5 หมดแรง

ณ คฤหาสน์ตระกูลวรโชติที่เงียบสงัด ร่างขาวจัดสันหลังยาวนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา แรงกระแทกหนักหน่วงตลอดทั้งคืนทำให้เตชินท์รู้สึกระบมที่ช่องทางรักไม่น้อย ทุกครั้งที่ขยับตัว จึงนิ่วหน้าด้วยความร้าวระบมที่ยังหลงเหลืออยู่

Rrrrrr

โทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นระรัวจนเตชินท์ต้องเอื้อมมือที่ไร้เรี่ยวแรงไปคว้ามาแนบหูด้วยน้ำเสียงอิดโรย

"อือออ..."

"ไอ้เตมึงอยู่ไหน!!"

เสียงพ่อตัวเองตวาดลั่นลอยมาตามสายจนแขนยาวต้องยืดออกห่างใบหู

"พ่อตะโกนทำไมเนี่ยแสบหูไปหมดแล้ว"

"มึงยังไม่ตื่นอีกเหรอ! มึงเบี้ยวนัดลูกชายเพื่อนพ่อเรอะ!"

"โอ๊ะ...บ่ายแล้วหรอ หลับลึกขนาดนี้เลย" ร่างโปร่งตอบพลางสะบัดหน้าไล่ความเมื่อยขบที่แล่นพล่านไปทั่วสะโพก

"หนอย! ไอ้ลูกคนนี้ นัดกับลูกเพื่อนสนิทพ่อนะเว้ย! แล้วมันจะมองพ่อยังไง"

"วันนี้ไม่ไหวจริงๆ พ่อเลื่อนนัดเพื่อนไปก่อนนะเดี๋ยวผมไปวันหลังวันนี้ไปคุมบ่อนให้ดีมะ ชดใช้ความผิด แฮงค์จะอ้วก ขืนลุกตอนนี้ได้อ้วกรดหน้าลูกเพื่อนพ่อแน่ๆ"

เตชินท์โกหกคำโตกลบเกลื่อนร่องรอยค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนกับพ่อมาเฟียผู้ดุดัน

"ไอ้เหี้ยแตง! มึงนี่มัน..."

"ซอรี่~ ตอนนี้ปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ขอผมนอนพักหน่อยนะ เดี๋ยวเย็นๆ เข้าไปดูบ่อนให้ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า จะให้ฝึกทำไมก็ไม่รู้มาเฟียก็คือมาเฟียไม่เห็นจะมีกฎตายตัวซะหน่อย เสียเวลาชะมัด"

"ไอ้..."

ตู้ดดดด!

เตชินท์กดตัดสายทิ้งทันทีก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะได้ทันด่าจบ โยนโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วหลับตาลงต่อด้วยความเพลีย ร่างกายที่ผ่านศึกหนักจนเสียน้ำไปมหาศาลจากการถูกคนแปลกหน้าเย็ดจนหมดแรง

ทำให้ไม่อยากแม้แต่จะขยับตัวไปไหนทั้งสิ้น ได้แต่จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราพักเอาแรงแล้วไปทำงานต่อ...

ติ๊ดๆๆๆ

แตงกวาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงคิงไซส์ พลิกตัวไปมาด้วยความปวดร้าวที่ร้าวลึกถึงกระดูกเชิงกราน ร่างกายยังคงจดจำสัมผัสจากค่ำคืนที่ผ่านมาได้แม่นยำ

ทั้งร่องรอยความระบมที่ช่องทางรัก และอาการเจ็บแปลบทุกครั้งที่ขยับข้ามผ่านความล้า เขาตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหา 'น้ำหวาน' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่กุมความลับเรื่องรสนิยมของเขาไว้ทั้งหมด

"ฮัลโหลมึง... ว่างคุยไหม"

เสียงของแตงกวาแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเพลีย

"เมื่อคืนกูได้ผู้มาว่ะ... คือมันเด็ดมากจริงๆ จนกูอดไม่ไหวต้องโทรมาเม้าท์"

"สัส! แสบหู" เสียงปลายสายตอบกลับมากวนๆ "ก็เห็นมึงไปผับเกย์บ่อยนี่หว่า ได้ผู้มันก็ปกติปะวะ มีอะไรให้ตื่นเต้น?"

"มึง... คนนี้มันไม่ปกติ!" แตงกวาเว้นวรรคหายใจ ความทรงจำเรื่องควยที่เย็ดเข้ามาอย่างหนักหน่วงทำให้เขาหน้าแดงก่ำ

"คือแม่ง... ควยมันใหญ่มาก ใหญ่จนกูจุกรูตูดไปหมด ทั้งจุกทั้งเสียวจนแทบบ้า ไม่เคยเจอใครเอาได้เร่าร้อนขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ กูนี่เกือบตายคาเตียง"

น้ำหวานหวีดร้องลั่นสาย

"งานดีขนาดนั้นเลยเหรอวะ? แล้วได้ขอเบอร์มาไหม! คนระดับนี้มึงน่าจะรวบมาเป็นผัวให้ได้นะเว้ย!"

แตงกวาถอนหายใจยาวเหยียด แรงเย็ดจากเมื่อคืนทำให้เขาขยับตัวลำบาก

"มึงก็รู้ว่าบ้านกูเป็นยังไง... พ่อกูเป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย เกลียดพวกไม่แมนเข้าไส้ ถ้าแกรู้ว่าทายาทที่แกฟูมฟักมาอย่างดีดันร่านไปโดนผู้ชายเอาจนรูบานขนาดนี้ มีหวังได้โดนเฉดหัวออกจากบ้าน หรือไม่ก็โดนฆ่าหมกส้วมทิ้งแน่ๆ"

เตชินท์นอนมองเพดานห้องด้วยสายตาละห้อย ในหัวยังคงเห็นภาพร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นเด่นชัด ปลายนิ้วสั่นระริกเมื่อความรู้สึกวาบหวามหวนกลับมาทักทาย

"ไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยซ้ำแต่...สัมผัสแบบนั้นมัน..เหมือนเคยแตะต้องมาก่อนเลยแฮะ"

เสียงแหบเอ่ยออกมาแผ่วเบา ร่างโปร่งชันตัวขึ้นนั่งก่อนจะพิงร่างกับหัวเตียง

"เข้ากันได้ดีมาก มันดีไปหมด"

น้ำที่ฟังอยู่ทางปลายสายหัวเราะร่าด้วยความขบขัน "โถ... คุณหนูสุดหล่อแต่รูบาน จะว่าไปก็น่าเสียดายแทนว่ะ พ่อมึงคุมเข้มจนมึงแทบไม่กระดิก ได้เจอของดีสักครั้งก็นับว่าบุญแล้ว"

"กูอยากได้เขาอีก..." เตชินท์หลับตาแน่น พลางบิดเกร็งร่างกายด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำในอก ห้วงความคิดฉายภาพร่างสูงใหญ่เด่นชัดจนเผลอขยับสะโพกเบียดกับที่นอนราวกับกำลังเสพติดความทรงจำนั้น

"อยากเจออีกจัง"

...