เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ

​“แม่ไม่อยู่เหรอ นังจ้อย”เสียงถามเหมือนเสียงตะคอกขู่กลายๆ ทำให้คนตัวเล็กบางค่อนข้างผอม ซึ่งกำลังอุ้มเด็กทารกอยู่ในอ้อมแขน มองจ้องตอบคนที่มายืนท้าวเอวอยู่หน้าบ้านเธออย่างไม่กลัวเกรง​“เห็นไหมล่ะ? ป้าเนียม ถ้าไม่เห็นก็ไม่อยู่ไง”​“เอ้าอีนี่กวนตีนละ ตกลงอยู่หรือไม่อยู่” เนียมเอ็ดเสียงเขียว มองจ้องหน้าของสาวน้อย เจ้าหล่อนสวย ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนตุ๊กตา มีจุดเด่นคือตาโตๆ เหมือนตาแมวสีน้ำตาลเข้ม หน้าเล็กรูปไข่ จมูกโด่งรั้นเชิด และปากอิ่มรูปกระจับ ​สวย...แต่เผ็ด เด็ดที่สุดในย่านนี้ ต้องแม่จ้อยนี่แหละ ชื่อจ้อยแต่ฤทธิ์ไม่ได้จ้อยเลย เนียมเลยต้องมาแบบมาดเข้มไว้ก่อน ​“ก็ไม่อยู่ไง” เสน่ห์จันทร์นั้นขึ้นเสียงบ้าง ทารกวัยห้าเดือนในอ้อมแขนยังคงร้องแหกปาก แข่งกับเธอและเนียม ขืนคุยกันแบบนี้ไม่รู้เรื่องแน่​“เมฆ มาเอาน้องไปที” ​เด็กวัยสิบสอง วิ่งมาเมื่อพี่สาวเรียก เขามารับน้องไปโอ๋อุ้ม และมีเด็กหญิงอีกคนวัยสิบขวบโผล่ออกมาจากด้านในบ้าน เพื่อดูว่าเกิดเหตุอะไรกันขึ้น​“แล้วมันไปไหน นังภาน่ะ ไม่ส่งดอกมาหลายวันแล้วนะ” ​“ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นมาก็ไม่เห็นแม่แล้ว อีกอย่างแม่ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นานแล้ว ป้าเนีย

​“อะไรนะคะ?”​“ที่ร้านของดรับขนมไปก่อนนะน้องจ้อย...”เสียงเศร้าๆ ดังมาจากปลายสาย แต่คนรับสายเริ่มเศร้ากว่าตอนนี้ เสน่ห์จันทร์ถึงกับอึ้ง รายได้หลักของครอบครัวเชียวนะ ครอบครัวใหญ่แปดคน แปดปากท้อง...ยิ่งหนักตรงตอนนี้มีเจ้าจิ๋วเข้ามาอีก การดูแลเด็กอ่อนค่าใช้จ่ายมากโข การดูแลเจ้าตัวเล็กมาได้หนึ่งเดือนเต็มๆ พบว่า...มันยิ่งทำให้บ่าของเสน่ห์จันทร์ที่หนักอยู่แล้วเกือบจะหักแล้วตอนนี้ เงินที่เคยมีสะสมเก็บไว้เริ่มร่อยหรอลงเพราะเจ้าตัวเล็ก ล่าสุดน้องก็ป่วยเข้าโรงพยาบาลทำให้เรี่ยวแรงหลักอีกแรงอย่างดาราทองต้องรับหน้าที่ดูแลน้องผลัดเปลี่ยนกับน้องเล็กอย่างเรไร จะได้ปลอดภัยมากกว่า เพราะถึงจะทำหน้าที่ได้ แต่ความเป็นเด็กบางอย่างยังเลินเล่อไม่ระวังเท่าไหร่นัก เลยทำให้น้องป่วย ก็เพิ่งจะหกขวบทำได้ขนาดนี้ก็ดีแล้ว น้องป่วยหนนี้เสน่ห์จันทร์ไม่ได้โทษน้อง โทษไปก็ไม่ได้อะไร คิดหาทางแก้ไขปรับปรุงคือดีที่สุด​แม่ของเธอไปแล้วไปลับอย่างที่คาดการไว้จริงๆ กำนันแก้วนั้นพอรู้ว่า นางอำภามาติดหนี้โดยใช้ข้ออ้างคือบ้านของพวกเธอไปค้ำ ก็ไปตามถึงวัดแบบไม่เกรงใจเจ้าอาวาส โฉนดที่ดินบ้านหลังนี้จึงต้องไปตกอยู่ในมือของกำนันแก้ว ท่าน

“น้องมาแล้วนะตาปริ้นซ์ ตาปายทำคะแนนนำไปแล้วนะจ๊ะ”​“ครับแม่ครับ” ​ปากตอบมารดาไป ตาก็มองมองหน้าจอ มือก็แชตคุยกับลูกค้าไปด้วย สมาธิของปภพตอนนี้อยู่ที่งาน มากว่าอยู่กับเรื่องของมารดา​“เห็นว่าจะขอไปรับน้องที่สนามบิน เราไม่อยากทำคะแนนตามเหรอ?”​“ผมน่ะ ปล่อยให้นายปายออกตัวไปก่อนได้เลยครับ ผมยังไงก็ตามทัน”​“แหม...ย่ะ พ่อคนมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง”คุณปณิตาว่า ตอนนี้ที่นางกำลังทำ คือบิ้วท์ลูกทั้งสองให้มุ่งมั่นแข่งขันกันเรื่องเอาชนะใจของอภิชาภา คนที่เธออยากได้มาเป็นลูกสะใภ้​“มีเยอะครับแม่ความหล่อและเสน่ห์ของผมเลยกล้ามั่น”เย้าไปแบบนั้น ทางนั้นเลยถอนหายใจใส่ เขาแชตคุยตกลงกับลูกค้าแล้วเรียบร้อยพอดี ขอวางสายจากมารดา แล้วปิด แชตบอกล่าคู่ค้าคนสำคัญ หันมาสั่งเลขา...จริงๆ เขาควรได้เลขาของนายปาย คือทยิดา แต่ว่าน้องชายมาขอโยกเลขาสาวไปเป็นของตัวเอง โยกวรวงศ์กลับมาที่เขา อะไรของหมอนั่นกัน?​เลขานายปายดูจะเป็นสาวใสๆ หวานๆ มีความคล่องตัวสูง ผลการเรียนดี จบจากมหาวิทยาลัยดัง หน้าตาสเปกนายปาย ถึงได้ดึงไปเป็นเลขาของตัวเองแบบนั้น โยนเลขาผู้ชายมาให้เขาเฉยเลย แต่เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไร น้องชอบก็ปล่อยน้อง บรรยาก

