ตอนที่ 5

ไอ้หมอนั้นมันเป็นใคร

เสียงเครื่องยนต์กระบะคันเดิมดังมาจากท้ายซอย บ้านยายแดงเงียบสงบเหมือนทุกเช้า แต่ต่างกันตรงที่เช้านี้...ไม่มีเงาของหญิงสาวอวบเดินรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน

เสี่ยเมธลดกระจกลง มองเข้าไปในรั้วไม้เก่า ๆ ด้วยแววตาเงียบงันปนหงุดหงิดเล็ก ๆ เขาเคาะพวงมาลัยเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“ไปไหนของเขานะ...”

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดเสียงดัง แต่ยายแดงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใต้ต้นมะม่วงหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้าน

“อ้าว เสี่ยเมธ มาแต่เช้าเลยนะ วันนี้ไม่ไปดูสวนเหรอ” ยายถามพลางพัดมือไปมาไล่ยุง ส่วนคนถูกถามกลับยิ้มเจื่อน ๆ

“สวนไปดูบ่าย ๆ ก็ได้ครับ ยาย…แวะมาดูว่ายายกินข้าวหรือยัง”

“เอ้า ไม่ต้องห่วงยายขนาดนั้นหรอก เสี่ยนี่มันใจดีจริง ๆ” ยายแดงยิ้มอย่างรู้ทัน “หรือแวะมาหาใครอีกคน?”

คำถามนั้นทำให้เสี่ยเมธยกมือเกาหลังคอ เหมือนคนที่โดนจับได้กลางคัน

“ยายก็พูดไปเรื่อย...ผมจะมาหาใครได้อีก”

ยายหัวเราะ หยิบขันน้ำมาวางตรงหน้า

“แก้มไม่อยู่หรอกวันนี้ ออกไปตั้งแต่เช้า บอกว่าจะเข้าไปในเมือง ไปรับเพื่อนที่สนามบิน เห็นว่าเพื่อนผู้ชายด้วยนะ เสี่ย”

“ผู้ชายเหรอ?”

เสียงเขาเรียบ แต่คิ้วขมวดแน่นราวกับไม่พอใจนัก

ยายแดงยักไหล่

“อืม...ชื่ออะไรนะ พล...อะไรสักอย่าง เห็นว่าเรียนด้วยกันมาแต่สมัยมหาลัย”

เสี่ยเมธนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจ “งั้นผมกลับก่อนดีกว่า เดี๋ยวตอนเย็นจะแวะมาดูอีกที เผื่อแก้มกลับมาแล้ว”

ยายแดงมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปขึ้นรถอย่างกลั้นยิ้มไม่อยู่ “เสี่ยเอ๊ย...แวะทุกวันแบบนี้ ยายไม่ต้องถามก็รู้แล้วว่ามาหาใคร”

ขณะเดียวกัน ที่สนามบินในตัวจังหวัด

แก้มยืนมองกระเป๋าเดินทางสีเทาเลื่อนมาทางสายพานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์ง่าย ๆ ผมรวบหางม้าเรียบร้อย

“แก้ม!”

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในเสื้อยืดกางเกงขายาวจะเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มกว้าง

“พล!”

เธอเรียกชื่อเขาอย่างดีใจ แล้วรีบเข้าไปช่วยถือกระเป๋า

พีระพล หรือ “พล” เพื่อนสนิทจากที่เรียนมหาวิทยาลัย เป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง และมักจะเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน แต่สิ่งที่แก้มไม่รู้...คือเขาชอบเธอมานานแล้ว

“ไม่ได้เจอกันตั้งกี่เดือนเนี่ย แก้มยังเหมือนเดิมเลย อวบเหมือนเดิมด้วยนะ” เขาหัวเราะกลั้วเสียงล้อเล่น

“อ้วนปะล่ะ” แก้มแกล้งค้อน

“ไม่อ้วนหรอก น่ารักดีต่างหาก”

คำพูดนั้นทำให้แก้มยิ้มบาง ๆ แต่ไม่คิดอะไร

“มาอยู่หลายวันไหม”

“อาทิตย์นึงมั้ง อยากพักสมอง แล้วก็...อยากมาเจอแก้มด้วย”

น้ำเสียงจริงจังของพลทำให้เธอเลิกคิ้วขึ้นนิด แต่ยังไม่ทันตอบอะไร เขาก็เปลี่ยนเรื่อง

“ไปกินข้าวก่อนเถอะ ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า”

แก้มพยักหน้า ทั้งคู่เดินออกจากสนามบินไปด้วยกัน ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันหยุด

บ่ายวันนั้น เสี่ยเมธนั่งอยู่ในห้องทำงานกว้างกลางสวนปาล์ม โทรศัพท์วางอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับจ้องมันเหมือนของต้องห้าม

“จะโทรดีมั้ย แต่หากเธอรับแล้วจะพูดว่าอะไรดี แล้วนี่ก็วันหยุดเธอด้วย...” เขาบ่นกับตัวเอง แต่สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดไลน์ดูรูปโปรไฟล์ของแก้มแทน

