนูเข้าใจว่าอะไรคะ”

“เข้าใจแบบที่ใจหนูเข้าใจก็แล้วกัน”

เธอเงียบไปนาน ก่อนเอ่ยเสียงเบา “พี่เมธพูดอะไรแบบนี้อีก หนูจะเขินนะคะ”

“งั้นก็เขินไปเลย พี่ชอบดูตอนหนูหน้าแดง”

เขายิ้ม รอยยิ้มอบอุ่นละมุนจนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนี ไม่รู้ว่าเธอกำลังตกหลุมรักเขา...หรือจริง ๆ แล้วเขาเป็นฝ่ายผลักเธอลงหลุมนั้นกันแน่