ตอนที่ 9

คนที่มาส่งเธอ

เช้าวันอังคารอากาศสดใส แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านต้นมะม่วงลงมาเป็นเงาไหว ๆ พลในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนตัวเก่ากำลังยืนพิงรถเก๋งคันใหม่ที่เขาเพิ่งเช่ามาเมื่อวาน เยื้อง ๆ กับมอเตอร์ไซค์ของแก้มที่จอดอยู่ข้างบ้าน

เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากบ้านในชุดทำงานเรียบง่ายแต่ดูดี เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมกับกระโปรงสีเข้ม ผมยาวถูกรวบหางม้าหลวม ๆ กลิ่นแชมพูหอมอ่อน ๆ ลอยมากับลมเช้า

“พร้อมยังคนสวย” พลพูดอย่างอารมณ์ดี

“ขับเป็นแน่นะ”

“เธออย่าดูถูกหน่อยเลยน่า คนหล่อแบบพี่พลเขามีใบขับขี่นะจ๊ะ”

แก้มส่ายหัวพลางหัวเราะเบา ๆ “โอเคค่ะ คนหล่อ งั้นไปกันเลย เดี๋ยวสาย”

พลรีบเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ “เชิญครับคุณแก้ม”

อีกด้านของบริษัท เสี่ยเมธมาถึงตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า ๆ วันนี้เขาไม่ได้แวะรับแก้มเหมือนทุกวัน เขาแค่ขับรถเข้ามาจอดในโรงรถหลังออฟฟิศ แล้วลงไปตรวจดูงานที่แปลงไม้ประดับด้านหลังบริษัท

แต่ในตอนที่เขากำลังยืนคุยกับหัวหน้าคนสวน เสียงเครื่องยนต์ของรถเก๋งก็ดังขึ้นตรงลานจอดด้านหน้า เขาเงยหน้ามองอย่างไม่ตั้งใจ ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้แววตาคมเข้มของเขาแข็งขึ้นในพริบตา

แก้ม…

เธอก้าวลงจากรถคันนั้นอย่างอารมณ์ดี และคนที่เปิดประตูให้เธอไม่ใช่ใครอื่น พล

เด็กหนุ่มคนนั้นยืนยิ้ม เหมือนทุกอย่างมันเป็นเรื่องปกติในโลกของเขา เสี่ยเมธมองอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นในอก เขาไม่ได้แสดงออกอะไรมากไปกว่าการเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง

แก้มเองก็เห็นเขาในจังหวะเดียวกัน เธอยกมือขึ้นจะทัก แต่เขากลับหมุนตัวเดินหนีไปยังแปลงไม้โดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ

หญิงสาวชะงักมือกลางอากาศ หัวใจแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะหันไปหาพลที่ยืนมองเธออยู่

“งั้น…เดี๋ยวตอนเย็นฉันโทรไปนะ ว่าให้มารับกี่โมง นายก็ขับรถไปเที่ยวข้างนอกก็ได้”

“โอเคครับคุณผู้จัดการ” พลแกล้งยกมือทำความเคารพเล่น ๆ จนเธอหัวเราะ

“ไปเลย ไปก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจให้ไม่ต้องมารับ”

“ครับผม!”

เขาโบกมือให้เธอจนรถคันนั้นเคลื่อนออกไปจากลานจอด เหลือเพียงแก้มที่ยืนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าบริษัท

เที่ยงวันนั้น

อากาศในออฟฟิศร้อนอบอ้าว แม้แอร์จะทำงานเต็มที่ก็ตาม แก้มที่กำลังนั่งเคลียร์เอกสารในแฟ้มใหญ่เห็นว่าต้องมีบางส่วนให้เสี่ยเมธเซ็นอนุมัติ เธอลุกขึ้นถือแฟ้มเอกสารไปเคาะประตูห้องทำงานเขาเบา ๆ

“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แต่ไม่มีความอบอุ่นเหมือนเคย

แก้มเปิดประตูเข้าไป เห็นเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ สีหน้าเรียบนิ่ง ใบหน้าคมเข้มยังคงเคร่งขรึมเหมือนทุกวัน แต่วันนี้มีบางอย่างในแววตาเขาที่ดูต่างออกไป... มันนิ่งเกินไป เย็นชาเกินไป

“มีเอกสารต้องเซ็นค่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้า “วางไว้”

เธอเดินเข้าไปวางแฟ้มบนโต๊ะ แล้วชี้บางจุดให้เขาดู “ตรงนี้ค่ะ เป็นใบสั่งของลูกค้าใหม่ ส่วนหน้านี้เป็นใบเสนอราคา ต้องเซ็นก่อนภายในวันนี้นะคะ”