มือหนาเลื่อนดูรูปเก่า ๆ ที่เธอเคยส่งมาให้เวลาทำงานรูปเอกสาร รูปขนมที่เธอซื้อมาแบ่งให้พนักงาน หรือแม้แต่รูปดอกไม้ที่เธอชอบถ่ายตอนเย็น เขายิ้มจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

“เพื่อนผู้ชายงั้นเหรอ...” เขาพึมพำ แล้ววางโทรศัพท์แรงกว่าปกติ

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เสี่ยครับ มีคนโทรมาหาเรื่องเอกสารส่งออกเดือนหน้า จะให้ต่อสายไหมครับ?”

“ไว้พรุ่งนี้” เขาตอบสั้น ๆ เสียงเรียบ แต่ในใจกลับไม่ได้อยู่กับงานเลยแม้แต่น้อย

เย็นวันนั้น แก้มกลับมาถึงบ้านพร้อมพล ทั้งคู่หิ้วของฝากเต็มไม้เต็มมือ

“ยาย! แก้มกลับมาแล้ว”

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” ยายแดงออกมาจากในครัว พอเห็นพลก็ยิ้มออก “อ้าว หนุ่มคนนี้เหรอ พล ที่แก้มพูดถึง”

“ครับยาย ผมพีระพลครับ เรียกสั้น ๆ ว่าพลก็ได้” เขารีบยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“โอ๊ย หล่อเนอะเพื่อนหลานยาย” ยายหัวเราะ “เข้ามาสิ เดี๋ยวไปหาข้าวกินในบ้าน”

ระหว่างที่ทั้งสามคนคุยกันอยู่นั้น เสียงเครื่องยนต์กระบะคันคุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าบ้านอีกครั้ง

“นั่นใครมาอีกละยาย” พลถามอย่างไม่คิดอะไร แต่แก้มกลับหน้าเริ่มซีด ๆ (ไม่รู้ทำไม) ทันทีที่เห็นรถคันนั้น

“เสี่ยเมธ...” เธอพึมพำเบา ๆ

รถหยุดสนิทตรงหน้ารั้ว เสี่ยเมธลงจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตแขนพับกับกางเกงผ้าสีเข้ม หน้าตาเรียบเฉยแต่สายตากลับมองตรงมาที่เธอไม่วาง

“อ้าว เสี่ยมาอีกแล้วเหรอจ๊ะ” ยายแดงพูดเสียงดังด้วยท่าทีชินชา “วันนี้ไม่ได้เจอแก้มตั้งแต่เช้าเลยนะ”

เมธส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนพูดเรียบ

“แวะมาดูว่ายายสบายดีไหม...ไม่คิดว่าจะมีแขก”

สายตาคมกริบเหลือบมองพลที่ยืนอยู่ข้างแก้ม ก่อนจะกลับมามองเธออีกครั้ง

“แก้ม...วันนี้ไปไหนมาเหรอครับ”

น้ำเสียงเขาดูเหมือนถามทั่วไป แต่กลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ...ไปรับเพื่อนที่สนามบินค่ะ นี่พล เพื่อนตอนเรียนด้วยกันค่ะ”

“ครับ สวัสดีครับคุณเสี่ยเมธ” พลยกมือไหว้อย่างสุภาพ

เมธพยักหน้า แต่แววตาไม่ได้อบอุ่นเหมือนทุกที

“อืม ยินดีที่ได้รู้จัก”

ยายแดงรีบพูดขึ้น

“เข้ามาสิ เสี่ย กำลังจะกินข้าวเย็นพอดี”

เมธยิ้มบาง ๆ แล้วพูดช้า ๆ “ไว้วันหลังก็ได้ครับ วันนี้เห็นแก้มมีแขกแล้ว”

เขาหันไปสบตาแก้มเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหมุนตัวกลับไปขึ้นรถ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง แล้วรถกระบะคันเดิมก็แล่นห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่อธิบายไม่ได้

แก้มยืนนิ่งอยู่นานก่อนถอนหายใจ พลมองเพื่อนสาวด้วยสีหน้างง ๆ

“ใครเหรอ แก้ม ทำไมดูแกเคารพจัง”

“เสี่ยเมธ เจ้าของสวนปาล์มที่ฉันทำงานด้วยน่ะ”

“อ๋อ...” เขาพยักหน้า แต่สายตาที่มองตามรถที่เพิ่งขับออกไปกลับมีแววบางอย่างซ่อนอยู่

และในคืนนั้น เสี่ยเมธกลับมานั่งอยู่บนระเบียงบ้านคนเดียว ลมเย็นพัดผ่านต้นปาล์ม เสียงแมลงกลางคืนดังระงม เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

“เพื่อนผู้ชายงั้นเหรอ...” ริมฝีปากหนายกขึ้นนิดหนึ่ง