ชายาในอ้อมกอด :บทที่ 2 หวานชื่น 1

         บรรยากาศภายนอกนั้นหวานเย็นเพียงใด ทว่ายามนี้ในเรือนนอนของเฉินลี่นั้นกลับร้อนระอุไปด้วยเพลิงความปรารถนา

            เขาวางร่างอรชรลงบนเตียงนอนนุ่มของเขาอย่างเบามืออย่างที่สุด เขาไม่ต้องการให้นางต้องเจ็บปวดจากสิ่งใด

            ซูเม่ยตื่นเต้นไม่น้อยนางไม่เคยต้องมือชายมาก่อน ถึงจะอ่านหนังสือเล่มของแม่เฒ่าไปหลายครา มิอาจลดความตื่นตะหนกได้เลยสักนิด 

            ใบหน้าของท่านอ๋องแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาไร้อาการปิดบังใด ๆ เขาทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว อย่างไรเสียรางวัลตรงหน้า เขาต้องได้ครอบครองในภายภาคหน้าอยู่แล้ว เพียงทำให้มันเกิดขึ้นเร็วขึ้น  ผู้ใดจะกล่าวหาความท่านอ๋องสามได้อย่างไร

            เขาเป็นทั้งคนโปรดของฮ่องเต้ และไทจื่อ ฉะนั้นเขาปรารถนารางวัลตรงหน้าย่อมได้อยู่แล้ว......

            ฝ่ามือยกขึ้นสัมผัสแก้มนวลนุ่มทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม  สายตาคมกริบนัยน์ตาเปล่งประกายทอดมองความตัณหาราคะ  มองเรือนร่างของหญิงสาว ใครจะรู้ได้กันเล่าชายฉกรรจ์ที่บ้าคลั่งการศึกสงครามอย่างอ๋องสาม จะปรารถนาในเสพสมรสกามดั่งเช่นคนอื่น 

            “เจ้างดงามนัก”  เขาเอ่ยชื่นชมนางด้วยน้ำเสียงแสนพร่าจัด 

            ซูเม่ยร้อนรุ่มไปทั่วกาย  เริ่มหายใจติดขัดไปเสียหมด ทุกสัมผัสที่เขาปลดเปลื้องอาภรณ์สีหวานของนาง ซูเม่ยยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง  ความรู้สึกราวกับผีเสื้อตัวน้อยนับพันบินวนรอบท้องน้อยก่อนลุกลานไปบินว่อนไปทั่วร่างกาย  พอรู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าของหลุดออกไปแล้ว เหลือเพียงเอี๊ยมตัวกระจ้อยคอยปกปิดหน้าอกขนาดใหญ่เกินวัยของเจ้าตัวเอาไว้

            ลมหายใจของเฉินลี่ริดรดลำคอระหงของหญิงสาว มืออันร้อนผ่าวไม่ต่างจากถ่านไฟวางลงบนหน้าอกขนาดใหญ่ของซูเม่ย ก่อนเริ่มนวดคลึงเบา ๆ เพียงเท่านั้น  แค่นั้นก็ทำให้ร่างเล็กใต้ร่างดิ้นเร้าไปด้วยอาการตกใจ สับสนไปสัมผัสของเขา  นางเพิ่งเคยรู้สึกความรู้สึกเช่นนี้ 

            ความรู้สึกที่ว่านั้นซาบซ่านเกินคำบรรยาย ขาเรียวสวยทั้งสองบิดเกร็งไปมา  มือหนาเริ่มปลดเปลื้องสิ่งที่ขวางกั้นความงดงามเอาไว้  

            ทันทีที่ยอดทรวงสีหวานโผล่พ้นอาภรณ์ตัวน้อย ปากร้อน ๆ ของเขาก็รีบงับเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ก่อนเขาจะกลืนน้ำลายลงคอ นิ้วเรียวหยอกเอินด้วยบีบเคล้นไปมาสลับดูดดึงคล้ายกับเฒ่าทารกก็ไม่ปาน

