ตอนที่ 7

เช้าวันจันทร์ที่เงียบแปลก ๆ

เช้าวันจันทร์มาถึงเร็วกว่าที่แก้มคิดไว้ หลังจากหยุดพักผ่อนอยู่บ้านสองวันเต็ม เธอก็ต้องกลับเข้าสู่โหมดทำงานอีกครั้ง ส่วนพล เพื่อนสนิทของเธอที่ยังพักอยู่บ้านยายก็บอกว่าจะอยู่ช่วยยายทำสวน หรือไม่ก็เดินออกไปเที่ยวเล่นแถว ๆ นี้ แก้มเพียงแค่ยิ้มแล้วบอกเขาให้ระวังตัว

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะพล อย่าไปซนล่ะ”

“ห่วงเหรอ” พลแกล้งยิ้มยิงฟันกวน ๆ

“ห่วงยายต่างหาก เดี๋ยวไม่มีคนช่วยงาน”

“อ้าว ยัยแก้ม!” เขาหัวเราะ แต่ก็ยกมือไหว้ยายแดงอย่างนอบน้อม ก่อนที่แก้มจะขอตัวออกไปทำงาน

วันนี้เธอเลือกขับมอเตอร์ไซค์ไปเอง ต่างจากทุกวันก่อนที่เสี่ยเมธจะเป็นคนมารับ และนั่นก็ทำให้เช้านี้มันดูแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เธอเหลือบมองถนนหน้าบ้านอยู่สองสามรอบเหมือนรอให้ใครบางคนขับรถผ่านมา แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจยาวแล้วสวมหมวกกันน็อกออกไป

เมื่อถึงบริษัท เธอกลับไม่พบรถของเขาเหมือนเคย โต๊ะทำงานหน้าห้องยังเงียบ ราวกับเช้านี้มีบางอย่างผิดจังหวะ

“พี่เมธยังไม่มาหรอคะ?” เธอถามพี่กวางที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ

“ยังเลยจ้ะแก้ม ปกติเขาเข้าก่อนพวกเราอีกนะ แต่วันนี้ไม่รู้หายไปไหน”

แก้มพยักหน้าเบา ๆ แล้วนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง พยายามตั้งสมาธิกับกองเอกสารตรงหน้า แต่ใจกลับลอยไปไกล ภาพเมื่อวานที่เสี่ยเมธมองเธอกับพลยังวนเวียนอยู่ในหัว... แววตานั่น ทั้งเข้ม ทั้งนิ่ง ทั้งเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พูด

เสียงรถกระบะดังขึ้นที่หน้าบริษัทเรียกสติของเธอกลับมา เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูจนเธอเผลอชะงักมือจากเอกสาร

“พี่เมธ…” เธอพึมพำแผ่วเบา

ไม่นาน เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นทั่วออฟฟิศ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เธอจำได้ขึ้นใจลอยมากับลม เขาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มเรียบหรู ท่ามกลางสายตาของพนักงานทุกคนที่รีบลุกขึ้นทัก

“สวัสดีครับคุณเมธ”

“สวัสดีค่ะพี่เมธ”

เขาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาคมไม่แม้จะเหลือบมองใครนานนัก แม้แต่เธอที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหน้า

แก้มเผลอกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อสายตาของเขากวาดผ่านมาที่เธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินตรงเข้าห้องทำงาน ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ มีแต่เสียงกระซิบของเพื่อนร่วมงานที่พากันสงสัยว่าเจ้านายอารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า

หลังจากเสียงประตูห้องทำงานของเสี่ยเมธปิดลง ทุกอย่างในออฟฟิศก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดและเสียงเครื่องพิมพ์ที่ดังเบา ๆ สลับกับเสียงถอนหายใจของใครบางคนเป็นระยะ

แก้มพยายามตั้งใจทำงานตรงหน้า แต่ก็ไม่อาจห้ามใจให้ไม่เหลือบมองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทนั้นได้เลย

เธอคิดวนไปวนมาว่า... หรือว่าเมื่อวานเธอทำอะไรผิด? หรือว่าเขาเห็นตอนเธออยู่กับพลแล้วเข้าใจผิด?

