ชายาในอ้อมกอด :บทที่ 2 หวานชื่น 2

           “อ่า”

            เสียงครางแสนแหบแห้ง เขาแสดงท่าทางเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย  เฉินลี่รีบผละตัวออกห่างจากร่างกายที่น่าหลงใหลขนาดนั้น  อ๋องสามแสยะยิ้มมองสาวน้อยตัวแดงไปทั่วร่าง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง เขาทั้งเร่งรีบเหลือเกินเพราะมีเทพธิดาน้อยอยู่ตรงหน้านี้ 

            เฉินลี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาต้องการนางเหลือเกิน ลำหยกร้อนแข็งกร้าวขึ้นมา แสดงความต้องการ ความปรารถนาในตัวของนางได้เป็นอย่างดี 

            ดวงตาคมกริบเผลอสบตาแววตาแสนดื้อรั้นของพระชายาตัวน้อยที่ขวยเขิน  ขาทั้งสองบิดไปมาพยายามปกปิดบุปผางามกลางกายสาว  

            ฝ่ามือเอื้อมไปคว้าลำขาข้างหนึ่งเอาไว้ก่อนนำมันมาพาดบ่าแกร่งแห่งบุรุษเพศ  เปิดเปลือยเรือนร่างของเสี่ยวเม่ยมากกว่านี้  มืออีกข้างกำรอบลำหยกแข็งร้อนรูดรั้งวันเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น 

            “อ่า....” 

            ซูเม่ยหลุดเสียงครางออกมา เมื่อเผลอจ้องมองลำกายแห่งบุรุษเป็นครั้งแรกตั้งแต่เลยวัยปักปิ่น นางเพิ่งเคยได้ยศลำกายของบุรุษ มันทั้งดูน่ากลัว แข็ง และใหญ่เกินกว่าจะสอดใส่เข้ามาในร่างกายของนางได้  

          ซูเม่ยกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเริ่มหายใจติดขัดเมื่อลำกายแสนแข็งแกร่งกำลังถูไถกับดอกไม้งามกลางกาย ความรู้สึกยามร่างกายของทั้งสองคนเสียดสีกันเช่นนี้  ท่านอ๋องสามทำให้ซูเม่ยหลงละเมอกับความรู้สึกร่านราคะ หญิงสาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับความเสียวซ่าน เม้มปากเอาไว้แน่น 

            “เจ้ามองข้าขนาดนี้  เจ้ากำลังทำให้ข้าเขินนะ...” เฉินลี่แย้มสรวลด้วยตาเต็มเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความปรารถนา   ฝ่ามือร้อน ๆ ของเขาลูบไล้ขาเรียวขาวดุจดั่งเกล็ดหิมะของนาง 

            ซูเม่ยสูดลมหายใจลึก  จิตใจคอยแต่ลุ้นไปกับลำหยกที่ค่อย ๆ ชำแรกกายเข้ามาอย่างเชื่องช้า เฉินลี่กัดปากตัวเองเอาไว้แน่น เพราะความคับแน่นภายในสตรีวัยแรกแย้มนั้นบีบรัดเขาเหลือเกิน เขาแทบจะปลดปล่อยออกมาอยู่ร่อมร่อ  ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างกายแกร่งของเขา

            ท่านอ๋องผู้เสียบขรึมชำนาญการรบมิเคยต้องทนทานกับสิ่งใด และไม่เคยต้องถนอมสิ่งใดมาก่อนในชีวิต ต้องรอคอยและเชื่องช้า แม้ภายในเขาอยากจะสอดแทรกกายของเขาเข้าไปในร่างกายของนางแรง ๆ  

            เขานั้นอยากทรมานนาง ปล่อยให้นางครวญครางด้วยความต้องการเขา 

            “อะ....”

            ไม่ใช่เสียงครางจากซูเม่ยน้อย แต่มาจากอ๋องสาม ใบหน้ายามนี้ของเขานั้นแดงก่ำ พยายามสะกดกลั้นความต้องการเอาไว้อย่างสุดลึก 

            “เจ้าเจ็บหรือไม่” คนตัวใหญ่เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแหบ ฝ่ามือสัมผัสแก้มนวลไปพลาง ก่อนผลักดันสะโพรกแกร่งเข้าใส่เรือนร่างอรชรรุนแรงในคราเดียว

            “ไม่เจ้าค่ะ” เสี่ยวเม่ยน้อยตอบอ้อมแอ้ม หลบตาต่ำ  ก่อนกัดปากแน่นเมื่อลำหยกร้อนแกร่งสอดใส่เข้ามาอย่างแรงในคราเดียว ร่างกายของหญิงสาวสะดุ้งในทันที  มันทั้งเจ็บแสบ และเสียวซ่านจนปลายเท้าต้องจิกเกร็งกับแผ่นหลังอันแสนแข็งแกร่งของท่านอ๋อง 

            “อ่า......อื้อ...”