​“ข้อมูลที่ผมรวบรวมให้ พอจะได้ใช้ประโยชน์ไหมครับ? คุณปริ้นซ์”​เลขานุการหนุ่มถามเขา ปภพที่กำลังนั่งอ่านโครงการใหม่อยู่ชะงักเล็กน้อย จริงสิเขาเกือบลืมไปแล้ว เรื่องของอภิชาภาเพราะมัวแต่ทำงานโปรเจกต์สำคัญอยู่​“ได้อะไรมาบ้างล่ะ? ขอโทษทีผมไม่มีเวลาดูเลย” ​“ก็ได้ร้านอาหารที่ชอบ สถานที่ที่ชอบไป เจ้านายจะไปเจอเธอได้ที่ไหน เธอชอบแฟชั่นแบบไหน มีช่องทางไหนติดตามติดต่อได้บ้าง มีเพื่อนสนิทคนไหนบ้าง เธอเป็นสายเอเวนเจอร์นะครับเจ้านาย เห็นว่าชอบขี่จักรยานมาก”​“ว้าว...คุณมันยอดเยี่ยมวรวงศ์”เขายกนิ้วโป้งให้กับเลขานุการหนุ่มที่ยืดอกนิดๆ รับคำชมนั่น การมาทำงานกับคุณปริ้นซ์ตอนแรกเขาเกร็งหน่อยๆ เพราะมีคนบอกว่าคุณปริ้นซ์เป๊ะ เคร่ง กว่าคุณปาย ที่ดูจะสบายๆ กว่า และด้วยตำแหน่งของคุณปริ้นซ์ที่ใหญ่กว่า ทำให้คนเป็นเลขาต้องงานยุ่ง งานเยอะไปด้วย แต่ไปๆ มาๆ คุณปริ้นซ์กลับเป็นคนที่ทำงานแล้วสบายใจ แค่ต้องทำงานไว เรียบร้อย เสร็จตามกำหนดเท่านั้น สำหรับเขาไม่มีปัญหาเลย​“นิดหน่อยน่ะครับ”​“คุณยังโสดหรือเปล่า?” เขาวางแฟ้มเอกสารลงก่อน เย็นนี้เขาตกลงใจว่าจะเริ่มรุกเป้าหมายดู วรวงศ์สงสัยเล็กน้อย แต่แล้วก็พยักหน้า​“ยังโ

ฉันให้นายนำไปก่อน ต่อให้นะนายปาย (ปพล)​เรื่องนี้ไม่มียอมกันนะพี่ ลงให้ผมนำไปแบบนี้ จะมาร้องไห้ไม่ได้นะครับ (ปภพ)​ไม่มีทาง ฉันมั่นใจว่า น้องเขาไม่เลือกนายหรอก นายปาย เขาไม่ชอบคนเจ้าชู้(ปพล)​ใครครับเจ้าชู้ พี่หรือเปล่าพี่ปริ้นซ์(ปภพ)​น้องชายโต้มาแบบนั้น ปภพก็หัวเราะเบาๆ เขาไม่เจ้าชู้...คนเจ้าชู้คือคนจีบไม่เลือก มีทีละหลายๆ คน เขาไม่ได้มีใคร ไม่ได้เลี้ยงใครด้วย กินเวลาหิว กินบ่อยหน่อยถ้าหิวบ่อยก็เท่านั้น​เปลี่ยนรสชาติไปเรื่อยๆ ไม่เคยเอาหัวใจไปโยนให้ใครสักที วิถีของปภพ...เคยอกหักตอนมัธยมโน่นแล้วมั้ง มัธยมวัยหวาน นั่นคือรักที่จริงจังที่สุดแล้วของปภพ อกหักครั้งนั้นคือสาวไปชอบน้องชายของเขาอย่างปพล ก็แข่งกันมาตั้งแต่ตอนนั้นแหละนะ นอกเหนือจากแข่งกันเรื่องผลการเรียน ที่คนเป็นมารดามักจะเปรียบเทียบว่าใครเก่งกว่าใคร ใครชนะใคร และให้รางวัลคนชนะตลอดเวลา​ถึงจะเป็นคู่แข่งกันกลายๆ แต่ปภพกับปพลความสัมพันธ์แบบพี่น้องก็ยังเป็นพี่น้องไม่ได้อิจฉากัน เหมือนเอาไว้เป็นคู่แข่งเพื่ออยากจะเอาชนะ เพิ่มรสชาติเท่านั้นเอง จริงๆ แล้วการที่ท่านทำแบบนี้บิดาไม่ค่อยเห็นด้วยนัก แต่ก็ขัดเมียไม่ได้ ได้แต่คอยสอนให้ลูกชา