ไม่สิ... เขาเป็นเจ้านายนะ จะมาคิดอะไรแบบนั้นทำไมกัน แต่หัวใจกลับไม่ยอมฟังเหตุผลของสมองเลยสักนิด

เวลาผ่านไปเกือบสิบโมงเช้า เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของเธอดังขึ้น

แก้มรีบรับสาย และเมื่อวางสาย เธอก็ลุกขึ้นพร้อมเอกสารในมือ เพราะปลายสายแจ้งมาว่ามีลูกค้ารายใหญ่มาขอพบ “คุณเมธ” เพื่อคุยเรื่องสัญญาใหม่

เธอกลืนน้ำลายลงคอ สูดหายใจลึก ก่อนจะยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา มือเรียวเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง

เสียงทุ้มนุ่มแต่เย็นชาดังลอดออกมา “เข้ามา”

แก้มผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมากระทบจมูกทันที กลิ่นนี้เคยทำให้หัวใจเธอเต้นแรงทุกครั้ง แต่วันนี้กลับรู้สึกหน่วงในอกอย่างประหลาด

“คือ... ลูกค้ารายใหญ่จากกรุงเทพฯ มาขอพบค่ะ พี่เมธจะให้แก้มเชิญเข้ามาเลยไหมคะ?”

น้ำเสียงของเธอเบาและสุภาพตามมารยาท

เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ดวงตาคมสบกับเธอเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“อืม... ได้ เดี๋ยวพี่ออกไป”

เท่านั้น เขาก็ก้มกลับไปอ่านเอกสารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีคำขอบคุณ

ไม่มีคำพูดใด ๆ เพิ่มเติม

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงบีบในอก เธอก้มศีรษะเล็กน้อย “ค่ะ งั้นแก้มขอตัวก่อนนะคะ”

ประตูปิดลงเบา ๆ หลังร่างของเธอออกไป แต่หัวใจกลับดังโครมครามราวกับเพิ่งผ่านพายุ

ทั้งวันนั้น เสี่ยเมธแทบไม่ออกจากห้องเลย เขาเรียกประชุมผ่านพี่กวาง แทนที่จะให้แก้มไปแจ้งเหมือนทุกที เขาเซ็นเอกสารผ่านทางหัวหน้าแผนก ไม่ผ่านมือเธอเหมือนทุกวัน

แม้จะไม่มีคำพูดใด ๆ จากปากเขา แต่การกระทำทุกอย่างมันบอกชัดว่า... เขากำลังหนีหน้าเธอ

พี่กวางยังแอบถามตอนพักกลางวัน

“วันนี้คุณเมธอารมณ์ไม่ดีรึเปล่าจ๊ะ เห็นเช้านี้หน้าเครียดเชียว”

“แก้มก็ไม่รู้ค่ะ... เขาไม่ได้พูดอะไรเลย”

เธอยิ้มกลืน ๆ พยายามทำเป็นไม่คิดมาก ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ

ช่วงบ่าย แก้มเดินถือเอกสารจะไปส่งที่ห้องเขาอีกครั้ง มือเธอสั่นนิด ๆ ตอนจับลูกบิดประตู แต่พอเปิดเข้าไปก็พบว่าเขานั่งอยู่หลังโต๊ะเหมือนเดิม แววตาคมกริบกำลังมองจอคอมพิวเตอร์

“เอ่อ... แก้มเอาเอกสารโครงการใหม่มาวางให้นะคะ” เธอพูดเบา ๆ วางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

เขาเพียงเหลือบตาขึ้นมามอง แล้วตอบสั้น ๆ

“อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ”