            “เจ้าเจ็บอย่างนั้นหรือ  บอกข้า”  อ๋องสามฉงนใจเมื่อคิดว่าตนเองนั้นเพิ่งรุนแรงไปกับเด็กน้อยในอ้อมแขน ก็นางน่ารักน่ารังแกขนาดนี้  ไหนจะภายในกลีบผกาที่กำลังบีบรัดแท่งรอดเป็นจังหวะสุดแสนทรมานเสียเหลือเกิน   ทว่าเขานั้นอยากจะปลอบโยนนางเสียมากกว่า

            “ไม่เจ็บเจ้าค่ะ” ซูเม่ยลืมตากลมโตมองท่านอ๋องสามผู้เป็นสามี..... ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  ความเสียวทำให้พระชายาตัวน้อยเผลอไผลส่ายสะโพกประท้วงเล็กน้อย 

            อ๋องสามได้แต่หัวเราะพรืดออกมา ..... แม้ในยามนี้นางก็อยากเอาใจเขา ช่างเป็นฮูหยินที่ชอบเอาใจเขาเหลือเกิน แค่นี้เขาก็หลงนางจนจะแย่อยู่แล้ว

            “เจ้าไม่ต้องพูดเอาใจ แค่นี้ข้าก็คงมีเพียงเจ้าอยู่แล้ว”

            ท่านอ๋องสามจับรั้งขา ยกขาของนางขึ้นมาแนบกับใบหน้า ปลายจมูกซุกไซ้สูดกลิ่นกายหอมหวนของนาง ขณะเดียวกันเขาก็ผลักดันลำหยกที่กำลังผลุบเข้าออกมาจากร่องแคบของเสี่ยวเม่ยน้อย   ความเสียวซ่านบีบรัดท่อนเอ็นของเขาจะแตกอยู่แล้ว 

            “อ่า ท่านพี่ ข้าเสียวจังเจ้าค่ะ แรง ๆ เจ้าค่ะ”

            “เจ้าหายเจ็บแล้วอย่างนั้นหรือ น้องหญิง เสี่ยวเม่ย”  เฉินลี่หลุบตามองร่างเล็กที่กำลังดิ้นเร้าไปด้วยความเสียวซ่าน  ริมฝีปากคู่งามเม้มแน่นจนห่อเลือด 

            ผิวพรรณของเสี่ยวเม่ยช่างนุ่มละเอียดเหลือเกิน  อ๋องสามเริ่มออกแรงยัดสะโพกเข้าใส่ร่างบางใต้ร่างแรง  ๆ จนเสี่ยวเม่ยสะดุ้งเล็กน้อย ทอดสายตามองหน้าท้องเรียบเนียน ยามนี้นั้นนูนเด่นไปด้วยลำหยกแกร่งภายใน  กลีบกุหลาบภายในช่างร้ายกาจนักมันกำลังบีบรัดเร่งท่อนเอ็นเขาอย่างหนักคล้ายเป็นการลงโทษเขา อย่างไรอย่างนั้นแหละ 

            เฉินลี่กระแทกกระทั้นกายเข้าหายามที่ได้เสียงครวญครางหวานแหลม  ความรู้สึกในห้วงยามนี้ช่างหอมหวานนักทั้งเสียวซ่าน  สุขสมเสียเหลือเกิน

            เขาเผลอทำแรงไปหรือนี่? 

            เสี่ยวเม่ยน้อยของท่านอ๋องสามสั่นงันงก รูแสนคับแคบบีบรัดถี่ ๆ  เร่งเร้าให้เขาต้องตอกย้ำกายเข้าใส่อย่างหนักหน่วงจนเหงื่อไหลออกมา

          “อ๊า.......”

            “เจ้าเสียวหรือไม่ น้องหญิง” คนตัวใหญ่ถามขึ้น ก้มหอมแก้มนุ่มของนางแรงด้วยความมันเขี้ยว  ทว่าเบื้องล่างก็ยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง  

            “สะ เสียวมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวเม่ยน้อยเม้มปากด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าส่ายไปมาบนหมอน ความรู้ยามนี้ช่างซาบซ่านเกินคำบรรยายเสียเหลือเกิน  ท่อนลำหยกสัมผัสจุดเสียวภายใน ซูเม่ยก็ยิ่งร้องครางลั่น ทั้งเสียวซ่าน และสุขสมในเวลาเดียวกัน 

            ซูเม่ยไม่คิดว่าการร่วมรักระหว่างชายและหญิงมันจะทั้งเสียวซ่าน วาบหวามราวกับผีเสื้อนับร้อยนับพันบินวนทั่วท้องน้อย จนต้องบิดเกร็งหน้าท้องแบนเรียบของตนเอง 

            “งดงามเหลือเกิน แม่ยอดหญิงของข้า” ท่านอ๋องเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าจัดของเขาพาใจของหญิงสาวสั่นสะท้านไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

            “อ๊ะ...อ่า....”

            ท่านอ๋องสามในยามนี้เป็นดั่งปีศาจร้าย เขาไม่ยอมปล่อยให้เทพธิดาน้อยใต้ร่าง ทั้งสองดื่มด่ำกับบทรักแสนหวานฉ่ำ กว่าอ๋องตัวร้ายจะปล่อยให้น้องหญิงได้พักผ่อนก็เกือบรุ่งสาง