เสี่ยเมธไม่พูดอะไร เขาหยิบปากกาเซ็นไปทีละหน้าโดยไม่เงยหน้ามอง เธอจึงได้แต่นิ่งเงียบ รอจนเขาเซ็นครบทุกหน้า

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวเบา ๆ แล้วกำลังจะหมุนตัวกลับออกไป

แต่เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นทันที “เดี๋ยวนี้มีผู้ชายมาส่งถึงที่ทำงานเลยเหรอ”

แก้มหยุดชะงัก ปลายนิ้วที่จับแฟ้มแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เธอหันกลับไปมองเขา ใบหน้าคมเข้มของเสี่ยเมธยังคงเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมามันทั้งคม ทั้งแข็ง และมีบางอย่างที่คล้าย... ไม่พอใจ

เธอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับอย่างสุภาพแต่เย็นเฉียบ

“ค่ะ... พอดีพลเขาอาสามาส่ง เพราะอยู่ดี ๆ ใครบางคนก็ทิ้งหนูไปเฉย ๆ ไม่มารับเหมือนก่อนหน้านี้”

เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ทิ้ง แต่ก็ยังไม่พูดอะไร

“ยังไงก็ขอตัวก่อนค่ะ” เธอกล่าวจบด้วยน้ำเสียงเรียบ แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมา

ประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้ห้องทำงานเงียบสนิท

เสี่ยเมธนั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ สายตาคมยังจับจ้องที่ประตูที่เธอเพิ่งเดินออกไป เขายกมือขึ้นลูบปลายคางเบา ๆ ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป ทั้งที่ไม่ควรเลยด้วยซ้ำ มันออกมาเอง เหมือนปฏิกิริยาจากความหงุดหงิดในใจที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี

เขารู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ภาพที่เห็นตอนเช้า... ภาพที่มีชายอีกคนเปิดประตูรถให้เธอ ยืนยิ้มใกล้เธอเกินไป มันติดอยู่ในหัวเขาไม่หาย

มือใหญ่ของเขากำปากกาแน่น ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเอกสารขยับเบา ๆ

“ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้วะ เมธ...” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางพิงหลังกับพนักเก้าอี้ หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างที่เห็นเพียงเงาของหญิงสาวคนนั้นเดินอยู่ไกล ๆ

ไม่รู้ว่าหึงหรือโกรธ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ เขาไม่ชอบให้ใครมาอยู่ใกล้เธอแบบนั้นเลย

เย็นวันนั้น

เสียงนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเลิกงานพอดี แก้มที่นั่งเคลียร์เอกสารสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยก็หาวเบา ๆ พลางยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ เสียงพนักงานคนอื่นเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงเธอที่ยังอยู่หน้าคอมคนเดียว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะโทรหาพล ให้เขาขับรถมารับเหมือนที่พูดไว้ตอนเช้า

ปลายนิ้วแตะที่ชื่อ “พล” ในรายชื่อโทรศัพท์ ทว่าก่อนที่เสียงสัญญาณจะดังขึ้น มือใหญ่ ๆ ของใครบางคนกลับพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง คว้าโทรศัพท์ออกจากมือเธออย่างแรง

“เฮ้ย! พี่เมธ! ทำอะไรคะ?” เสียงเธอหลุดออกมาอย่างตกใจ

เขาไม่ตอบ แต่กดวางสายทันที แล้ววางโทรศัพท์เธอคว่ำลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบแต่แฝงแรงกดดันจนหัวใจเธอสั่น

“พี่เมธ... เอาโทรศัพท์แก้มคืนมาค่ะ”

“ไม่ต้องโทรหาเขา” เสียงเขาทุ้มต่ำแต่เฉียบขาด

“อะไรนะคะ?”

“บอกว่าไม่ต้องโทรหาเขา” เขาย้ำช้า ๆ ชัดทุกคำ ดวงตาคมจ้องเธอไม่กะพริบ

“พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ พลเขาแค่มารับแก้มกลับบ้านเอง”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสี่ยเมธก็คว้ามือเธอไว้แน่น “ไปกับพี่”

“พี่เมธ! จะพาแก้มไปไหนคะ ปล่อยก่อนสิ!” เธอพยายามดึงมือออกแต่แรงเขามากกว่า เขาไม่พูดอะไรต่อ นอกจากลากเธอออกจากออฟฟิศอย่างรวดเร็ว

“พี่เมธ! คนอื่นเขามองอยู่นะคะ!” เธอพยายามดึงแขนกลับแต่ก็ไม่สำเร็จ

เขาเปิดประตูรถของตัวเอง จับไหล่เธอเบา ๆ แต่แน่นพอจะให้รู้ว่า “ไม่ให้เถียง”

“นั่ง”

“พี่เมธ นี่มัน..”

