ตอนที่ 8

ความรู้สึกที่เริ่มชัดขึ้น

เย็นวันนั้น แดดอ่อนปลายวันกำลังจะลับขอบฟ้า ลมอุ่น ๆ พัดผ่านสนามหญ้าหน้าบ้านยายแดงอย่างแผ่วเบา ขณะที่พลยืนพิงเสาระเบียงบ้าน มือถือโทรศัพท์เปิดแอปจองรถเช่าขึ้นมา ใบหน้ามีรอยยิ้มมุมปากอย่างคนที่คิดแผนอะไรบางอย่างได้

“ไหน ๆ ก็อยู่หลายวัน... จะให้แก้มขี่รถไปกลับทุกวันคนเดียว มันก็ดูยังไงอยู่นะ”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางเลือก “รถเก๋งสีเทา” รุ่นใหม่เอี่ยมจากในแอป พร้อมกรอกวันเช่า ตั้งแต่เย็นวันจันทร์จนถึงวันศุกร์ตอนเที่ยงก่อนกลับกรุงเทพฯ

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถเก๋งคันนั้นก็มาจอดที่หน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ กับตัวถังสะอาดแวววาวเรียกสายตาของยายแดงที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ใกล้ ๆ

“นั่นรถใครล่ะพล”

“รถที่เช่ามาครับยาย ผมขับมอเตอร์ไซค์ไม่เป็น เลยคิดว่าจะเช่ารถไว้ใช้ จะได้ขับพาแก้มไปเที่ยวบ้าง”

ยายแดงหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง จะได้ไม่ต้องให้ยัยแก้มขับพาไปทุกทีสินะ”

“ใช่ครับ เดี๋ยววันพรุ่งนี้ผมว่าจะไปส่งเธอที่ทำงานด้วยเลย”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจและความตื่นเต้นเล็ก ๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว... เขาแค่หาข้ออ้างเพื่อได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้นก็เท่านั้น

เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับประตูรถเปิดออก เขาเดินวนรอบคันอย่างคนอยากลองสัมผัส “ของเล่นใหม่” ทันที

“ก็ไม่เลวนี่หว่า... พรุ่งนี้คงได้ไปส่งเธอที่ทำงานล่ะ”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างพอใจ ก่อนจะได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของใครบางคนแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เสียงนั้นเขาจำได้ดี

“แก้มกลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงยายแดงทักขึ้นก่อนที่แก้มจะถอดหมวกกันน็อกออก

“ค่ะยาย วันนี้รถติดนิดหน่อยเลยกลับช้า”

เธอยกมือไหว้ยายก่อนจะหันไปเห็นรถเก๋งสีเทาคันใหม่ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“นั่น... รถใครเหรอยาย?”

ยังไม่ทันที่ยายจะตอบ พลก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้างบนหน้า

“ของผมน่ะ!”

แก้มเลิกคิ้ว “ของพล?”

“ใช่สิ ผมเช่ามา ใช้ขับเที่ยวกับยาย กับคุณหนูแก้มไง” เขาแกล้งพูดกึ่งหยอกกึ่งจริง

“ห๊ะ เช่ามาเลยเหรอ... บ้าไปแล้วหรือไง เสียเงินเปล่า ๆ”

“ไม่เปล่าหรอก อย่างน้อยผมก็ได้พาเธอไปทำงาน พาไปเที่ยว แล้วก็ไม่ต้องให้เธอเหนื่อยขับเองทุกวันไง”

เธอส่ายหน้า แต่ริมฝีปากกลับแอบยิ้มเล็ก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

“ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ฉันไปเองได้ พลอยู่พักผ่อนบ้างเถอะ”

“ไม่เอา ตั้งใจไว้แล้ว อีกอย่าง... ขับรถเล่นในต่างจังหวัดแบบนี้มันเพลินจะตาย”

พลพูดจบก็เดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับให้เธอดูอย่างภูมิใจ

“ดูสิ ใหม่มาก ข้างในยังหอมอยู่เลยนะ ลองนั่งดูไหม เดี๋ยวเปิดแอร์ให้”

“บ้าสิ ยังไม่ทันอาบน้ำเลย” เธอหัวเราะในลำคอ แต่ก็อดย่องไปมองข้างในไม่ได้จริง ๆ

“ลองสิ เผื่อพรุ่งนี้จะเปลี่ยนใจให้ผมไปส่ง”

“ไม่ต้องเลย” เธอพูดพลางหัวเราะ

“แหม แค่จะไปส่งไม่เห็นต้องทำหน้าเขินแบบนั้นเลย” พลยิ้มล้อ

“ไม่ได้เขิน!”