            “อือ ....ท่านอ๋อง....อ่า เสี่ยวเม่ย...”  ซูเม่ยหลุดเสียงครางออกมาอย่างน่ารักน่าชัง ใบหน้าของหญิงสาวนั้นแดงก่ำ  ดวงตาปรือฉ่ำไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน 

            “เจ้าไม่ต้องกลัว เดี๋ยวข้าจะสอนเจ้า จะอ่อนโยนกับเจ้าเอง” ว่าจบ ริมฝีปากของเขาก็ก้มลงมาฉกชิมริมฝีปากสีชมพูอ่อนหวานอย่างตระกละตระกลาม

            คราแรกหญิงสาวตกใจไม่น้อย แต่ด้วยจังหวะอันหยาบโลนถูกแปรเปลี่ยนอ่อนหวาน  เฉินลี่รับรู้อาการของสาวน้อยใต้ร่างที่ตกใจ เขาไม่ควรรุนแรงกับนางในครั้งแรกเช่นนี้  หลังจากมอบสัมผัสอันยอดทรวงแสนอ่อนหวานจนพอใจ ฝ่ามือนวดเฟ้นจนมันแดงก่ำ 

            หลังจากผละหน้าออกมาก้มมองซูเม่ย ใบหน้าอันอ่อนเยาว์และงดงามของนางถูกแทนที่ด้วยความแดงก่ำ ริมฝีปากบวมช้ำจากการจุมพิตอันจาบจ้วงเมื่อครู่ 

            “เออ...ท่านพี่ มันจะเจ็บไหมเจ้าคะ”  ซูเม่ยหวั่นกลัวเล็กน้อย แม้จะคิดว่ามันต้องเจ็บ แต่ความรู้สึกกลัวก้ยังเกิดขึ้นมาในใจเสมอ  

            อ๋องสามยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู รวบมือของทั้งสองขึ้นมาสูดดมสายตาทอดมองร่างเล็กด้วยความเอ็นดู ร่างกายของฮูหยินของเขาช่างน่ารักเสียเหลือเกิน

            “ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บ”  เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนใบหน้าเริ่มซุกไซ้ทรวงอกทั้งสองของนาง  ปลายลิ้นตวัดรัวเร็ว ขณะเดียวกันซูเม่ยดิ้นเร้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน  ไม่นึกมาก่อนเลยว่าความร่วมราคะหว่างชายหญิงนั้น มันจะทั้งสุขสมและเสียวซ่านได้เพียงนี้ 

            นิ้วเริ่มไต่ตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายอิสตรี จับเรียวขาทั้งสองแยกออกจากกัน ปลดเปลื้องสัดส่วนผ้าพื้นน้อยที่ปกปิดความงามของวัยสาว 

            ชายชาติทหารอย่างอ๋องสามถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเฮือก ดอกไม้งามช่างยั่วยวนอารมณ์เขาเหลือเกินน่าลิ้มลอง  ปากฉกชิมขาปลีน่องขาว เคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาของเขามาใกล้ดอกไม้หอมหวาน  ดัชนีเรียวยาวกรีดกรายกลีบดอกไม้ไปมา

            ท่านอ๋องอดชิมน้ำหวานจากปลายนิ้วมือของตนเอง ก่อนก้มสัมผัสบุปผางาม ปลายลิ้นตวัดไปมา

            “อะ อะ อ่า อ่า อื้อ.... ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง....อือ”

            เสี่ยวเม่ยหน้าตาแดงก่ำ  ลำขาบีบลำตัวกายแกร่งเอาไว้แน่น  ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วกายจนเมื่อเผลอดึงทึ้งผมของอ๋องสาม 

            “ครางออกมา เสี่ยวเม่ย... เจ้างดงามมาก เจ้าชอบไหม”  ท่านอ๋องเงยหน้าถามพระชายาตัวน้อยที่ดิ้นเร้าด้วยอาการเสียวซ่าน  เขาเองก็ทนไม่ไหวเช่นนั้น อาการปวดหนึบกลางกาย ความคับแคบของสตรีกำลังตอดรัดนิ้วแกร่งทั้งสองที่กำลังสอดใส่เข้าไป มันก็ยิ่งตอดรัดอ๋องสามมากขึ้นเท่านั้น 

            “อ่า”