เขาไม่รอฟัง เขาแทบจะ จับเธอยัดลงบนเบาะหน้า มือข้างหนึ่งจับประตู อีกข้างประคองหัวเธอไม่ให้ชน แล้วปิดประตูดัง ปัง! เขาอ้อมไปด้านคนขับและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“พี่เมธ! จะพาหนูไปไหนคะ” เสียงเธอสั่น

เสี่ยเมธไม่พูดแม้แต่คำเดียว ใบหน้าเขาขึงตึง ดวงตาเหม่อมองถนนตรงหน้าไม่วอกแวก แต่แรงขับของรถมันกลับเร็วกว่าทุกครั้งที่เธอเคยนั่งมา

ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกำลังข่มอะไรบางอย่างไว้

“พี่เมธ... หนูกลัวนะคะ พูดอะไรหน่อยสิ” เธอพยายามเอื้อมมือแตะต้นแขนเขาเบา ๆ แต่เขากลับสะบัดออกแผ่ว ๆ แล้วพูดเสียงต่ำแทบเป็นเสียงพึมพำ

“อย่าทำแบบนี้อีก”

“แบบไหนคะ?”

“ให้คนอื่นมาส่งเธอแบบนั้น”

เธอชะงักไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว “อ๋อ... ที่แท้ก็เรื่องนี้สินะ พี่เมธ นี่พี่งอนหนูเหรอ?”

เขาไม่ตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจของเขากับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่วในความเงียบ

“พี่เมธ...พลเขาเป็นเพื่อนหนู เขามาพักอยู่บ้านยาย หนูแค่ให้เขามาส่ง เพราะพี่ไม่มารับเอง”

“แล้วทำไมไม่รอพี่”

“รอเหรอคะ?” เธอหลุดหัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“พี่ไม่บอกว่าจะมารับ หนูจะรู้ได้ยังไงว่าต้องรอ...”

เธอพูดไปก็มองหน้าเขาไป แสงแดดยามเย็นสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถ ทำให้เห็นใบหน้าคมเข้มของเขาในเงาสลัว เขายังคงขับนิ่ง สันกรามเกร็งแน่น

“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะพี่เมธ”

“พี่ไม่ได้ว่าเธอผิด”

“แล้วทำไมต้องทำแบบนี้”

เขาเงียบไปนาน... จนในที่สุดก็พูดเสียงเบาเหมือนคนพยายามระงับอารมณ์

“เพราะพี่ไม่ชอบเห็นผู้ชายคนอื่นอยู่ใกล้เธอ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจแก้มเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอหันมองเขาอย่างไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม

เสี่ยเมธยังคงมองถนน แต่ปลายนิ้วเขาแน่นบนพวงมาลัย “พี่รู้ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์จะพูดแบบนี้... แต่พี่ไม่ชอบจริง ๆ แก้ม”

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ เธอพยายามเรียบเสียงไม่ให้สั่น “พี่เมธ... หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่ไม่สบายใจนะคะ แต่พี่ไม่มีสิทธิ์มาบังคับหนูแบบนี้”

“พี่รู้” เขาพูดเสียงแผ่ว “แต่ตอนเห็นเธอกับเขา พี่แค่... ควบคุมตัวเองไม่ได้”

เธอนิ่งไป ความเงียบในรถหนาทึบจนได้ยินแต่เสียงหัวใจของตัวเอง

รถค่อย ๆ ชะลอความเร็ว แล้วเลี้ยวเข้าไปในถนนอีกเส้น ไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอแน่นอน

“นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านหนูนะพี่เมธ จะพาไปไหนคะ?”

“ไปบ้านพี่”

“หา? พี่เมธ หนูจะกลับบ้าน!”

“พี่จะไปส่ง... แต่ตอนนี้ ไปคุยกันก่อน” น้ำเสียงเขานุ่มลงเล็กน้อย แต่ยังหนักแน่นพอจะปิดประตูการเถียงทั้งหมด

แก้มนั่งนิ่ง สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้าอย่างสับสน ทั้งโกรธ ทั้งตกใจ ทั้งหัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นถึงได้กลายเป็นคนเย็นชาและเอาแต่ใจขนาดนี้ในเวลาไม่กี่วัน...

แต่ในอีกมุมหนึ่ง เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า คำพูดเมื่อครู่ของเขา...

“พี่ไม่ชอบเห็นผู้ชายคนอื่นอยู่ใกล้เธอ”

มันยังคงวนอยู่ในหัว และทำให้หัวใจเธอสั่นจนควบคุมไม่อยู่...