“อืม ไม่เขินก็ได้ครับคุณแก้ม” เขายักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะปิดประตูรถอย่างเบามือ

บรรยากาศเย็น ๆ ยามค่ำคืนนั้นอบอุ่นแปลก ๆ

ยายแดงเดินไปตักน้ำใส่ขัน เห็นทั้งคู่ยืนหยอกล้อกันอยู่หน้ารถก็แอบยิ้มมุมปากอย่างคนแก่ที่รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

“ถ้าไม่ได้ชอบกัน ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วละ” ยายพึมพำเบา ๆ

แก้มหันมาช่วยยายจัดของในครัว ส่วนพลก็เดินตามมาอย่างคนว่าง

“จะมาช่วยหรือจะมากินก่อนกันแน่” เธอถามยิ้ม ๆ

“มาช่วยครับคุณแม่ครัว”

“ปากหวานอีกแล้วนะพล”

“ผมพูดจริงนะ...” เขาเว้นช่วง ก่อนจะพูดเบา ๆ แต่ชัด “โดยเฉพาะเวลาคุณยิ้ม ผมว่า... มันน่ารักดี”

คำพูดนั้นทำให้มือที่ถือช้อนของแก้มหยุดค้าง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของพลอบอุ่น ซื่อ และมีบางอย่างที่เธอไม่กล้ามองนานเกินไป

“พูดบ้า ๆ ไปเรื่อย ไปนั่งรอกินข้าวเลยไป”

“รับทราบครับ” เขายิ้มกว้าง ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ

ระหว่างมื้อค่ำนั้น บรรยากาศอบอุ่นแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ต่างคนต่างไม่พูด แก้มคอยตักกับข้าวให้ยาย ส่วนพลคอยรินน้ำให้ ทั้งคู่พูดคุยกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ จนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังอาหารเย็น แก้มออกมานั่งที่ระเบียง ยกแก้วน้ำเย็นขึ้นจิบเบา ๆ มองแสงไฟจากถนนในหมู่บ้าน

เสียงจิ้งหรีดดังคลอเบา ๆ กับลมเย็นที่พัดผ่าน เหมือนค่ำคืนนี้กำลังพาเธอกลับมาคิดถึงใครบางคน

...เสี่ยเมธ

ตั้งแต่เช้า เธอยังไม่ได้คุยกับเขาเลย

แววตาเย็นเฉียบของเขาในห้องทำงานยังติดอยู่ในใจไม่จาง เธออยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร โกรธเรื่องอะไร แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ถาม

เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของพลเดินมานั่งข้าง ๆ

“คิดอะไรอยู่เหรอ”

“เปล่า...”

“อย่าบอกนะ คิดถึงใครบางคน” เขาพูดแซว

“บ้าเหรอ ใครจะไปคิดถึง”

“อืม... ถ้าไม่ได้คิดถึง ก็แปลว่าพยายามไม่ให้คิดถึงมากกว่า”

เธอหันขวับมามอง “พูดอะไรของนายเนี่ยพล”

“ก็แค่เดา...” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ “แต่ถ้าเธอมีอะไรอยากระบาย ก็บอกได้นะ ฉันอยู่ตรงนี้”

คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้แก้มเผลอยิ้มออกมา

“ขอบใจนะพล”

“อืม” เขาพยักหน้า “พรุ่งนี้เช้า ผมไปส่งและรับนะ ไม่ต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปเองแล้วล่ะ”

“อ้าว แล้วถ้าฉันไม่ให้ไปล่ะ”

“ผมก็จะดื้อจนเธอต้องยอมอยู่ดี” เขายักคิ้วพลางหัวเราะ

“เออ ดื้อจริง ๆ เลย” เธอส่ายหน้า แต่ก็หัวเราะตามไปอย่างห้ามไม่อยู่

คืนนี้อากาศอบอุ่น แต่หัวใจของใครบางคนกลับเริ่มวุ่นวาย ไม่ใช่แค่ของพล... ที่รู้ตัวดีว่ากำลังตกหลุมรักเพื่อนสนิทมากขึ้นทุกที

แต่ของแก้มเองก็เริ่มสับสน เพราะภาพของเสี่ยเมธยังชัดเจนอยู่ในใจ แม้เขาจะห่างเหินเพียงใดก็ตาม

ท้องฟ้ายามค่ำมืดลงเรื่อย ๆ เสียงรถคันที่เช่ามาจอดนิ่งอยู่หน้าบ้านนั้น เหมือนสัญลักษณ์ของ “การเริ่มต้นบางอย่าง” ที่ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา

แต่ใครบางคน... ที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโลเมตรกลับนั่งอยู่ในห้องทำงานเงียบ ๆ มองรูปในโทรศัพท์ของหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเก็บไว้ในเครื่องโดยไม่ได้ตั้งใจ

เสี่ยเมธยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงเปิดรูปนั้นซ้ำ ๆ ทั้งที่ไม่กล้ายกโทรศัพท์โทรหาเธอ

แต่ในใจเขากลับคิดถึงเพียงคนเดียว “แก้ม”