น้ำเสียงเรียบเฉย แต่เย็นเยือกจนเธอรู้สึกเหมือนโดนตัดขาดจากโลกใบเดิมที่เคยอบอุ่น

เธอก้มหน้า “ค่ะ” แล้วรีบถอยออกมา ปิดประตูเบา ๆ เหมือนกลัวว่ามันจะดังเกินไป

จนถึงเย็นของวันนั้น ทุกคนทยอยเก็บของกลับบ้านทีละคน

ในขณะที่ไฟในห้องทำงานของเขายังสว่างอยู่

แก้มนั่งมองนาฬิกา... ห้าโมงครึ่งแล้ว ปกติพี่เมธจะออกพร้อมเธอ หรือไม่ก็ขับรถผ่านบ้านยายแดงตอนเย็นเสมอ

แต่วันนี้เงียบ... เงียบจนใจสั่น

เธอเก็บเอกสารเข้าลิ้นชัก เก็บกระเป๋า กำลังจะปิดคอม แต่สายตาก็ยังเหลือบไปที่ประตูห้องเขาเหมือนเดิม

ในหัวมีสองเสียงตีกันอยู่

เสียงหนึ่งบอกว่า “เข้าไปถามสิ อย่าปล่อยให้มันค้างแบบนี้”

แต่อีกเสียงกลับสั่นกลัว “เขาเป็นเจ้านาย เธอจะไปถามทำไม เขาอาจจะไม่อยากเห็นหน้าเธอก็ได้...”

สุดท้ายเธอก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที ก่อนจะตัดสินใจหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมา เดินออกจากออฟฟิศโดยไม่หันกลับไป

ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านใบหน้าเมื่อแก้มสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ เสียงเครื่องยนต์กลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

เธอมองกระจกหลัง เห็นเงาของบริษัทค่อย ๆ ไกลออกไปและไม่รู้เลยว่า... ภายในห้องกระจกนั้น เสี่ยเมธยังคงนั่งมองผ่านหน้าต่างอยู่

ดวงตาคมใต้คิ้วเข้มจ้องมองร่างเล็กบนรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นจนลับตา มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆ

“หนีหน้ากันแบบนี้สินะ...” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงปนขมและเหนื่อยล้า

ทั้งที่เขาเองต่างหากที่เริ่มก่อน

เขาเป็นฝ่ายเย็นชา พูดน้อย ทำเหมือนไม่แคร์

แต่พอเห็นเธอห่างออกไป เขากลับรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น

ในหัวของเขายังวนเวียนกับภาพเมื่อวาน...

ภาพผู้ชายคนนั้นที่ชื่อ “พล”

ที่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเธอ

ที่หัวเราะคุยกับเธออย่างสนิทสนม

ที่ได้อยู่ใกล้ในระยะที่เขาเองไม่เคยกล้าแม้แต่จะเอื้อมถึง

มันบ้าไปแล้ว... แค่เห็นก็อยากเข้าไปดึงเธอกลับมาไว้ข้างกาย แต่เขาทำไม่ได้

เพราะเขาไม่ใช่คนในวัยเดียวกับเธอ

เพราะเขาคือ “เสี่ยเมธ”

ผู้ชายวัยสามสิบปลาย ๆ ที่มีแต่ความนิ่ง สุขุม และภาพลักษณ์น่าเกรงขามที่ใคร ๆ ต่างพูดถึง

ไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์จะรู้สึกอะไรกับเด็กสาวอายุยี่สิบสี่คนหนึ่ง

แต่หัวใจกลับไม่ฟังเหตุผลเลยแม้แต่น้อย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะส่งข้อความหาว่า “ถึงบ้านหรือยัง”

แต่สุดท้ายก็วางมันลง แล้วหัวเราะให้กับตัวเองเบา ๆ “จะทำแบบนั้นไปทำไม... เธอจะคิดว่าแกบ้าเอานะไอ้เมธ”

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงไฟในห้องที่ยังเปิดอยู่ กับชายคนหนึ่งที่ยังนั่งนิ่งในความเงียบ เงียบพอจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น